-چایی تعطیل! پاشو برو لباس بپوش و آماده شو که بریم!
کف دستمو پس کشیدم و پرسیدم:
-کجا بریم !؟
لبخند زد و با خوردن به تیکه از کیک توی پیش کف دستی،جواب داد:
-بدجایی نیست…
نفس عمیقی کشیدم و بار دیگر جویا شدم:
-نبیان کردم چه جور جایی هست بیان کردم کجاااا ؟
بازهم بدون دادن یه جواب مشخص اضافه کرد:
-آماده شو.وقتی رفتیم خودت میفهمی!
سرم رو کج کردمو سؤال کردم:
-میخوای اذیتم بکنی !؟نمیخوای بگی قراره بریم کجا؟
یکم از چاییش رو چشید و بعد به این آزار و اذیتهاش ادامه داد و بیان کرد:
-آماده شو وقتی راهی شدیم خودت میفهمی!
جوابش سربسته و کنجکاوکننده تر بود و من خوب میدونستم که احتمالا کلا قصد جواب دادن نداره و هرچه بیشتر بپرسم بیشتر از این جوابها تحویلم میده واسه همین تسلیم شدم و گفتم:
-بهشدت خب! زیرا میدونم تو منو جای بدی نمیری باشه…قبوله!
از جا بلند شدم و قدم زنان راه افتادم سمت اتاقم….
وقتی اومدم پایین،بقیه هم لباس پوشیده و آماده منتظر من بودن.
و منظورم از بقیه مولین و مرتضی و مونس بود.
به نظر می رسید اونها هم قصد دارن همجاده ما بیان.
مرتضی بود غرولند کنان گفت:
-مروا همیشگی بابد دیر آماده بشه…عین یه عروس!
اگر چه از آماده شدنشون متعجب و جاخورده بودم اما بعد از یه چشم غره به مرتضی،حین مرتب کردن شال روی سرم،به سمتشون راهی شدم و هممدت سؤال کردم:
-شماهم جایی خاصی قراره برید !؟
میثاق به جای بقیه جواب داد:
-اونجایی که قراره بریم همه باهم میریم!
مطمئن بودم واسه عوض کردن حال و هوامون بازهممثل دفعات قبل قراره بریم یه جای خاص.یا بقول مونس لاکچری!
میثاق بیشتر از این که کنار خانواده ی خودش باشه بیشتر اوقات کنار ما و با ما بود.
حتی تمام اوقاتهای فراغتش رو هم تا جایی که میتونست با ما میگذروند و یه جورایی از خانواده ی خودش فراری بود و دور و قلبخور!
و اگر چه،روزگار به روز از اونها دور تر و به ما نزدیکتر میشد ولی من باید اعتراف کنم از این قضیه نه تنها خرسند نبودم بلکه آزرده و غصه دار هم بودم.
دلممیتمایل داشت میثاق باخانوادش دوست بشه…رفیق بشه…صمیمی بشه و این صمیمیت به جایی برسه که بتونه من رو بهشون معرفی کنه و به این صیغه ها خاتمه بده!
و کاش این اتفاق میفتاد….
همه باهمدیگه از خونه زدیم بیرون.
میثاق توی راه یه کف دسته گل گرفت و اونجا بود که کم کم همه فهمیدیم احتمالا مقصد کجاست.
کمپ دوستش !
جایی که بابا برای ترک اعتیادش مدتی رو اونجا میگذروند.
وقتی همه از ماشین پیاده شدیم مولین دسته گل رو داد دست مونس و بعد هم از میثاق سؤال کرد:
-فکر میکردم هنوز باید بمونه آخه خودش گفت…نباید بمونه ؟
میثاق لبخندی روی صورت خودش نشوند و گفت:
-نه دیگه! ما اینجوری بهشون اظهار کردیم که هم شما غافلگیر بشین هم اون!
مامان هیجان زده و حتی ناباورانه جویا شد:
-میثاق جا…یعنی…یعنی واقعا پاک پاک شده !؟ یعنی…یعنی واقعا این مدت چیزی مصرف نکرده؟
میثاق واسه راحتی مولینی که مردد بودن تو نگاههاش موج میزد،کاملا مطمئن جواب داد:
-بله دیگه! خیالتون راحت!
جواب میثاق مولین رو خندوند و خنده های مولین که رنگ بوی خرسندی و ذوق میداد مارو هم تحت تاثیر قرار داد و هم خندوند.
انگار گیر کرده بودیم سر دو جادهی بغض کردن و شوق کردن…
وقتی بابا همراه با دوست میثاق از چهارچوب در رد شد و اومد بیرون،از دیدن ما همونقدر مسرور شد که ما از مشاهده کردن اون!
حالا که دیدهمون به همدیگه افتاده بود تازه متوجه شده بودیم حجم بیقراریمون تا چه حده!
هم چاق تر شده بود هم سرحال تر،
یه جورایی زمین تا آسمون فرق داشت با وقتی که از در اینجا حرکت کرده بود داخل تا حالا که از اونجا بیرون اومده بود.
قبلا پژمرده بود و نحیف…گاهی قامتش رو به زحمت راست نگه میداشت و اکثر اوقات لازم بود بره زیر سرم.
رنگش همیشه پریده بود و حتی این اواخر، وقتهایی میرفت سر کار که قبلش پای منقلش حسابی به خودش حال داده باشه اما حالا واقعا شده بود همون بابای قدیم!
همدن مرد کشیده قامتی که رنگ و روش باز تر و روشنتر شده و گوشت تنش برگشته!
مونس بدو بدو به سمتش حرکت کرد و خودش رو انداخت تو بغلش و مقل به دختد بچه ی لوس و بابایی اضافه کرد:
-بابااااا جووونم….بابایی…
این اامانباری نبود که بابا میرفت کمپ ولی احساس میکردم اینبار با تمام دفعات فرق داره.
هبچ برهان محکمی براش نداشتم اما این چیزی بود که حسم بهم الهام میکرد.
هممسیر مولین و مرتضی به سمت بابا رفتم.
نوبتی بغلش کردیم و با حرفها و حتی بغضهامون بهش فهموندیم با اینکه ما هم واسه اینجا اومدن تحت فشارش گذاشتیم ولی مشتاقانه منتظر بیرون اومدنش از کمپ هم بودیم.
آخه راستس توی مدتی که نبودبا اینکه میثاق سعی میکرد واسمون کم و کاستی نذاره اما جای خالیش اونقدر واسمون محسوس و گاهی حتی دردناک بود که ما بیشتر از خودش انتظار اومدنش رو میکشیدیم.
مونس کف دست بابا رو سفت گرفت و تو عالم بچگی خودش ملتمسانه اظهار کرد:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن