امیریل دیوانه شد…
عقب عقب راهی شد که پشتش به دیوار خورد و کف دست به سرش گحرکت کرد.
-دروغ… میگی…!!!
سایه هق هق کنان اظهار کرد:
-رفت آب بخوره و اظهار کردم هممسیرت میام اما نذاشت… از کف دستت عصبی بود…!
قطره اشکی از دیده امیر ریخت.
-وای برمن…. وای…. توی ماموریت بودم…!
سایه روی زمین قرار گرفت.
نگاه اشک آلودش به امیر افتاد که کم مانده بود روی زمین بیفتد.
-وای ستاره بفهمه میمیره….!!!
درد یکی دوتا نبود…
حاج رضا وسط معرکه رسید…
سمت امیر رفت و کف دست روی شانه اش گذاشت.
دیدهان او هم از اشک پر بود.
-ستاره رو به زور خوابوندم اما آخر می فهمه اما تو به جای اینکه اینجا وایسی و زانوی غم بغل کنی پاشو برو ببین کسی مشاهده کردتش یا نه…؟!
امیریل نگاه دودوزنش را به حاج رضا داد و بعد عمادی که کنارش از حرکت ایستاده بود.
-من میرم از پرستارها پرسو جو کنم و تو برو با رییس بیمارستان حرف بزن…!
امیر به سختی روی پایش ایستاد.
لحظه به لحظه چهره خندان دخترک جلوی دیدهش بود.
محال بود اما واقعا رستا هم نبود…؟!
امیر به زور قدمی برداشت که سایه لب باز کرد و حرفی را زد که کمر امیر بدتر شکست…
-رستا حامله اس…!!!
دو روز بود که رستا نبود و امیریل زمین و زمان را بهم دوخته بود.
دیگر پرونده ای که برایش سالها جنگیده بود مهم نبود و رستا را باید پیدا می کرد…
رستایی که حامله بود و چقدر منتظر همچین موقعیتی بود…!
خبر دزمتوجه شده شدن رستا توی بیمارستان دهان به دهان چرخیده بود و دیگر همه می دانستند که چه اتفاقی وحشتناکی افتاده است…
تمام فیلم های بیمارستان را گشته بود و با نگاه خود لبخند کریه و پلید مردی را مشاهده کرد که سالها پیش زخم بزرگی روی صورتش ایجاد کرده بود.
او هم با رحمتی هم پیمان شده بود تا امیر را زمین بزنند و زدند ان هم بسیار بد…
روز و شامگاهش یکی شده بود و هیچی جز رسیدن رستا نمی میل داشت…
می ترسید که اتفاقی بیفتد…
از کینه رحمتی می ترسید تا ناموسش را لکه دار کند…
می وحشت کرد تا زن حامله اش را اذیت کنند و شک نداشت این کار را می کردند…
هیچ کس جرات آنکه نزدیکش باشد را نداشت.
سرهنگ یاوری یک تیم تجسس را پی رستا فرستاده بود در صورتی که می خبر داشتند تا خود رحمتی نخواهد هیچ چیز قرار نیست کف دستگیرشان شود…
گوشی مخفی اش را بیرون آورد و شماره محمدی را گراهی شد…
به بوق دوم نرسیده جواب داد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن