سایه بهم رسید و بازویم را کشید…
-داری بچه بازی درمیاری…؟!
پوزخند زدم…
-نه برعکس دارم بهتون نشون میدم که بزرگ شدم…! حق من بود اول از همه به من بگه….!!!
سایه نوچی کرد.
-حاملس دیوونه، خدایی نکرده یه بلایی سرش میاد…!!!
آنقدر ناراحتم که هیچ چیز برایم مهم نیست…
-بازم عمو رضا هست هوا رو داشته باشه..!
سایه ماتش برد.
-اصلا بهت نمیاد از این اخلاقا داشته باشی…؟!
بغضم را پس زدم.
-سایه یه سری چیزا هستن که به آدم ارزش و احترام میدن که اینجا ستاره برای من ارزشی قائل نبوده…!
سایه آزرده شد.
-یعنی میگی منم نرم…!!!
شالم را که روی شانه ام افتاده بود را روی سرم انداختم…
-نه تو برو ولی سوبیچ ماشینت رو بده من…!!!
نگران و سوالی نگاهم کرد.
-کجا می خوای بری…؟!
سوییچ را از دستش چنگ زدم…
-یه جایی میرم دیگه…!
بار دیگر بازویم را چنگ زد.
-تا نگی کجا نمیزارم بری… مثل اینکه یادت رفته امیر اظهار کرده تنهایی جایی نری…؟!
کف دستش را از بازویم جدا کردم…
-من همین الان از کف دست امیرم شاکی ام…!!!
#پست۵۴۴
اامان قطره اشکم پایین چکید.
بچه نبودم ولی ستاره حق نداشت مرا نادیده بگیرد…
نمی دانم دقیقا چه مرگم شده که سر روی فرمان گذاشتم و بلند زیر گریه زدم…
میان ان همه غمی که توی وجودم ریخته بود، قلب تنگ امیر هم بودم…!
با یاد امیر بدتر گریه کردم…!!!
شاید من خودم را خوشحال نشان می دادم یا تا حدودی مثل بچه ها رفتار می کردم اما درک می کردم حتی بیشتر از سنم می درک کردم…!
قرار نبود و نیست که با رسیدن فرد جدیدی مادرم مرا فراموش کند…!
من فرزند اولش بودم…
اگر او فراموش کرده من به یادش می آوردم که اول من بوده ام و احترام مرا در هیچ شرایطی حق ندارد زیر پایش بگذارد…
گوشی ام زنگ خورد و میلی به جواب دادن نداشتم…
حتی نمی میل داشتم بدانم که چه کسی دارد خودش را می کشد تا من جواب دهم…!
بی توجه ماشین را روشن کرده و سمت آپارتمان امیر راندم…
صدای زنگ روی اعصابم حرکت کرد که دست دراز کردم و برداشتم…
با متوجه شدن اسم عمو رضا بدتر داغ کردم و رد دادم…
پوزخند زدم…
شاید از دید آنها یک مسئله کوچک باشد ولی ارزش آدم ها دقیقا به همین مسائل کوچک هم مربوط می شود…
دوباره زنگ خورد و ستاره بود…
باز هم برنداشتم…
لجباز بودم و نمی توانستم خودم را به هیچ طریقی آرام کنم و حال فقط با جواب ندادن دلم خنک می شد…!!!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن