وقتی صدای خنده های تو گلوش خاموشی سنگین ایجاد شده رو شکست خودم رو در مسیری متوجه شدم که تهش به تباهی حتممیصد!
اگه منو واقعا به جرم دزدی نکرده و آش نخورده مینداختن هلفتونی اونوقت تکلیف بابا چی میشد که تا مواد بهش نمی رسید میشد شمر ذی الجوشن و میفتاد به جون مولین؟ یا حتی مرتضی رو وادار میکرد واسش مواد گدایی کنه .
اصلا کی شکم مونس رو سیر میکرد !؟
کی یه لقمه نون واسه اون سفره ی همیشگی خالی میاورد !؟
اون خبیثانه میلبخند زد و من با نگاههای لباب از اشک مشغول جمع کردن تیکه های اون ظرفهای چینی عتیقه شدم و هموقت تند سریع بیان کردم:
-میشه در مورد این اتفاق با کسی صحبت نکنی؟
من پول همه ی این چینی هارو بهت برمیگردونم!
کار میکنم و خسارتت رو میدم!
آرام و با تمسخر لبخند زد!
گویی که حرفهایی مضحکی متوجه شده باشه.
از جا کشیدهشد رفت سمت کاناپه.
خودش رو ولو کرد روش و با آغوش باز از سگش که دفعه ی پیش اینجا نمشاهده کرده بودمش و فقط گه گاهی صوتی واق واقش بسیار ناواضح به گوش می رسید استقبال کرد.
بغلش کرد چنان چه گویی دختری رو درآغوش گحرکت کرده و بعد هم حین نوازش کردنش به طعنه سؤال کرد:
-کار میکنی !؟
تند سریع جواب دادم:
-آره آره….
زهرخندی تحویلم داد و گفت:
-عجب! منظورت از کار همون سر چهار جاده توقف کردن و نرخ دادنه دیگه هووووم !؟
میخوای با پول گاییدنت واسه حَج خانم چینی بخری!؟
میونه ی حرفهاش لبخند زد و اظهار کرد:
-اووووه چه شود اگه حج خانم بفهمه یه نفر گاییده شد تا پول این چینی ها جور شدن!
میونه ی حرفهاش ریز خندید و اظهار کرد:
-اووووه چه شود اگه حج خانم بفهمه یه نفر گاییده شد تا پول این چینی ها جور شدن!
کلمه ی حاج خانم و اینطور تلفظ میکرد.
حَج خانِم.
گاهی هم حَج دکی و یا ننه !
که گمونم هر سه اصطلاح مختص مادرش بود.
با اینحال اصلا از ادبیات و نوع حرف زدن و کلماتی که با صراحت بیانشون میکرد خوشم نیومد.
صاف ایستادم و نگاه سرزنشگری حواله اش کردم و بیان کردم:
-بهت گفته بودم…اون اولینبارم بود و آخرین بارم.
دیگه هرگز اینکارو نمیکنم زیرا نمیخوام آدمایی مثل تو سر مسیرم قرار بگیرن!
کنج لبش بالا حرکت کرد و کلمات طعنه آمیز بعدیش روی سرم سرازیر شدن:
-ای نمک نشناس !
همین آدم بود که به تو پنج میلیون داد…فور میکنی واقعا پنج میلیون می ارزی؟
تو نه همه ی اونایی که میان سر چهار مسیر ها وایمیسن سر جمع دو تومن نمی ارزن بعد تو خودت تنهایی خودت رو پنج تومن ارزش گذاری کردی!؟
تو خونه ی پرش دویست هزار می ارزی!
من پنج دادم چراکه تو به پنج تومن محتاج بودی وگرنه با هر ناتوی دیگه ای رفته بودی خونه خالی خیلی میخواست بهت حال بده سیصد میذاشت کف دستت
حرفهاش چنان غرورمو خدشه دار کرد که از کور دررفتم و با فشردن اون تیکه های به جا مونده ی ظروف تو کف دستم گفتم:
-بسه دیگه!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن