اخم کرد.
-مگه قرار بود سالم نباشم…؟! گوشیم رو دزدیده بودن…!
ماجرا پیچیده شده بود که سایه دوباره اشک هایش سرازیر شد.
-شما کجایین…؟
امیریل سعی کرد بر خود مسلط باشد.
-ادرس بیمارستان رو بفرست با عماد داریم میایم…!
****
امیر کف دستی توی موهایش کشید و دلواپس روی نیمکت جای گرفت…
-پس چرا به هوش نمیاد…؟!
سایه شانه بالا انداخت.
-دکتر میگه به خاطر شدت ضربه بوده وگرنه مشکلی توی عکس و ام آر آی دیده نشده…!
امیریل ابرو درهم کشید و سمت سایه جرحخید.
ذهنش مشغول بود.
-موتور سوارو یادته…؟! موتورش چی بود…؟!
سایه به ذهنش فشار اورد تا به یاد بیاورد اما جز سرعت زیاد و مردی که صورتش را با کلاه پوشانده بود، چیز دیگری به خاطر نداشت…
-سرعتش زیاد بود با یه کلاه کاسکت روی سرش…!
انگار از سایه قرار نبود چیزی کف دستگیرش شود باید می داد دوربین ها را کنترل کنند…
نگاه دوباره ای به سایه انداخت.
-به خونه خبر دادی…؟
سایه ناراحت جواب داد.
-به نظرت به ستاره می گفتم یا حاج رضا…؟! اما از بس که بهم زنگ زدن و جواب ندادم نمی دونم چه غلطی بکنم…!
امیر چشم بست.
-خودم زنگ میزنم و میگم با منین…! فقط من برم زنگ بزنم و بیام….!
امیر تمایل داشت برود که سایه یک دفعه بیان کرد: نگاهاش رو باز کرد…!
#پست۴۱۶
امیر راه راهی شده را برگشت و با دلواپسی و محبتی که توی دیدهانش موج می زد نگاه قلببرکش کرد که با تعجب و بغض خیره اش بود…
-تو که منو نصف عمر کردی دختر…؟!
رستا چانه اش لرزید.
-امیر تویی…؟!
امیر میان آزردهی اش تبسم زد.
-پس می تمایل داشتی کی باشه، خودمم دیگه…!
رستا دستش را بی حال بالا آورد که امیر کف دستش را گرفت.
-ولی… بهم زنگ زدن که…
امیر نگذاشت حرفش تمام شود و رویش خم شد.
-هیش خوشگله…. من سالم سالمم فقط گوشیم رو دزمشاهده کردن….!
رستا قطره اشکی از دیدهش چکید.
-خدا رو شکر…!
امیر خم شد و پیشانی اش را بوسید ولی درونش پر بود از خشم و عصبانیتی که به سختی داشت جلوی خودش را می گرفت.
-قربونت برم تو خوبی…؟!
رستا تکانی خورد که درد توی سرش پیچید و چشمانش سیاهی رفت….
-آخ…. سرم…!
امیر با نگرانی و هول زده کف دست دو طرف صورتش گذاشت.
-چی شد رستا…؟ خوبی…؟!
رستا دست آزادش را بالا آورد و روی سرش گذاشت…
-خوبم… خوبم…!
امیر با دقت و موشکافانه نگاهش کرد تا از صحت حرفش مطمئن شود که تلفن سایه مجدداً شروع به زنگ خوردن کرد….
با متوجه شدن نام مخاطب دلواپس نگاه عماد و امیر کرد…
-حاج یوسفه…؟!
رستا وحشت زده از مضطربی زمزمه کرد: وای مولینم…!!!
#پست۴۱۷
کمک کرد ملایم پیاده شود.
هنوز حالش کامل خوب نشده بود و باید توی بیمارستان می ماند اما به اصرار خود رستا و بیشتر حفظ جانش، امیر قبول کرد که مرخص شود و در خانه استراحت کند…
ستاره با دیدن دخترکش بغض کرد و اشک هایش روان شد.
با ان شکم جلو وارد شده، سمت رستا قدم سریع کرد و دخترکش را توی آغوش کشید.
-رستا عمر مولین… بمیرم برات…!!!
رستا بی حال چشم غره ای به مادرش حرکت کرد.
-خدا نکنه مولین… من خوبم…!
ستاره اخم کرد.
-دارم می بینم چقدر خوبی…؟! کم مونده با کف دست و پای شکسته ببینمت…!
سایه سریع داخل آشپزخونه راهی شد و با آب و داروهایش برگشت.
خاتون ظرف اسپند را دور سرش چرخاند.
عمه فرشته اعتراض کرد.
-حداقل میومدی خونه ما…!
رستا حوصله نداشت و دوست داشت تنها باشد تا بخوابد.
حاج یوسف نگاه مهربانش به رستا بود که طبق گفته های امیر خدا بهش رحم کرده وگرنه ممکن بود حال و روزگارش بدتر شود….
استغفرالله ای زیر لب گفت و خدا را شکر کرد بابت سالم بودنش…
امیر باید می راهی شد اما قلبش پیش رستا بود.
باید استراحت می کرد ولی دورش زیادی شلوغ بود و انگار هیچ کس نمی خواست برود…
تنها به حاج یوسف راستش را اظهار کرده بود و بقیه فکر می کردند مشکلی در کافه وجود داشته و با یک تماس رستا و سایه جادهی شده و توی راه او را در جریان می گذارند اما به خاطر یک سهل انگاری کوچک رستا، منجر به تصادفش می شود که خدا را شکر بخیر می گذرد…
امیر نگاهی به ریتا کرد که معذب قرار گرفته….
ابرو در هم کشید و دلبرکش باید استراحت می کرد ولی به احترام افراد حاضر جای گرفته بود….
میان شلوغی ها وقتی مشاهده کرد کسی قصد حرکت کردن ندارد، سمت رستا راهی شد و دست زیر پایش برد و بلندش کرد که نگاه متعجب بقیه سمتش کشیده شد….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن