_بیان کردم برسی خسته ای یک غذای خوب بپزم.
گرچه هنوز نمی دونم چه غذاهایی رو دوست داری ولی میاد تو کف دستم.
لپم را کشید و گفت:
_یاد می گیری!
جمله صبح را اضافه کرده بود.
کراواتی که را که بلد بود اما می خواست من ببندم.
چه شد که ما اینگونه بهم گره خوردیم؟؟
کیفش را گراهی شدم و او کتش را در آورد و به کف دستم داد.
_من برم آشپزخونه طاقت ندارم. توعه لامصبم کل کوچه رو حیرون کردی بانو. از سر کوچه تا ته کوچه درک کردن ترنم خانوم چی پخته و شوهر خنگش ندرک کرد.
من گفتم:
_شکمو جان خدا نکنه خنگ باشی
و باز او ریز خندید.
من حرکت کردم توی اتاق کت را آویزان کردم.
کیف را گوشه ای گذاشتم و کمی اتاق مرتب شده را زیر نظر گذراندم.
بعد راهی شدم بیرون.
توی آشپزخانه در قابلمه را برداشته بود و داشت سرک میکشید.
_بهشدت گرسنه ای؟
برگشت سمتم و با لحن مظلومی شامگاهیه بچه دبستانی ها اظهار کرد:
_بسیار
رسیدم بروم برایش غذا بکشم که تلفن خانه زنگ خورد.
تلفن را برداشتم و روی گوشم گذاشتم.
_الو
صدای مادرم که در تلفن پیچید هم خجالت زده شدم هم خرسند…..
_مادر منم!
_خوبی مولینم؟
_تو خوبی؟ شوهرت خوبه؟
از صبح دارم سعی می کنم زنگ نزنما اما قلبم طاقت نیاورد زن عموتم دلواپس بود اظهار کرد می ترسه زنگ بزنه سالار عصبانی بشه.
سالار روی مبل روبرویم جای گرفت و منتظر نگاهم کرد.
من مثلا گفتم:
_ما خوبیم سالارم سلام می رسونه مامان.
مولین متوجه شد که نباید حالا حرف بزنیم.
_ترنم جان سلام برسون بهش
یه شامگاه بیایید اینجا حتما.
_چشم مولینم
شما هم سلام برسون به حاج بابا.
مولین دیدهی گفت و خداحافظی کرد.
تلفن را گذاشتم.
منتظر بودم چیزی بپرسد.
ولی نپرسید.
نپرسید و من هم متعجب شدم اما چیزی ناظهار کردم.
اینکه او ابداً کنجکاوی نمی کرد چیز عجیبی بود.
شاید هم از آن مردهایی بود که از خاله زنک بازی هیچ خوششان نمی آمد.
یا از آن ها که از سرک کشیدن در کار دیگران بیزار بودند.
هر چه بود هیچ نجویا شد و ما هم هیچ نبیان کردیم.
_بریم غذا بخوریم؟
لب هایش را مکید و با ذوق بچگانه ای که به مردِ سی و یکی دو ساله ای شامگاهیه او اصلا نمی آمد، گفت:
_آخ بریم که قلبم لک زده اون کف دست پختتو بچشم
این مدت بد منو معتاد خودتو غذاهات کردی ها!!!
من سر پایین انداختم و گره روسری ام را محکم تر کردم.
نزدیک رسید و در آخر مقابلم ایستاد که مجبور شدم سرم را بالا بگیرم.
با نگاه لرزانی خیره اش شدم که گوشه لبش را به دندان کشید و به ساکتی روسری را از دور سرم باز کرد.
_توی خونه خودت بهش نیازی نداری.
حرف هایش جمتوجه شد بود.
آن هم برای منی که خواهان آزادی بودم.
من می اضافه کردم منزل آزادیِ زن است اما آقاجان حرف خودش را می زد.
من می گفتم بیرون می پوشانم خودم را ولی داخل همه محرمند.
اما آقاجان می اضافه کرد دختر می خواهی مردم به ریش ما بخندند؟!
_من خوب عادت کردم
_بعضی عادتا قشنگ نیست.
نباید جذابیی هاتو برای کسی که منتظر مشاهده کردنشه بپوشونی، هووم؟
چشمکی زد و خیره ام شد.
رنگ نگاهانش باز روشن شده بود.
روسری را روی کاناپه پرت کرد که پرسیدم:
_بریم غذا بخوریم؟
_بریم خودتو بخوریم؟
_سالار باز زدی از اون حرفا؟
_وقتی با همیم که خوب سر و صوت مسیر می ندازی!
حالا خجالت می کشی برام عجیبه!!!
از شدت شرم جیغ خفیفی کشیدم و تاکیدی نامش را صدا زدم که لبخند زد و گفت:
_آخه قربونت برم آدم دیگه نباید از شوهرش خجالت بکشه که. بدو بده غذارو تا نخوردمت.
سریع از زیر کف دستش جیم زدم و رفتم آشپزمنزل.
غذا ریختم و توی بشقاب های جدا جلویش گذاشتم.
_جدا می ریزی چرا؟
الان یه مدته می خوام بگم بهت میگم شاید بدت بیاد.
_خوب آخه اون شامگاه به فرناز گفتی بهداشت و این حرفا…..
صندلی اش را کشید و دقیقا جفت من جای گرفت.
_اونو که از حرص می اظهار کردم.
والا دیگه منو تو الان چیزی بینمون نیست.
دهن تو دهنِ همیم دائم….
_سالار کمر بستی منو خجالت بدی ها !!!
با شیطنت نگاه گذرایی بهم انداخت و یک قاشق از برنجش را در حالی که خورشت رویش ریخته بود مزه کرد و بعد از قورت دادنش حرفی را که می خواست بزند زد.
_آخ کمر ببندم من امشب تورو………
حرصی نگاهش می کنم که بی خیال یک قاشق از محتویات غذاشو می خوره و با شیطنت به من زل می زنه.
_سالار داریم غذا می خوریم آیا؟
خندید و گفت:
_من که پیشنهاد دادم گفتم یه چیز دیگه بخوریم خودت قبول نکردی.
از حرص نمی خبر داشتم چه به این بشر پرو بگویم.
مشغول خوردن غذام بودم که با احساس چیزی روی قسمت پایین تنم چنگال از کف دستم با آوای بدی توی بشقاب افتاد.
نگاهم به سالار بود که با خباثت پاشو روی اندامم تکون می داد.
این حجم از حرکت کردار های زشت و وقیحانش روی اعصابم بود.
صنقلبیمو عقب کشیدم که پاش محکم روی زمین افتاد و آخی اضافه کرد.
هول شده اضافه کردم:
_چی شدی؟؟؟
با اخم نگاهی بهم انداخت و گفت:
_برا من لباس یقه گشاد می پوشه بعد میگه چی شدی خوب چی شدم بنظرت؟
با دهان باز نگاهش کردم که چشماشو محکم روی هم گذاشت و دوباره باز کرد.
_صد بار ناظهار کردم باز نکن این قدر دهنتو؟!
لا اله الا الله یچی می چپونم توش که دیگه انقدر بازش نکنی!!!
دهنمو بستم و واقعا دیگه ندونستم چی بگم در مقابل این حجم بی حیایی شوهرم.
مجدداً گفت:
_پاشو سفررم جمع کن. اون لباستم درست کن تا یه وقت پشیمون نشدم.
من با نگاهان گرد شده فقط سر تکان داده و به سرعت برق و باد میز را جمع کردم و او همانطور که روی صندلی جای گرفته بود نگاهم می کرد.
ظرف هارا که شستم برگشتم که از آشپرخونه خارج شوم که اضافه کرد:
_کجا خوشگلم؟
_بریم دیگه استراحت کنیم عصر بچه ها میان.
_خوب می ریم ما هم بچه هارو بیاریم.
من با تبسم قدردانی گفتم:
_نیازی نیست زحمت بکشی آقا
شادی تازه ماشین خریده خودش با خزان میاد.
کج لبخندی زد و تفریحانه به من زل زد:
_بیا بچه هارو بیار تِلا خانوم که بدجور تشنتم!
من باز متعجب خیره اش شدم که با نگاه به پایین تنه اش اشاره کرد و من سرخ شدم.
حالا منظورش را متوجه می شدم.
این مرد تمامِ مدت با تفریح با آن حرف های دوپهلو و منظور دارش تمامِ مرا به سخره گراهی شده بود.
چه کسی می بیان کرد او یک پزشکِ حائز اهمیت کشور است؟
چه کسی می گفت او یک مرد رسمی با اخلاق و منش خاندان دهقانی هاست؟
مستبد، مغرور ؟؟؟؟!!!!!
گمان نمی برم!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن