عجولانه وسایلم رو جمع کردم و توی کوله پشتیم ریختم و هممدت خطاب به سمیرا اضافه کردم:
-من دیگه میرم! این لیستو خودت بده کف دست استاد!
یه وقت یادت نره و ندیاااا…
دیدی که سر کلاس صبح چی بیان کرد؟ اضافه کرد تا پایان آخرین تایم کلاس امروزش لیست رو بهش بدیم…
وفتی خونسردی و ریلکسی چنددقیقه پیشم رو با عجله ی اون لحظه ام مقایسه کرد متعجب جویا شد:
-عه؟ کجا ؟! فکر کردم قراره باهم بریم…
بند کیفمو روی دوشم انداختم و تند شتابزده جواب دادم:
-باید برم پی داداشم مرتضی…معلوم نیست باز کجا گم و کور شده که نحرکت کرده خونه…مضطربشم
از اونجایی که رو هممسیری من حساب باز کرده بود گفت:
-بابا بیخیال…هرجا باشه خودش پیداش میشه!
ناسلامتی قرار بود باهم بریم خرید واسه من
بچه که نیست داداشت.
هرجا باشه خودش پیداش میشه….
سری تکون دادم و گفتم:
-نه ! وقتی درس و مشقشو ول میکنه و حتی واسه ناهار هم برنمیگرده خونه حتما باز یه دردسر درست کرده!
ترجیح میدم برم سراغشو از دوستاش بگیرم و هرجور شده برش گردونم خونه…
خرید بمونه برای بعدا…فعلا
تسلیم شد و با کشیدن یه نفس عمیق گفت:
-بهشدت خوب باشه…
لبخندی کمجون نثارش کردم و بعد بهشدت بهسرعت از کلاس خارج شدم…
دربست گرفته بودم که خودمو برسونم گاراژی که مرتضی معمولا بعد از مدرسه واسه کار اونجا میرفت ولی نرسیده به اونجا وقتی همچنان سوار تاکسی بود تلفنم زنگ خورد.
اسم و عکس میثاق روی بک گراند گوشی خودنمایی کرد و شاید این اامانباری بود که بهشدت مشتاق صحبت باهاش نبودم زیرا فکرم پی مرتضی بود با اینحال علیرغم میل باطنیم و حس و حال نه چندان خوبم تماسش رو جواب دادم و گفنم:
“جونم میثاق…”
در کمال ناباوریم بهشدت عجیب و بی هوا گفت:
“بگو نگه داره و پیاده شو…”
جمله ی کف دستوریش برای من هم واضح بود و هم نبود.
و قسمت ناواضحی و گنگیش بیشتر بود برای همین پرسیدم:
” چی !!!؟”
عصبی و حتی میتونستم بگم سریع و بد جواب داد:
“بیان کردم از اون تاکسی لعنتی پیاده شو…بگو نگه داره…نگه که داشت پیاده شوووو”
صدای بوق ممتد که گوش دادم فورا سر برگردوندم و عقب سر رو نگاهی انداختم در کمال تعجب
ماشینش رو دیدم که در تعقیب تاکسی بود.
جاخوردمو به اامان چیزهایی که فکر کردم این بود که میثاق اینجا چیکار میکنه !؟
منو اتفاقی مشاهده کرده !؟
چرا خشمگینه؟ و…
بار دیگر سرم رو برگردوندم و بعد هم خطاب به راننده اضافه کردم:
-لطفه هیمنجا نگه دار…
کاری که میل داشتم رو انجام داد و با نگه داشتن ماشین اظهار کرد:
-اما جای دیگه قرار بود پیاده بشین
دوتا اسکناس ده تومنی از کیف پولم بیرون آوردم و به سمتش گراهی شدم و هموقت حین باز کردن در گفتم:
-منصرف شدم…
ماشینش رو نگه داشت و پیاده شد.
سیگار توی کف دستش رو پرت کرد روی زمین و بدون بستن در باز شده ی ماشینش پا سریع کرد سمتم و هموقت گفت:
-روزگارگارتو سیاه میکنم مروا….
نه اینجا بودنش رو میمتوجه شدم و نه حتی عصبانیت نگاه و لحنش موقع صحبت تلفنی و نه حای این تهدید ترسناکش رو!
وقتی فاصله اش باهام در اون حدی که بتونه صوتم رو بشنوه کم شد سؤال کردم:
-تو اینجا چیکار میکنی میثاق؟ چی شده ؟!
نزدیک شد و این نزدیک شدن هممدت شد با بالا حرکت کردن کف دستش و فرود اومدنش روی صورتم.
سرم با اون کشیده ی محکم کج شد و پوستم آتیش گرفت و سوخت….
من نمیفهمیدم!
من دلیل این سیلی و این شتابزدهی رو نمیمتوجه شدم!
بهت زده سر کج شده ام رو صاف نگه داشتم و بهش خیره شدم.
تا اسمش رو با همون حالت متحیرانه نجوا کردم هیستریک و کاملا عصبی لبخند زد و بعد اظهار کرد:
-که مرسی عاشق شکلاتی آره ؟!که کی از سعادت بهتر هان !؟ که بهش حس خوبی داری آره ؟
بی توجه به پوستی که میسوخت و موهایی که روی صورتم پراکنده شده بودن اون هم وقتی که همچنان توی اون حالت نچسب شوکه شدن گیر کرده بودم زل زدم به صورتس من و من کنان اضافه کردم:
-م…من….من نمیفهمم تو…نمیفهمم…نمیفهمم تو چی میگی !؟
انگشت اشاره اش رو روی قفسه سینه ام گذاشت و حین فشار دادنش اضافه کرد:
-چرا چرا چرا چرا…میدونی خوبم میدونی…تو هم با منی هم با یوسف سعادت! هم واسه من دم تکون میدی هم واسه اون…
هم با من لاس میزنی هم اون…
ناباورانه نگاهش کردم.
اونقدر راهی شدارش و حرفهاش و کارهاش برام شوک برانگیز بودن که نمیدونستم باید چیکار کنم و چیبگم….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن