تو خودم بودم که احساس کردم اون هم اومده کنارم دراز کشیده.
تکونی به خودم دادم و یکم تنمو کشیدم کنار که بهم نچسبه.
میخواستم بدونم باهاش قهرم و البته فهمید….
سرش رو کج کرد و خیره به نیم رخم جویا شد:
-قهر کردی ؟!
کاش این قهر تا قیامت ادامه پیدا میکرد اگه واقعا اون اینقدر بی اعتماده.
گاهی میتونستم حرکت کردارهاش رو بزارمپای علاقه ولی گاهی هم منطقم بهم تلنگر میزد علاقه یعنی اعتماد نه بدبینی!
بدون اینکه بهش نگاه کنم جواب دادم:
-آره قهرم….
بسیار با اعتماد به نفس اضافه کرد:
-پس زود باش آشتی کن….
هه چه خوش خیال.پوزخندی زدم و از کنج نگاه تماشاش کردم و گفتم:
-عمرا…
مظلومانه و واسه اینکه ول منو به رحم بیاره و کاری بکنه زود تسلیم بشم گفت:
-اگه اینجوری قهر بمونی با من که تا خود صبح باید بوی سیگارمو تحمل کنی!
همچنان خیره به همون نمای قبلی گفتم:
-مهم نیست تحمل میکنم!
به پهلو چرخید.آرنجشو رو تخت و کف کف دستشو زیر سرش گذاشت و پرسید:
-یعنی حاضری تا صبح بوی سیگارمو تحمل کنی ولی باهام آشتی نکنی !؟
اخمالود جواب دادم:
-دقیقا! دو امتیاز!
خیلی زود اظهار کرد:
-پس اونجام تو اونجات!
تا اینو بیان کرد سرمو چرخوندم سمتش.
بازم نگاه تو نگاه شدن باهاش از فاصله ی نزدیک دلمو به تب و تاب انداخت ولی به خودم مهلت هوایی شدن و بالیوود بازی ندادم و پرسیدم:
-فوش دادی الان !؟
با تبسم جواب داد:
-آره…اما فوشم سانسور شده بود…. بدون سانسورش میشه این…
مکث کرد و تو گوشم به قول خودش بدون سانسورش رو اضافه کرد.
لب گزیدم و هین کنان سرمو بردم عقب.
جدی و حتی عصبی اظهار کردم:
-فوش بدی بود! خیلی بد….
نیشخندی زد و اظهار کرد:
-تازه این فوش زیبامه! یه فوشحایی بلدم که نگو و نپرس…البته مشت زدن بیشتر بلدم.
موقع دعوا و بزن کتک زدن بیشتر از فوش دادن به درد میخوره! این یه نصیحت مجانیه!
پشت نگاهی نازک کردم و گفتم:
-من نصیحتهاتو نمیخوام! نگهشون دار واسه خودت!
نه میخوام به کسی فحش بدم و نه میخوام کسی رو کتک بزنم!
با بداخلاقی مثل تو هم آشتی هم نمیکنم برو بیشین تا صبح سیگارتو بکش!
ابروهاش رو داد بالا و بیان کرد:
-نوچ! نمیخوام…نمیرم…اگه زورت میرسه بندازم پایین اگه نمیرسه باس تحملم کنی!
نفس عمیقی کشیدم.
اگرچه قلبم براش پر میکشید اما هنوز ازش دلخور بودم.
بابت بالا بردن ولوم صوتش…
ضایع کردن یه جوون پیش رفقاش و تبدیل من به کانون توجه بقیه!
بهشدت قلبخور بودم اونقدر که شوخی هاش نخندوندم و قلبمو وا نکرد واسه همین بدون اینکه چیزی بگم به مهلو چرخیدم و اینبار افسردهانه به نقطه ی دیگه ای خیره شدم و هموقت اضافه کردم:
-تحمل میکنم ولی آشتی نه….
از پشت بهم چسبید.
گرمای وجودش تنم رو مور مور کرد ولی واکنشس نشون ندادم.
کف دستشو دور تنم انداخت و سرش رو چسبوند به کمرم و اضافه کرد:
-باهام قهر نکن مروا…
آرام و بیشتر با لحنی گله مند جویا شدم:
-چرا فکر میکنی من دلم میخواد هم با تو باشم هم با با تبسم و ناز و کرشمه از پسرای دیگه قلب ببرم ؟من که همیشه کنارت نیستم همچین تهمتهایی بهم بزنی…
وقتهایی که پیشت نیستم در موردم چی فکر میکنی ؟
قبلا هم بهت گفتم اگه به من بی اعتمادی بهتره که باهم نباشیم و این دوست داشتن رو تمومش کنیم!
دستشو رو شکمم گذاشت و غرولند کنان گفت:
-اهههه! کم تکرارش کم این جمله رو…هی تمومش کنیم تمومش کنیم…
اصلا کی بیان کرده من به تو اعتمادندارم؟چرا حرف تو دهن من میزاری آخه؟
من یه تو اعتماد دارم…من به بقیه مردها اعتماد ندارم!
حالام اگه باهام آشتی نکنی
برق میشم, میرم تو دیدهات! اشک میشم؛ میرم رو گونه ات
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن