صورتم رو چسبوندم به قاب بالای در و از پشت شیشه داخل رو خیره شدم.
همه بودن اما استاد نه!
همین باعث شد تبسمی از سر راحتی خیال بزنم و با کشیدن یه نفس راحت با خودم زمزمه کنم:
“آاااااخیش! خبرمرگش هنوز نیومده!”
تبسم روی لبم ماسید وقتی خود استاد از پشت سر گفت:
-آره!هنوز نرفتم داخل!
پلکهامو روی هم گذاشته بودم زیرا جرات باز کردنشون رو نداشتم.
و من شدم مآواق بارز مَثل معروف لعنت بر دهانی که بد موقع باز بشه.
سرم رو خم کردم و چون از شروع ترم جمتوجه شد که البته بسیار هم ازش نمیگذشت قوانین سخت گیرانه ی این آدم همیشه بهم اضطراب میداد ،خوب میدونستم خودش هست و الفاتحه!
تک سرفه ای کرد و بیان کرد:
-عجب ! ظاهرا شما بسیار مشتاق گوش دادن خبر مرگ من هستید!
چشمهامو باز کردم و با عاجزترین حالت ممکن بیان کردم:
-ببخشید استاد! بخدا دیگه تکرار نمیشه!
خیلی جدی گفت:
-خانم قصد نداری بری داخل ؟
یا اگه قصد ندارید توی کلاس شرکت کنید لاقل از سر جاده ما برید کنار.
کناررفتم و با خم کردن قامتم،درحالی که همچنان جرات بالا نگه داشتن سر و نگاه کردن مستقم تکی دیدههاش رو نداشتم گفتم:
-ببخشید استاد…واقعا ببخشید…معذرت میخوام…به جون خودم دیگه تکرار نمیشه!
نفس عمیقی کشید و به سمت در حرکت کرد.
کف دستگیره رو گراهی شد امابعد چرخید سمتم و ازم پرسید:
-شما فامیلیتون چی بود ؟! خانم…؟؟؟
به به!
عجب روزگاری!
دلرباییش داشت
با پرسیدن اسمم از طرف استاد تکمیل میشد.
لابد میپرسید که حذفم کنه.
شکی درش نبود!
آه کشیدمو همچنان با سرخمیده جواب دادم:
-م..من…من…من م…من چیزم…موسوی ام! خانم موسی…!
پوزخند زد.
درو باز کرد و با اشاره به داخل،شوکه تر از قبلم کرد و اظهار کرد:
-بسیار خبش
تشریفتون رو ببرید داخل سرکار خانم مروانامجوموسوی!
و باز به خطای بزرگ دیگه از طرف من احمق!
چه دروغ مضحکی!
چرا من آخه همواره توی موقعیتهای حساس مثل یه سیب زمینی عمل میکردم.
مثل یه خوک کله پوک!
لبم رو گزیدم و برای فرار از این موقعیت مثل میگ میگ از کنارش رد شدم و رفتم داخل….
ته کلاس جای گرفته بودم که کمتر توی دید استاد باشم ولی همین باعث شده بود سمیرا حسن پور بیشتر از همواره توی دیدم باشه.
و راستش انتخاب بین استاد و حسن پور،انتخاب بین بد و بدتر بود!
و این درحالی بود که هردو و خصوصا من هر ترم سعی میکردیم یا جلوی چشم هم نباشیم یا لااقل کلاس مشترک برنداریم.
کنج دیوار جای گرفته بود و فقط یه صندلی بینمون بود.
و زیرا به دفعات زیاد سنگینی نگاهش رو روی خودم احساس میکردم و این نگاه ها حالم رو از اون ،که مزه ی تلخی خیانت بزرگش همچنان زیر زبونم بود، تا استاد با یه خسته نباشید سر ماژیک توی دستش رو بست و سمت لپتاپش رفت، فورا دست به کار شدم تا با جمع کردن وسایلم زودتر از این جو سنیگن ناجور خلاص بشم.
خصوصا از دست اون!
سرگرم جمع کردن جزوه ام بودم که خودش اضافه کرد:
-در جریانی دیگه!
این درس تخصصی هست و پیش نیاز دروس دیگه.
تنها کسی هم که ارائه اش میده استاد تاجی هست!
میتمایل داشت بهم بفهمونه و بگه که اگه اینجاست از سر اجبارِ که البته اصلا مهم نبود و نیست.
خاموشی کردم.
بسیار وقت بود که دربرابر اون خاموشی برام بهترین گزینه بود.
بهترین!
کیفم روبر داشتم و بدون هیچ حرفی خواستم برم که با حرص اظهار کرد:
-هه! مثلا نمتوجه شدی آره؟!
اوکی…!
حالا تو که به خاطر یه پسر اینجوری فاز برداشتی بگو ببینم چرا باهاش نیستی؟
چرا کف دستش توی دست دخی عموشه!؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن