میخوری اگه لبای خوشمزتو رژ نمالی که هر کسی هوس خوردنشون رو بکنه!
میخوری اگه پام بمونی…
میخوری اگه لباسی تنت کنی که نگاه هر مرد هیزی سمتت نیاد…
مروا من باتو حالم خوبه!
من فقط حالم با تو خوبه…
حال خوب منی که تا قبل از پیدا کردن تو با هیچکس آرامش نداشتم فقط باتو خوب می مونه!
حالمو بد نکن…
اونقدر عاجزانه تیکه ی آخر جمله ی اش رو به زبون آورد که از خودم هم ناراحت شدم سر سریعی هایی که باهاش کردم درحالی که گناهکار و مقصر فقط خودش بود و بس!
سرمو یکم بالا گرفتم که بتونم به چشمهاش خیره بشم و بعدهم اظهار کردم:
-تو منوزدی…
چیزی بیان کرد که با توجه به غروری که ازش سراغ داشتم گوش دادنش از زبونش کاملااااا باور نکرونی بود:
-من غلط کردم زدم…ماچش میکنم خوب بشه….
اینو اظهار کرد و سرش رو آورد جلو و خواست صورتم رو ببوسه اما من خودم رو کشیدم عقب و با صورتی عبوس و اخمالود تماشاش کردم و اظهار کردم:
-من هنوز نبخشیدمت!
زیرا این رو بیان کردم نفس عمیقی کشید و دوباره سگرمه هاش توی هم رفت….
اصلا قرار نبود میثاق به این سادگی بخشیده بشه.
خصوصا بعد از اظهار کردن اون حرفها و زدن اون دوتا کشیده!
سرش رو کج کرد و جویا شد:
-آشتی کن دیگه لامصب…منِ لعنتی هشت روزگار میام اینورا میپلکم بلکه ببینمت باهات دو ولوم حرف بزنم
رحم کن دیگه!
-آشتی کن دیگه لامصب…منِ لعنتی هشت روزگار میام اینورا میپلکم بلکه ببینمت باهات دو ولوم حرف بزنم
رحم کن دیگه!
یکی دو قدم عقب رفتم.
موهامو زیر شالم فرستادم و هممدت جفت ابروهام رو باهم بالا انداختم و جواب دادم:
-نووووچ! نمیخوام…
از قیافه ی تو ذوق خورده اش پیدا بود با جوابم حال نکرده.
دو دستش رو تو جیبهای شلوارش فرو برد و پرسید:
– چرا نیستی !؟ و اینکه اگه جادهی هست واسه آشتی لب تر کن و بگو….
دست به سینه شدم و بهآرامی خودم رو تکون دادم و هموقت جواب دادم:
-نیستم چون راهی شدارت به شدت بد بود ولی آشتی میکنم…آره…آشتی میکنم اگه …اگه…
اونقدر لفتش دادم که کنجکاو شد و جویا شد:
-اگه چی ؟!
چند لحظه ای ساکت و بی حرف تماشاش کردم اما درنهایت اظهار کردم:
– صفورا میگفت وقتی خونتون بوده اتفاقی حرفهای پدرت رو متوجه شده که به یه نفر سپرده بود هر جور شده واسش یه منشی داخلی استخدام بکنه…من میخوام اونی باشم که بابات لازم داره…
به وضوح ابروهاشو توی هم گره کرد و بهآرامی و پرسشی اضافه کرد:
-خب !؟
لبهامو با زبون تر کردمو قلب رو زدم به دریا و اظهار کردم:
-کاری کن که من اونجا استخدام بشم.
شرط من اینه!.
اگه قبوله آشتی اگه نه یادم تورا فراموش !!!
وقتی شرطم رو متوجه شد اول با حالتی جاخورده تماشام کرد و بعد هم پوزخندی زد و به حالت تاسف سری تکون داد و اظهار کرد:
-نمیشه !!!
تا اینو بیان کرد یک قدم جلو رفتم تا از فاصله نزدیک تری تو نگاههاش نگاه کنم که اگه بخواد هم نتونه دروغ تحویلم بده و هممدت جویا شدم:
-نه !؟ چرا نه !؟
با برآشفتهت جواب داد:
-نه و چرا نه نداره….نه یعنی نه و تماااااام!
دوباره دستهامو با حرص مشت کردم و بعدهم گفتم:
– مگه خودت نمیگفتی دوست نداری من دیگه تو خونه شما کار کنم.یا هر کاری شبیه به اون ؟ هان !؟
خب الان چرا مخالفی و میگی نه !؟
خب یه کاری کن من استخدام بشم دیگه…استخدام بشم که دیگه دنبال کار نگردم !
کف دستشو رو قفسه ی سینه اش گذاشت و گفت:
-مروا بیخیال این داستان شو!آقا تو کارمند من! حل؟ تو کارمند من…ماهی چقدر میخوای من هر ماه همونقدر من میریزم به کارتت!
فقط رقم بده…
سعی کردم با دست به عقب هلش بدم و اگه چه حتی یه گام عقب کشیده نشد ولی با اینحال بلند بلند گفتم:
-من هرزه نیستم واست لخت بشم پول بریزی به کارتم! من بابت کار نکرده از هیشکی پول نمیگیرم چه تو چه هر کره خر دیگه ای…
یا کاری کن من اونجا استخدام بشم یا مروا بی مروا!
صوتشو کلفت کرد و جویا شد:
-گروکشیه آره !؟ یا کار پیش حاجی یا مروا بی مروا؟
ازش رو برگردوندم و جهت مخالف و پشت بهش راه افتادم و هممدت با تکون دوستم تو هوا گفتم:
-فکر کن آره ! برو میثاق! برو ریخت تو و ماشینت به ینجا نمیخوره!
برو و اسه خودت و من دردسر درست نکن!
صوتم زد و گفت:
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن