اینکه کلی کار و دردسر داشته باشی ولی اولویتت اونی باشه که میخوایش و مدعی خواستن و دلبسته شدنش هستی…
از نظر من که همین بود!
عین دختر بچه ها ذوق زده جویا شدم:
-هرچی !؟
تبسم زد و با محکم کشیدن بینیم جواب داد:
-آره هرچی!
آخ کنان و ناله کنان کف دستش رو به زور از بینیم جدا کردم و بعد سرم رو به بازوش تکیه دادم و گفتم:
-ولی هیچی نمیخوام…هیچ جای خاصی هم نمیخوام برم.
قلبم میخواد فقط باتو و کنار تو باشم.همین واسم کافیه
یه آن سرش رو خم کرد و بعد از زدن یه بوسه روی اون قسمت از موهام که از زیر شال بیرون اومده بودن گفت:
-مخلصتم!
نیشمو تا بناگوش وا کردمو اضافه کردم:
-حالا خیلی هم مخلص نباش…دیگه هیچی هیچی هم که نمیشه…در عوض دلم میخواد کلی باهم سلفی بگیرم.
ما کم عکس دونفره داریم…بگیریم !؟
از حرکت ایستاد و بعد از یکم بکر کردن شونه هاش رو با بیخیالی بالا و پایین کرد و جواب داد:
-بگیر…تا خرخره عکس بگیر! اصلا گالریتو پر کن از من !
خرسند و راضی و خرسند تلفن همجادهمو بالا آوردم و به سمتش گراهی شدم و اظهار کردم:
-از اونجایی که تو خودت دکلی و یه پا کف دسته سلفی به حساب میایی تو بگیر!
چپ چپ تماشام کرد و بیان کرد:
-مرسی از تعریفهات!
من لبخند زدم و اون موبایلمو از لای انگشتهام کشید و شروع کرد عکس گرفتن…
عکسهایی که شاید یه روزگار میشدن خاطرات شیرین و یا شاید میشدن خاطرات تلخ و غیرقابل تکرار….
[شروع فصل دوم]
“یکسال بعد”
✖️ بی احساس✖️
نگاهم پی در کلانتری بود و ناخن بیچاره ام زیر دندونهام در حال مچاله شدن.
پای چپم رو مدام و کاملا ناخواسته و با ریتم سریعی تکون میدادم و فارغ از اطرافم و حتی تیکه پرونی های بقیه و متوجه شدن کلمات و جمله هایی مثل “زیباه” ،”جووون” ،” چند میگیری یه ماچ بدی” و از این قبیل تیکه ها، بی صبرانه و درعین حال پریشون، تک به تک آدمایی که از اونجا خارج میشدن رو با دقت تماشا میکردم تا وقتی که بالاخره دیدمش!
وسایلش رو تحویل گحرکت کرد و از کلانتری بیرون اومد.
وکیلش با فاصله از اون که خونسرد ولی عصبی به نظر می رسید،قدم برمیداشت که ازش کتک نخوره و هممدت شماتتش میکرد و با حرص و جوش میگفت:
-دِ آخه مرد ناحسابی چرا اینقدر واسه خودت دردسر درست میکنی؟
اونقدری که تو توی این کلانتری و اون کلانتری پرونده داری دزدا و جیب برا ندارن!
کاملا برخلاف وکیلش که آشکارا به خونش تشنه بود،نیشخندی زد و برای بیشتر حرص دادنش با شوخ طبعی اظهار کرد:
-مردی که توی کلانتری پرونده نداشته باشه مرد نیست پرنسسه!
این حرفها که بیشتر از سر شوخ طبعی از دهن میثاق بیرون اومده بود،وکلیش رو کفری تر کرد.
به حدی که صوتش رو برد بالا و با عصبیت شمشاهده کردتری نسبت به قبل،با توپ و تشر اضافه کرد:
-لعنت به این عقاید چاله میدونین!
تو چرا آدم نمیشی؟! ای بابا…
کمتر با این و اون سر شاخ شو…
کمتر این مشتهای وا مونده ات رو حواله ی این و اون کن!
آخه یعنی چی که میزنی یارو رو الکی اش و لاش میکنی و بیخود و بیجهت واسه خودت و من دردسر درست میکنی!؟
میخوای باز بابات طوفان به پا کنه!
میثاق،مشغول تن کردن هودی مشکی رنگی روی تیشرتش شد و هممدت درحالی که به سمت ماشینش میراهی شد گفت:
[شروع فصل دوم]
میثاق،مشغول تن کردن هودی مشکی رنگی روی تیشرتش شد و هممدت درحالی که به سمت ماشینش میرفت بیان کرد:
-بی قلبیل آش و لاش نشد!
یه گهی خورد که باس ادب میشد!
قطعا فقط من و خودش معنی این حرف رو میفهمیدیم.
آه کشان به فروغی خیره شدم.
بار دیگر و بی ولین شروع به شماتت میثاق کرد و اون هم با بی رغبتی
خطاب به اون که بدجوری از دستش عاصی شده بود گفت:
-زیاد حرف میزنی فروغ!
وکیلش که سالیان سال در رکابش بود و از معتمدین درجه یکش به حساب میومد، با حرص اضافه کرد:
-فروغ عمته! فروغی توی دهنت نمیچرخه؟ الله اکبر…دِآخه مرد حسابی واسه چی یارو رو لت و پار کردی؟
واسه چی دماغشو شکوندی؟
کف دستشو شکوندی…هرچی هم میپرسم چیکار کرد میگی حقش بود حقش بود…باس ادب میشد باس فلان میشد.
داری شورشو درمیاری…
به خاطر دکتر نبود محال بود فعلا راحتت بذارن!
و اون خونسردانه و به شدت ریلکس، بیان کرد:
-میبینمت!
البته اگه باز کسی رو اعصابم راه نره و مجبور نشم بیام اینجا!
و این حرفش یعنی فروغی حرف نزن و برو…فقط برو…
وکیل بیچاره نمیدونست ،این بشر اونقدر قلدر و زبون نفهم و یک دنده اس که حرفهاش حتی حکم لالایی روهم ندارن.
مایوس از سر به مسیر شدن میثاق، سوئیچ ماشین رو پرت کرد سمتش و بعد از اینکه راهش رو سمت دیگه ای کج کرد و بیان کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن