دیشامگاه که با آن حال، ضایع شده و دلواپس برای امروزگار از اینجا راهی شده تقریبا از اتاقش با آن نگاه خندان گریختم میاطلاع داشتم امروزگار بدتر از دیروزگار است اما نه انقدر بد و شوک آور آن هم از اامان دقیقهی حضورش!
نمیدانم در این چند دقیقه چه بلایی سرش وارد شد که وقتی میحرکت کرد عصبی بود ولی وقتی برگشت دنبال سوژهای از من تا مسخرهام کرده از همین ابتدای روزگار شروع کند
خجول از رفتارش، سر به زیر از کنارش رد شده وارد شدم با عبور از سالن طبق عادت با رد شدن از ورودی جادهرو به سمت چپ و آشپزخانه حرکت کردم که گوشهی چادرم کوتاه کشیده شده رها شد
– کجــا؟ نمیدونی اتاقم از این طرفه؟
” واای… چرا هی بدتر میشه راهی شدارت؟ منو چی میبینی دیوونه؟ ”
نمیدانم چه عکس العملی نشان بدهم که بفهمد من دیوانگی او را ندارم! فقط میدانم باید کمی از او فاصله بگیرم تا حالم جا بیاید و شاید شعورش برسد با من مثل کیسهای مشتاق دور و برش برخورد نکند
مثل همواره زمزمه کردم
– میام، یکم کمک کنم خلوت تر بشن بعد میـ….
کنار کشیده به اتاقش اشاره کرد
– لازم نیست، کاری که من میگمو بکن.. بدو!
چرا حرکت کردارش با من مثل یک دختر بچه است وقتی حرکت کردار خودش بچهگانهتر و کاملا واضح شرور است؟
بذاقم را بلعیده باز از کنارش رد شدم در اتاق را باز کرده بار دیگر عقب رفت کیفش را به سمتم گرفت
– برو یه نفسی تازه کن تا بیام! از دست نامردی یه رفیق صبحونه نخوردم، تو خوردی؟
کیف را گحرکت کرده سر تکان دادم تا زود برود و واقعا نفسی تازه کنم وقتی خودش هم میداند رفتارش برای من با این ظاهرم که مشخص است مثل او آزادانه و بی قید رفتار نمیکنم آزار دهنده است
ولی آوای نصیبه که نزدیک میشد باز ماتم کرد
” چقدر من وقتی با این موجودم خوش شانسم! ”
– ملیح جان! صبحونه که نخوردی لقمتو بخور برو!
مدیر سر به سمتم چرخانده با تمسخر نگاهی به سرتا پایم انداخته گفت
– میگم چرا حس میکنم الانه که غش کنی! نگو صبحونهای که خوردی خیالی بوده… حالا کجا خوردی؟ تو خـواب؟ با کی خوردی؟ خوشمزه بود؟
به سمت نصیبه چرخیده با لبخندی گشاد اظهار کرد
– لقمهاش رو میبخشه اگه واسه خودش و رییسش یه صبحونه درجه یک از آشپزخونتون سفارش بدین!
باز به سمت من چرخید اینبار واضح خندید
– واسه ایشون حتما چای شیرین هم داشته باشه که فشارشون از حضور رییس دیوونه زود برگرده سر جاش
در خاموشی و بهت فقط به رفتارش که کاملا مشخص بود از حالم لذت میبرد و عمدی بودنش را نشان می داد نگاه میکردم!
کاش نصیبه که میخبر داشت نمیخواهم کنارش باشم و درک کرد کارش عمدیست از کف دست این روانی نجاتم داده با خودش میبردم
ولی او هم فقط تبسم زد با تعجب نگاهی به هیکل مدیر انداخته گفت
– میشه تو صبحونه نخورده باشی؟
بیخیال خندیده جلو حرکت کرد لقمه را از کف دست نصیبه گراهی شده در حالی که کیسه را باز میکرد اظهار کرد
– باور کنید نخوردم یعنی اون که خوردم صبحونه حساب نمیشه! اون دیوونه که میدونید همه چی رو بهم ریخته چند وقته کار ریخته سرم! بچه پررو وقت صبحونهی کامل خوردنمو هم دزمتوجه شده
در حضور من و نصیبه گازی به لقمهی بینوایم زد که مثل خودم تقریبا چیزی از آن نمانده نابود شد، ریلکس مشغول خوردن شده با صوتی “هومی” که در آورد رو به نصیبه شاید کمی مظلوم انگار که نصیبه رییس است و باید از او بخواهد اظهار کرد
– بباور کنید با این هیکلم صبحونم از اینم کمتر بود! صبحونه نمیدین؟
نصیبه با نگاههای براقی که میگفت از دیدنش وقتی اینطور میخورد و انگار واقعا پسر اوست لذت میبرد بی آنکه ذرهای حواسش به من جا مانده باشد که خیره و منتظر فقط او را نگاه میکنم تا شاید کاری بکند بیان کرد
– برو میگم بیارن، میترسم چیزی واسه ناهارمون نذاری عزیزم!
من اگر بودم با این طعنه خوردنم قطع میشد حتی اگر از نصیبهی مادر میشنیدم اما او ریز خندیده گفت
– پر و پیمون سفارش بدین تا ناهار سیر بمونم امروز شریک دارم!
نگاههایم گرد شد! جدی میبیان کرد؟ مگر چقدر باید بخورد تا سیر شود؟ انگار حق با پسر خواهرش بود که بیان کرد بهشدت میخورد و حالا مضطرب شراکت من است!
” مگه من چقدر میخورم گُشنـه؟ ”
بی آنکه حواسم باشد که چرخیده نگاهم میکند و لقمهام را تازه در کسری از ثانیه بلعیده هر آن ممکن است خودم را بجای صبحانه با این اشتهایش بخورد تا بدون شریک به نهار برسد نگاهی مبهوت به سر تا پایش انداختم!
– سوخت و سازش بالاست!
با صوتی خندان و بشاشش وقتی شانههایش میلرزید گیج نگاهش کردم
” چقدر دیگه؟ خونه که خوردی! صبحونه منم که خوردی! پر پیمون رو کجات جا میدی؟ سوراخـی؟ ”
انگار متوجه شد که گفت
– این هیکل مثل مال شما فقط نمیشینه یه گوشه به بهونهی یکی که قبلا چک کرده صبح تا شب به یه کاغذ زل بزنه همیشه در تحرکه پس نیازش بالاست
دیوانه باز حرف دیشبش را اضافه کرد! بی اختیار برای تمسخر از دهانم بیـرون پرید که لب گزیدم
– ذخیرهاش هم که بالاست
خیره با دیدههایی که میریز خندید نگاهم میکرد انگار بر خلاف تصورم از حرفم راضی بود! چیزی نبود که به این دیوانه بر بخورد تا حتی شده با شرم و عذاب به زبان آورده از دستش راحت شوم؟
” مگه منِ بی آبرو بی آبرو تر هم میشم که مضطرب باشم؟ ”
در را هل داده اضافه کرد
– اون دیگه حتما باید بالا باشه که زورم به همه برسه اگه نه که همین الان یکی بخاطر خوردن لقمهاش کَلکم رو کنده بود
وا حرکت کردم، نگاهم را دیده بود؟ سریع داخل شده اضافه کردم
– درسته مال من بود اما قسمت شما بود بخدا چشمم بهش نبود که نخوردمش
کف دستی روی شکمش گذاشته با لذت ریز خندید
– اگه بود هم دیگه فایدهای نداره دستو پا نزن! سهم من شد تازه خیلی هم چسبید خوشمزه بود
با وجود اینکه خوشم نمی وارد شد مثل بقیه تحویلش بگیرم تا پرروتر شود از روی ادب گفتم
– نوش جان
در را بسته مستقیم سمت میزش راهی شده گفت
– حالا که دیدهت بهش نیست و نوش جونم پس فردا رو هم صبحونه نخور
از سکوت و نگاه سوالیام لبخند زد ولی جدی بود وقتی ادامه داد
– از دست نصیبه مزهاش برام فرق داره نخور من اینجا بهت صبحونه میدم لقمهات مال مـن!
مشاهده کردن یک مرد آن هم او که دل کنارش بودن را ندارم و اکثر اوقات اینجا اخم دارد و جدیست آن هم با این هیبت ، که دربارهی صبحانهات با تو توافق کند برای من عادی نبود! وقتی نگاههایش بگوید واقعا جدیام و لقمهات را با اینکه کفایتم نمیکند میخواهم
نتوانستم جلوی لبخند زدنم را از شوکی که ناگهانی با آن صورت جدی به من وارد کرد بگیرم
” مردک شکموی پرخور، خوبه صاحب رستورانی و از یه لقمه نمیگذری! سوراخ نیستی که تو حتما نشتی داری! ”
لب گزیده سر به زیر شدم تا صدای خندهام کشیده نشده آزرده نشود
” خدا شفات بده، اون بیتای بدبخت شیفته این رفتارتو هم متوجه شده و برات میمیره؟ نمیدونه دیر بجنبه خوردیش! ”
(#سامــان)
خیره به صورت آشنایی که بعد از چند روزگار بالاخره از دیوانگی دنباله دارم خودش را رها کرده ملایم گراهی شد نگاه میکردم
از دیروز هر بار او را ترسانده یا نگرانش کردم خودم را لعنت کردم که به خاطر یک خشمگینت بی موقع حالا باید این مسیر را در پیش میگراهی شدم تا او را آهسته کنم آن هم وقتی همه فقط جدیتم را در کار مشاهده کردهاند و اگر بفهمند یا مثل دقایقی پیش که بیتا متوجه شد ببینند چه میشود
او را مثل برادرش عضوی از خانواده دیدم تا راحت باشم و مرتب به یاد نیاورم چقدر غیر عادیام و فراموش کنم نه تنها مثل بعضی از تحویل گراهی شدنم خوشش نمی آید که حتی از من فراریست
فقط خدا را شکر که زود بخاطر عذاب وجدان نگاهش به آن به قول خودش “قسمتِ من” کوتاه وارد شد!
سر بالا گراهی شده با آن صدای همیشگی ضعیفش “ببخشیدی” گفته اخم کرد کاملا واضح بود قلبش نمیخواهد با من راحت باشد یا فکر کنم تحویلم میگیرد
باز بی اختیار جملاتی که سعی میکردم فراموش کنم تا کمتر به او خیره شوم حالا که دلیلش را نمیفهمم و فقط گیجم کرده آن هم با معذب بودن او در سرم چرخید
” کجا دیدمت دختر که یادم نمیاد؟ من که اون روزگار اصلا صورتتو خوب نمشاهده کردم! با مرصاد دیدمت یا قبلا توی رستوران؟ چطوری متوجه شدم که انقدر آشنایی؟ چطوری دیدم که انگار بیشتر از همه میشناسمت و نزدیکم بودی ولی غریبهای؟ کجا بودی؟ کجا دنبالت بگردم؟ ”
از سکوتم نگاهم کرد رک و راست نظرم را اظهار کردم
– نمیفهمی صبحونهی اینطوری چقدر مزه میده! تا شامگاه شارژی اگه صبحونتو مادرت تو خونه بده ولی محل کار هم از کف دست یکی که برات با شوق مادری میکنه و میگه حواسم بهت هست یه بار دیگه بخوری، شده یه لقمـه
حسم را گرفت که چشمهایش براق شده تبسم محوی زد اما برای مچگیری گفت
– پس صبحونه خوردین؟
“زرنگ بد قلق! بذار ببینم تا کجا پیش میری؟”
– انقدر کم که لقمهات بسیار بهم چسبید و هر چقدر تلاش کنی بازم نمیتونی پشیمونم کنی یا از خوردنش جلوی نگاهت بهم عذاب وجدان بدی! هر چی بود از خیالیای که تو خوردی بهتر بود
وا راهی شد خجول بیان کرد
– نــه! قسمت شما بود
– پس چرا مرتب تکرارش میکنی خسیس؟
– ببخشید
زمزمهی سر به زیر با اخمش یعنی کافیست یعنی خوشش نمی آید و نمیخواهد به صحبت کردن با من که به شوخی رسید ادامه دهد
برای رها کردنش به مبل ها اشاره زده جدی اظهار کردم
– بشین یه چند تا تاریخو پیدا کن تا صبحونه برسه
خودم را با گراهی شدن کیف ، مرتب کردن مدارک و رسیدگی به کارهایی که بسیار از آنها در این دفتر کار مرصاد بود مشغول کردم حواسم به آشپزخونه و شلوغی امروز هم بود هر بار جواب تلفنی را داده تماسی گرفتم با زیرکی در حرف زدن تلاش کردم تا نام مرصاد یا آقای کامکار که دربارهاش کنجکاو بودند به زبانم نیاید و خواهرش متوجه نشود
مرصاد خیلی خوش شانس نیست که تا الان کف دستش رو نشده؟ رو بشود خواهرش میفهمد دست من هم در کار است یا میتوانم امیدوار باشم مرصاد خودش همه چیز را جمع کند و باز یقهی من را نگیرد؟
از صوتیی در زدن نگاهی به دوربین انداختم بیتا با سینی بزرگی در دست بدون چرخ حمل غذا پشت در بود کلافه از جا برخواستم چرا نصیبه او را فرستاده؟
گیج نگاهم کرده با مشاهده کردن صفحهی LCD از جا برمیل داشت زمزمه کرد
– با اجازه
به سمت در که رفت اخم کرده سؤال کردم
– کجا؟!
تعلل کرد انگار مردد بود ولی حرفش را که به زبان آورده ادامه داد غافلگیر کردم! اصلا فکرش را نمیکردم وقتی مشخص است کنار من راحت نیست انقدر رک بگوید
– میرم آشپرخانه صبحونه میخورم بعد برمیگردم
ابرو بالا داده به در اشاره کردم
– میبینی که آوردن!
جدی اما با نگاه گحرکت کردن بیان کرد
– بله اما درست نیست.. نمیتونم از جاده نرسیده تنهایی با مدیر تو اتاقش صبحونه بخورم و بقیه رو به سوتفاهم بندازم
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن