نمی میل داشتم بگویم از بوی عجیبی اینطور کلافه و گیجم که تو حتی حسش نمیکنی!
“نه” آرامی اضافه کرده برای خلاص شدن از این وضعیت و نگاهی که میان حیرانی بی اختیار به سمت صورتی که امشامگاه آهستهتر از همواره بود کشیده میشد که مثلا میتمایل داشتم حالش را جا بیاورم اما از حرف زدنش کاملا فراموش کرده حتی ساکت حرف زده ملایم ترش کردم ادامه دادم
– پاشو بریم بقیه رو بذار واسه فردا امشامگاه شامو خونه بخور
از اتاق که خارج شدم انگار بو کاملا از بین حرکت کرد! بو از وسایل اتاقم بود؟
برای ساکت گرفتن فکری که امروز حسابی به جانم افتاد به سرعت خارج شده در ماشین را برایش باز کردم تا زودتر برویم
مشاهده کردم نگاهش لحظهای روی من و کف دستم رو در ماند!
– نمیشینـی؟
خجالت زده تشکر کوتاهی کرده به محض قرار گرفتن صورتش جمع شد
– چیزی شده؟
سری به معنایی نه تکان داده بار دیگر خجول تشکر کرد پشت فرمان که نشستم صوتی گوشیام کشیده شد با مشاهده کردن نام کمالی به یاد آوردم که قرار بود امشب به دفترش بروم و احتمالا هنوز آنجا منتظر من است!
جوابش را داده با عذرخواهی اضافه کردم در مسیرم و زود میرسم
رو به ملیحی که انگار چیزی اذیتش میکرد گفتم
– یه جا کار دارم اول میرم اونجا بعد می رسونمت
سری تکان داد
– خیلی ممنون
روبروی دفتر کمالی توقف کرده با عجله با اضافه کردن ” زود میام” پیاده شدم تا بیشتر از این شرمنده نشده دیر نکنم
متوجه شدار با کمالی بیش از آنچه فکر میکردم طول کشید آنقدر که قلبم برای دختری که تنها وسط خیابان داخل ماشین رهایش کردم شور میزد
وقتی با کمالی از دفترش خارج شده ماشینش را ندیدم به رسم ادب برای رساندنش تعارف زدم که با کمال میل پذیراهی شد اما کنار ماشین که رسیده در را باز کردم با متوجه شدن دختر مچاله شده روی صنقلبی عقب که غرق خواب بود جا خورده مثل خودم که تصویر شامگاه اول بیتا را به یاد آورده بی اختیار مقایسهاش کردم و به خودم لعنت فرستادم دیده گرد کرد
– این کیـــه؟!
ملیح از صدایش تکان خورده صاف نشست، پا پایین انداخته خجالت زده و معذب از دیدن هر دویمان لب گزید
– سلام.. ببخشید خوابم برد
کفری از رفتارش که بیخیال در ماشین وسط خیابان خوابیده بود بیان کردم
– بله متوجه شدیم!
کمالی که حس کردم از چیزی غمگین شد در را بسته گفت
– من دیگه مزاحم نمیشم
متعجب صورتم باز شد
– چی! بفرمایید میرسونمتون ملیح خانم مسیرشون دورتره بعد ایشونو میرسونم
سوالی و با تعجب تکرار کرد
– ملیح خانوم؟!
حرصی بودم از ملیح، به زور خودم را نگه داشتم سرش داد نزنم مصنوعی تبسم زده گفتم
– خواهر مرصاد، تازه اومدن امشامگاه رسوندشون با منه
متوجه شدم که ملیح از برخوردش اخم کرده سر به زیر شد با اینکه کمالی ریز خندید ولی حس کردم جملهاش در جوابم طعنه داشت
– رسوندن شامل حال همهی تازه واردها میشه؟
لبخند زده او را مثل دخترش متوجهی اهمیت مرصاد کردم، در حالی که میاطلاع داشت
– همه که نه اما ایشون زیرا خواهر مرصاد هستن بله تا هر وقت که لازم باشه روی چشم منه.. بفرمایید
با تعلل قرار گرفت اما تمام مسیر را برخلاف پر چانگی همیشگی و نصیحتهایش دربارهی کار که با تجربهی زیادش وقت وکالت برای پدرم عموماً به دردم میخورد خاموشی کرده متفکر به روبرو خیره بود
روبروی درب بزرگ خونهی ویلاییاش که توقف کردم کمند را اخم کرده و برآشفته ایستاده کنار در خونه در حالی که جوانی نسبتاً قد کشیده و خوش سیما روبرویش از حرکت ایستاده بود متوجه شدم بی اختیار سوالی کمالی را نگاه کردم
کلافه “ای بابایی” گفته اضافه کرد
– میل داشتگار سمج که متوجه شدی؟
نمیدانم چرا با شوق خندیدم
– مبارکه
اخم کرده با نگاهی به ملیح که در تمام مسیر از آینه به او اخم داشتم و درک کرد که از کف دستش عصبیام اضافه کرد
– گفتم خواستگار سمج نه دولید آینده یا حتی مورد مناسبی که کمند بتونه بهش فکر کنه میگی مبارکه؟
با تعجب ابرو بالا دادم به آن پسر طعنه میزد مورد مناسب یا منظورش ملیح بود؟!
او هم مثل دخترش فکر میکرد به کمند فکر میکنم؟
به احترامش هممسیریاش کرده پیاده شدم قبل از آن رو به ملیح با شتابزدهی بیان کردم
– لطفا از جات تکون نخور
حتی سر بالا نیاورد احتمالا او هم خوب طعنه های کمالی با آن لحنش را متوجه شده بود، انگار هر چقدر درستش میکنم خرابتر میشد
جلو رفته برخلاف برخورد سرد کمالی با جوانی که نمیشناختم کف دست داده خودم را معرفی کرده تحویلش گرفتم نگاه عصبی و جا خوردی کمند که چندبار روی ماشین و من چرخید میگفت ملیح را مشاهده کرده و احتمالاً برداشت پدرش را دارد که نمیدانم چرا برخلاف دفعات قبل و نگاهش به هر کسی که به من نزدیک بود در این مورد ذرهای ناراحت یا عصبی نبودم!
با بیخیالی بیان کردم
– ملیح خانومه
پوزخند زده با طعنه گفت
– بلـــه.. خانم کامکارو میشناسم
نمیدانم چرا ریز خندیدم وقتی واضح سؤال کرده بود چرا من کمالیام و او بجای کامکار ملیح خانم!
با عذرخواهی به بهانهی عجله داشتن خداحافظی کردم اما با وجود تلخی حرکت کردار کمالی و دخترش از مرد جوانی که خود را سهند معرفی کرد دعوت کردم تا برای آشنایی بیشتر با کمند حتماً به ستوران بیاید
نگاههایشان وقتی پشت فرمان قرار گرفته دور شدم میگفت برخلاف کمالی و کمند، سهند از برخوردم راضی بود که تبسم میزد
خیره به آینه از دیوانگی دختری که حالا با این سهل انگاریاش صد در صد میگویم در آن سؤتفاهم به اندازهی من مقصر است توپیدم
– توی ماشین جا خوابیدنِ؟ اونم این ساعت شامگاه تو خیابون وقتی تنهایی؟
کوچکترین ری اکشنی نداشت لب به دندان گحرکت کرده سر به زیر پلک بسته بود، از تصویر بیتا و بی خیالی او عصبی داد زدم
– ناظهار کردی اتفاقی بیفته اصلا میفهمی که بخوای کاری بکنی؟ یا من باید چیکار کنم؟ همینطوری بیخیال تو ماشین یه مرد خوابیدی! راحتــی؟
با مکث حرص زدم
– اصلاً اندیشیدی اگه مثل اون روزگار یکی…
بهیکباره سرش بالا رسیده با نگاههایی عصبی ولی آهسته حرفم را پر منظور برید با یادآوری ام آتشش زدم
– ببخشید که فکر میکردم اون روزگار سؤتفاهم بوده و با آدم مطمئنی همراه شدم
ماتم برده دهانم باز ماند، سرم شوکه به سمتش چرخید! با من بود؟
” منو میگی؟ به من طعنه میزنی مطمئن؟ ”
من چه میبیان کردم او چه گفت! چرا فکر میکردم از نگاهم بترســد؟
به خیرگیاش ادامه داده بیان کرد
– بدونید از بزرگترم برای هممسیر شدن با شما اجازه گراهی شدم و اجازه داد، وقتی هم تماس گراهی شدن که بپرسن چرا دیر کردم و اظهار کردم تو ماشینتون موندم و نیستین گفتن خیالم راحت باشه حتما حواستون هست! معذرت میخوام که از همون راحتی خیالم خوابم برد اشتباه کردم
با پوزخند بیصدایی اضافه کرد
– مطمئن باشید بزرگترم میدونه با شمام و سؤتفاهم نمیشه که براتون مشکل ایجاد کنه، ببخشید ولی اعتماد کردم و افکارم مثل نگاه آقای کمالی و دخترشون با منظور نیست که نگرانش باشید منو دیدن، مطمئن باشید سؤتفاهم نمیشه
توقف کرده کاملا به سمتش چرخیدم با وجود محکمی آوایش بغض نگاهش از حرکت کردار کمالی و برداشتش آشکار بود که دزمتوجه شدش.
جدی و نگران برای حالش و تفکری که فکر میکرد دربارهی او دارم عصبانیتم را نشان دادم
– میفهمی چی میگی؟ منظور من اصلا اون نبود که تو برداشت کردی! نگران خودت بودم آدم عاقل! فهمیـــدی؟؟ مضطرب خــودت! اتفاقی میافتاد من از کجا میدرک کردم؟ چه غلطی میکردم؟ امانتی میفهمی! درها قفل بود اما باید بیدار میموندی که اگه خدایی نکرده کسی مزاحم شد خبرم کنی
سرش بالا وارد شده لحظهای گیج نگاهم کرد آرامتر بدون جبهه گیری اضافه کرد
– من بودم گفتم زود میام و یک ساعت طولش دادم.. خسته بودم خب.. خوابم برد
بی اختیار از حرص و نفهمیاش خندیدم
– یه چیزی هم بدهکار شدم نــه؟
مجدداً با نگاه عصبی ولی خونسرد، انگار فقط بخواهد لج کند بیان کرد
– دیگه وقتی نمیتونید مسئامات قبول نکنید تا نه شما بدهکار بشید نه من از نگاه بقیه متهم بشم
دهانم بامدتده با آوای “هــه”ی آرامی به صنقلبی تکیه زدم خیره به صورتش در آینه از دست راهی شدار امروزگارش که دیوانهام کرده بود با تاکید بی توجه به اینکه دلخور شود یا نه اظهار کردم
– بیچاره مرصاد… بیچاره مرصاد… بهشدت بیچاره مرصاد
هر بار صوتیم محکمتر شده بالاتر حرکت کرد دوباره ماشین را روشن کردم لب به دندان گرفته عصبی نگاهش را به بیرون داده زمزمه کرد
– و من…
قلبم میخواست بی اعتنا به اینکه برای اامانبار پررو جسارت…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن