-بله قربان…؟!
امیر خسته اضافه کرد:
-توتستی اون ردیاب رو فعال کنی…؟!
محمدی تمام تلاشش را کرده بود.
-جایی که هست یه سیستم فوق حرفه ای داره که نمیزاره هیچ سیگنالی رد و دل بشه…!!!
امیر چشم بست.
رحمتی خود یک پلیس بود و تمام باید و نباید ها را می خبر داشت ولی این را دیگر نمی دانست که اگر بلایی سر قلببرک و بچش بیاید جهان را به آتش می کشد و زنده زنده او رامی سوراند.
کف دست مشت می کند.
-محمدی تموم سعیت رو بکن…. من نمی تونم تمرکز کنم ولی تو یه مسیری پیدا کن…!!!
صدای خشدارش که ناامیدی درونش موج می زد یا لحن ملتمسش به معنی این بود که از این بی خبری داشت دیوانه می شد…
محمدی قلبسوزانه ولی محکم جواب داد.
-خیالتون راحت….!!! رحمتی رو دنبال می کنم تا به یه سر نخی برسم….!
تماس را قطع کرد و گوشی را روی میزش انداخت.
کف دست به سرش گراهی شد و دیوانه شدن همین بود.
از ته قلب خدا را آوا زد و تمام مدت چهره رستا و تبسمش جلوی نگاهانش بود…
یاد لحظه های خوششان افتاد.
خنده های از سر شوق و لذت دخترک باعث شد قطره ای اشک از چشمش بچکد…
نگاهی به تصویر زمینه گوشی اش که عکس رستا بود، کرد.
-پیدات می کنم جوجه امیر… پیدات می کنم قربون نگاهات برم….!!!
نگاهش به عکس بود که پیامی از شماره ای ناشناس روی گوشی امد و دلش….
دلش گواهی بد می داد.
قفل گوشی را باز کرد و داخل شماره ناشناس شد…
برنامه را باز کرد و یک فیلم بود که دانلود کرد…
فیلم پس از دقایقی جان کندن باز شد…
ان را پلی کرد اما کاش میمرد و همچین صحنه ای نمی دید…
در نظر اول موهای روشن رستا بود.
موهایی که مامن ساکتشش بود…
روی صورتش ریخته بود و او به صنقلبی به طرز فجیعانه ای بسته شده بود…
به یک باره موهایش توسط مردی قوی هیکل مشت شد و کنار راهی شد ولی….
ولی اینکه رستا نبود…؟!
این صورت پرخون رستای او نبود…؟!
صورت از خون و زخم معلوم نبود…
دستانش لرزیدند که گوشی روی میز افتاد…
تمام وجودش شروع به لرزش کرد.
دستانش از پشت بسته شده بود و پاهایش هم…
آوای خنده ای رسید و بعد تصویر رحمتی که پلیدانه خندید…
-چطوری سرگرد…؟! این تن لش زنت بود یا نه…؟!
چشمانش از تعصب و غیرت سرخ شدند و می سوختند…
هجوم خون به صورتش را حس می کرد.
کف دستش مشت شد…
فکش می لرزید.
آوای رحمتی روی مخش رفت…
-این اامان سوپرایز…. منتظر بعدیشم باش… به زودی برات می فرستم…!!!!
فیلم تمام شد و نگاهان امیر ولی روی تصویر دودو می زد…
رستایش گیر یک کفتار افتاد و او چطور نفس می کشید…؟!
نگاهانش درشت شد به طوریکه داشت از حدقه بیرون می زد و از حرکت ایستاد…
از خشم چنان فریاد کشید که صوتیش کل ستاد را در بر گراهی شد….!
به زور آرامش کرده بودند اما صورتش همچنان کبود و بود و دلش…
ساکت جانش نبود و زیر کف دست یک بیشرف حرومزاده افتاده بود و او هیچ غلطی نمی توانست بکند چراکه تمی دانست زنش کجاست….؟!
سرهنگ مضطرب امیریل بود و نمی اطلاع داشت برای تسلای خاطر مرد حتی حرفی بزند.
این بی خبری بدترین بلایی بود که می توانست سر یک مرد بیاورد.
رحمتی فهمیده بود دقیقا هدفش را چگونه انتخاب کند…؟!!
-امیرجان…؟!
امیر سر بالا نیاورد.
اصلا چطور می توانست نفس بکشد وقتی احساس مرگ می کرد.
سرهنگ وقتی حرفی نگوش داد لب پایینش را داخل دهانش کشید و مانده بود چه بگوید…؟!
اصلا چه می گفتند وقتی حرفی برای اضافه کردن نبود…؟!!
امیریل قد بلند شد که سرهنگ راهش را سد کرد.
-کجا…؟!
امیر اخم کرد و به سختی داشت خودش را کنترل می مرد تا اشک نریزد.
-نمی دونم…!
سرهنگ با مشاهده کردن اتاقش که همه چیز بهم ریخته بود و کف دستی که زخم شده اخم کرد.
-با آسیب زدن به خودت قرار نیست معجزه بشه…. سعی کن به خودت بیای و فکرت رو به کار بگیری تا شاید به سرنخی رسیدی….؟!
سر نخی نبود که بخواهد پی ان را بگیرد و هرچه هست فعلا رحمتی ان را مهر و موم کرده تا او را زجر دهد.
-هیچی نیست سرهنگ جز اینکه باید بشینم و دست رو کف دست بزارم و زنم…
بغض بهش اجازه نداد بقیه حرفش را بزند.
نتوانست بگوید زن و بچه اش در چه حالی هسشتابزده…؟!
هرچه می بیان کرد بدتر روانش بهم می ریخت…
فعلا توی شوک بود.
نمی درک کرد باید چه کند…؟!
سرهنگ دست روی شانه اش گذاشت.
-توکلت به خدا باشه… زنت صحیح و سالم برمی گرده…!!!
امیریل پوزخند زد.
-البته باید بگید زن و بچم…!!!
نگاهان سرهنگ درشت شد…
-رستا حامله بوده…؟!
امیریل رگ گردن و پیشانس اش بیرون زده بود.
داشت میمرد و نمی توانست کاری بکند.
-رحمتی کف دست بدجایی گذاشته که اگه اتفاقی برای زن و بچم بیاد کاری می کنم که عزادار بچه هاش بشه…!!!
سرهنگ ناباور نگاهش کرد که از اتاق بیرون زد…
حالش بد بود و نمی فهمید دقیقا چه زمانی از روزگار است…؟!
باید کاری می کرد ولی فکرش پریشان بود و پر از ترس…
با راهی شدنش همه جور عجیبی نگاهش می کردند و بدجور هم حساب می بردند.
کافی بود پرشان به پر این مرد که حال پر از زخم بود گیرکند ان وقت بود که باید فاتحه خود را می خواندند.
هیچ کجا ساکتش نداشت و بدتر هرجا میراهی شد، نبود رستا خاری بود توی دلش…
کم مانده بود خودش را بزند که چرا هیچ کاری نمی تواند بکند…؟!
داخل منزل شد و می خواست یک راست به طبقه بالا برود که فرشته متوجه رسیدنش شد و تند سمتش آمد…
-امیریلم مادر اومدی….؟!
امیر خسته نگاه مادرش کرد…
اشک های فرشته روان شدند.
تازه درک کرده بودند که رستا را دزمتوجه شدند…
-از رستا خبری نشد…؟!
کاش می توانست مثل مادرش گریه کند.
کف دست دو طرف شانه مادرش گذاشت و بغضش را به زور فرو داد.
-دعا کن حاج خانوم…!!! دعا کن خدا بهم رحم کنه…!!!
فرشته با چشمان اشکی بهش خیره شد.
-انشاالله که زود پیداش می کنی….!!!
امیر طاقت ایستادن و خیره شدن به مادرش یا هرکس دیگری را نداشت.
می خواست تنها باشد و فکر کند.
کف دستش را از مادرش جدا کرد و بسیار سریع رفت.
وارد اتاقش شد و در را قفل کرد تا کسی مزاحمش نشود…
با قدم ااما که برداشت نگاهش به لباس خواب رستا افتاد و قلبش آتش گرفت…
دیگر نتوانست خودداری کند…
لباس خواب را از روی تخت برداشت و جلوی صورتش گحرکت کرد و عمیق بو کشید….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن