کف دستم که روی کف دستگیره جای گرفت در از آن طرف باز شده کمند را پشت در، در حالی که خواهر مرصاد را به بیرون هدایت میکرد دیدم تازه به یاد آوردم او را در اتاقم کاشتم تا کمتر در آشپزخانه باشد
– شامگاه بخیر خسته نباشید
خواهر مرصاد سر بالا کشیده در حالی که مشخص بود از چیزی آزرده است با “ممنونم” ساکتی میل داشت از کنارم رد شود اما کمند خاموشی کرده فقط با خشم نگاهش میکرد
کف دست دراز کرده راه خواهر مرصاد را سد کردم
– کجا؟ صبر کن کارت دارم!
کمند که انگار از ادبیاتم جا خورد نگاه تنگ کرده گفت
– من گفتم برن دیر وقته بسه هر چقدر تو این اتاق موندن و کار کردن!
چرا حس میکردم به حضور خواهر مرصاد طعنه میزند؟ شناخته بودش؟ مرصاد لو رفته بود که خواهرش انقدر درهم است؟
جدی و بی انعطاف اضافه کردم
– وقتی خودم هستم نیازی نیست شما تشخیص بدین برن یا بمونن!
توجهی به نگاه خشمگینش نکرده دوباره رو به خواهر مرصاد بیان کردم
– برو تو تا بیام
مردد داخل شد در را بسته با اخم سؤال کردم
– مشکلی دارین؟
خدا را شکر صدایش پایین بود ولی عصبی و طلبکار!
– اون کیـه؟
خونسرد گفتم
– یکی از پرسنل اینجا، کار اشتباهی کرده؟
– از کی کارکنان تازه وارد یه سره تو اتاقت فقط وقت میگذرونن؟ اونم با کاری که قبلا انجام شده و چک کردن لازم نداره!
بار دیگر بیان کردم
– الان ناضافه کردم وقتی خودم هستم تشخیص شما رو لازم ندارم؟
پوزخند زده گفـت
– با مرصاد نسبتی داره؟
پس بو برده بود! امیدوارم به خواهرش حرفی نزده باشد، در هر صورت باید نوکش را میچیدم!
با بی تفاوتی ابرو بالا داده اظهار کردم
– بهتون ربطی داره؟
– نداره وقتی جای تو اینجام؟
تبسم زده برای نشاندنش برای اینکه باز برنخیزد گفتم
– جای مــن! نه مثل من! اینجا هیچی به هیچ کس جز من ربطی نداره، اگه شما هم از هر چیزی ناراضی هستین یا مشکلی با اومدن کسی دارید یا خودتون راضی به کار کردن اینجا نیستید، در هر صورت… فقط لازمه بگین که تشریف نمیارید به تصمیمتون احترام میذارم خانوم کمالی
اجازه ندادم بهتش تبدیل به اعتراض شده به زبان آورد، خسته بودم و نه تنها ندرک کرد باز هم پا از گلیمش درازتر کرد
در را باز کرده با گفتن “شب بخیر، خداحافظ” وارد شده پشت سرم بستم
خواهر مرصاد درست همان جایی که ظهر وقتی میراهی شدم ایستاده بود قرار گرفته میخ فرم روی میز بود پشت میز جای گرفته “آخ” خستهای اظهار کردم
خیره به صورتش که حتی به سمتم نچرخید و در دل اضافه کردم “بیچاره مرصاد که انگار واقعا لو رفته!”
– بده ببینم.. تموم شد؟
برتمایل داشته فرم را به کف دستم داد
– بله تموم شده
جا خوردم وقتی حتی همهی فاکتورها را به او ندادم! با مشاهده کردن فرم بدون حتی یک خط اضافه روی آن برای اینکه بدانم از زیر کار در میرود و فکر میکند نمیفهمم جویا شدم
– یعنی همه رو چک کرمشاهده کرد و درست بود؟
خونسرد سر به زیر گفت
– نه، فقط وقت کردم چنتای اولو چک کنم که اونم همهی فاکتورهاشون نبودن!
صوتقت داشت درست مثل برادرش.
– پس چرا میگی تموم شد؟
اخم ریزی روی صورتش قرار گرفت
– چراکه انگار قبلا یه نفر که تازه از اینجا راهی شد همه رو چک کرده!… چرا کاری که قبلا انجام شده رو بیان کردین مجدداً انجام بدم؟ فقط وقتم تلف بشه و خانم کمالی فکر کنن از زیر کار در میرم و توبیخم کنن؟
از لحن طلبکاری که انگار مسخرهام میکرد به صنقلبی تکیه زده کف دستهایم را روی سینه قفل کردم انگار کمند مرصاد را بخاطر غرورش که باز میدرک کردم عجیب به او حسادت میکند لو نداده ولی خواهرش را سوزانده!
از گیجی نگاهش که دزدید اضافه کردم
– راحت باش ادامه بده خستهام.. همه رو یجا بگو تا یجا جوابتو بدم ملیح خانوم!
متوجهی منظورم شد ولی کافی نبود وقتی ظهرِ امروز به او بیان کرده بودم کارش را من مشخص میکنم ولی باز بجای رسیدن به کارش طلبکار بود
به جلو خم شده فرمی را که حس کردم مثل قرارداد بویی دلنشین دارد به سمتش گرفته جدی و با اخم اظهار کردم
– اول اینکه از فردا، صبحِ اول وقت میای توی همین اتاق، و تا تموم ستونهای اون فرمو چک نکردی برنمیگردی آشپزخونه تا یادت بمونه برای کارت اینجا به من باید جواب پس بدی پس چراش هم به من مربوطه! دوم اینکه اینجا من به کسی جواب پس نمیدم اما بدون اگه نیاز به چک کردن مجدد نداشت دیوونه نبودم بخوام چکش کنی!….
مکثی کرده گفتم
– سوم اینکه هیچکس اینجا اجازهی توبیخ کسی رو نداره مگه خود من! اگه نبودم اجازهاش فقط با بابا طاهر و نصیبه خانومه، پس از فردا میتونی به خانم کمالی بگی حرف منه باید انجامش بدی و به ایشون هیچ ربطی نداره!
نگاهش گوشه کنار میز می چرخید انگار مردد بود اما فرم را گراهی شده پرسید
– ولی.. ولی خانم کمالی گفتن اونها رو شخصا چک کردن!
برای اینکه مغروری ریاست طلب نبیندم جوابش را دادم
– فکر کن چک کردنشو قبول ندارم
دیده گرد کرده با طعنه اظهار کرد
– بعد اونوقت مال منِ از راه نرسیده رو قبول دارید؟
عکس العملش درست شبیه به روزگارهای اول مرصاد که از کار با مسئامات میگریخت چون نمیخواست دائمی بماند نبود؟
سرم را بیش از حدِ معمول عقب برده پایین آوردم تا جواب تمسخرش را با تمسخر بدهم با حیرت نگاهم میکرد که گفتم
– دقیقا همینه که اضافه کردی.. نصیبه خانوم گفتن دقتت زیاده و همهی کارها رو مو به مو چک میکنی دنبال آدم مطمئن حواس جمع بودم کی بهـتر از تو!
نگاهش میبیان کرد تعجب نکرده! شوکه شده که دربارهاش سوال کرده کار را به او سپردم و واقعا چک کردنش لازم بوده قصدم آزارش نیست
دخترک زرنگ نمیداند اگر کار بیخودی هم به او سپرده باشم تا فقط اینجا نزدیک به خودم نگهش دارم انقدر گیج نیستم که اجازه دهم لو برود و تمام جوانب را میسنجم
(ملیـ🌸ــح)
– خـــــب؟!
سوالی نگاهش کردم با جدیت اضافه کرد
– همهی سوالهاتو بپرس فردا مثل امروز فقط نشینی اون فرمو نگاه کنی باز یکی از مسیر برسه جای من ازش دستور بگیری!
سر به زیر وقتی باز اینطور ضایع شده بودم آن هم وقتی فکر میکردم مچش را گرفتم که قصد آزارم را داشته گفتم
– از کسی کف دستور نگرفتم، فقط هم نگاش نکردم، فاکتورها نبود کلی دنبال اونها گشتم!
با تکیه به میز از جا برخواست گوشهی اتاق کنار کمدی توقف کرده اضافه کرد
– بیا اینجا
فرم به کف دست و با تعلل حرکت کردم، کاش باز جمع میبست تا حس بهتری داشته باشم، در این شرایط وقتی حس خوبی به این آدم ندارم احساس میکنم با این رفتارش دیگر هیچ چیز را رعایت نمیکند وقتی زمانی با آن وضعیت دیده بودم
با دلهره از حرکت کردارش با فاصله روبرویش از حرکت ایستادم ، کف دستور جدیدی داشت؟
به کمد اشاره زده اظهار کرد
– درشو باز کن
باز هم تعلل کردم، نزدیک شدنش آزارم میداد هیکل درشتش مضطربم میکرد وقتی سایهاش روی تنم میافتاد، نزدیک که میشد نمیتمایل داشتم حتی نگاهش کنم! آن هم وقتی اینطور دستور میداد
یکی نیست بگه:
“مگه خودت چلاقی؟”
در را که باز کردم با متوجه شدن زونکنهای مرتب شده شامگاهیه به قفسهی بایگانی که حتی تاریخهایشان مرتب بود کفری از اینکه ساعتها گیج بودم و آنها بیخ گوشم بودند نگاهش کردم ولی پررو حق به جانب گفت
– مشاهده کردیشون؟ با تاریخهای جداگانه و مرتب
نگاهی به زونکنها انداخته طلبکار شدم
– علم غیب که نداشتم، نمیتونستم اتاقتون رو بگردم که!
– نه اما میتونستی تماس بگیری وقتی قبلش بهت گفتم مشکلی بود خبرم کن
نمیمیل داشتم بگویم جلوی کمالی که انگار از حضورم در این اتاق اذیت میشد و فکر میکرد میخواهم جایش را بگیرم نمیمیل داشتم تماس بگیرم برای همین جوابی که کمالی داد و اضافه کرد نیازی به چک کردن کار او نیست را دادم
– خانم کمالی اضافه کردن نیازی نیست
یکباره حرصی قدمی جلو رسید مضطرب با اینکه فاصله داشتیم پشتم به قسمت داخلی در باز کمد چسبید
با جدیت گفت
– فردا خودم تمام وقت هستم بذار ببینم مشکل از کجاست! به یه زبون دیگه حرف میزنم وقتی میگم باید به من جواب پس بدی و نمیفهمی یا نصیبه خانوم اشتباه فهمیده و کلاً سر به هوایی!
با ضربهای که به در خورد نگاه از صورت دلواپسم که نفسم حبس شده بود گراهی شد ولی آن طور که انتظار داشتم عقب نحرکت کرد، خشمگین از من به شخص پشت در توپید
– بلــه؟؟
آقا طاهر بود که وارد اتاق شد و او تند محترمانه سلام کرد اما باز هم تکان نخورد شاید برایشان حرکت کردار او عادی و طبیعیست که به روی خودش نمی آورد چقدر نزدیک است!
شاید هم من بیش از حد دلواپسم وقتی فاصلهیمان نیم متر است!
اما او نباید به حال و روز من فکر کند اگر واقعا شعور داشته باشد؟
– سلام سولین جان، ملیح اینجاسـت؟
به در باز کمدی که قسمت بیرونیاش رو به آقا طاهر بود چسبیده بودم و او روبرویم از حرکت ایستاده مشاهده کرده نمیشدم عقب نراهی شد که اعلام حضور کنم
بی خیال با لبخند اظهار کرد
– بله اینجان، دارم برای کارهای فردا توجیهشون میکنم!
توجیه میکرد یا فقط میتمایل داشت ریاستش را ثابت کند و حرفش را به کرسی بنشاند! شاید هم بترساندم تا هر چه گفت به یک نگاه ختم کنم
آقا طاهر که صدایش میریز خندید اضافه کرد
– بیرون منتظرشیم
سری تکان داده جواب داد
– باشه الان میاد
کاش عقب راهی شده بود از اینکه ندیدم و خودم جواب ندادم حس خوبی ندارم انگار به او چسبیده بودم
با قد بلند شدن صوتی در دوباره نگاهش روی صورتم جای گرفت نگاهم را به فرم در آغوشم کشیدم سرش را پایین تر آورده گفت
– ببینم فردا بهونهات چیه! اول وقت اینجایی فعلا آشپزخونه برات تعطیله
دلم میمیل داشت جوابش را سریع داده بگویم
” گیرم اول وقت نیام یا برم آشپزخونه مگه چیکار میخوای بکنی؟ جز اینه که اخلاق زیبات فوران کنه و آوات بعدش مثل من بگیره گوریل؟ ”
اما از یادآوری اامان برخوردمان بعد از چند سال که توی راهرو جلوی نصیبه بی خیال بدون اینکه حتی مرا بشناسد راه را با هیکلش بند آورد و روزی که پرسام را میمیل داشت، میدانستم نباید با او تنها که هستیم در بیفتم!
سر تکان داده زمزمه کردم
– بله، با اجازه
کنار نحرکت کرد و مجبور شدم با احتیاط از بین او و در کمد رد شوم یکباره کف دستش جلو آمده باز عقب پراندم
صدایش میلبخند زد
– فرمو بده من! اونو که نمیخوای ببری نابود کنی؟
فرم را به سمتش گرفته از اینکه حس کردم باز هم به شرم و نگرانیام لبخند زد به سرعت بی حرف به سمت در دویده خارج شدم
خدا فردا را با حضور تمام وقتش به خیر کند کاش میشد در آشپزمنزل باشم
با دیدن آقا طاهر که انتهای مسیررو قدم میزد و منتظرم بود تبسم زده قلبم جان گراهی شد، اینبار تنهایم نگذاشت! روزگاری که برگشته به اینجا رسیدم گفت ابداً دیگر کارش را تکرار نکرده اگر کارش داخل رستوران باشد، تنها هیچ کجای این رستوران رهایم نمیکند.
بودنش با آن مهر چشمهای خاکستری دلم را از بی حسیام به قادر سوزاند!
**
قلبم میمیل داشت باز هم بخوابم اما آوای “‘ملیـح”‘ اظهار کردن نصیبه از پشت در اتاق قطع نمیشد چرا آن قرار داد لعنتی را امضا کردم که اینطور همیشه خسته باشم
خواب آلود نالیدم
– خدا ازت نگذره مردک مریـض
با اینکه اگر امضا نمیکردم باز هم در رفت و آمد با آنها همجاده میشدم ولی نمیدانم چرا بخاطر خستگی ساعت طولانی کاری که از آن راضی بودم آن دیوانه را مورد عنایت قرار دادم
انگار مقصر تمام مشکلاتم او بود
به سختی از تخت جدا شده با پنهان کردن موهای حجیم و بافته شدهام در لباس که حوصله و وقت شانه کردنشان را نداشتم مانتو پوشیده بیرون حرکت کردم حتی دلم نمیتمایل داشت چشم باز کنم، نگاه بسته وارد سرویس شدم بیرون که آمدم هر دو را لباس پوشیده و آماده تبسم به لب دم در مشاهده کردم
نصیبه لقمهی کف دستش را برایم تکان داده بیان کرد
– بدو که باید تو جاده صبحونه بخوری
در حالی که غر میزدم شتابزده وارد اتاق شده چادرم را روی سرم کشیدم
– کله پزی که نیست نمیدونم چرا انقدر زود میریم
صوتی کشیده نصیبه میبیان کرد متوجه شده
– نمیبینی هر روز تا قبل از ساعت ناهار چقدر کار داریم! رستوران که الکی معروف به داشتن غذای درجه یک نمیشه
بیرون حرکت کرده باز هم غر زدم
– نشه مگه منفعتش مال منه!
کف دستم را کشید
– آخر ماه منفعتشو نشونت میدم
– اینکه من میبینم آبی ازش گرم نمیشه! هنوزم میگم تا قبل از آخر ماه یه بهونهای میاره منو بیرون میکنه
لبخند زد
– منم هنوز میگم فقط تو باهاش مشکل داری و ولش نمیکنی اگه نه که سولین جانم بهشدت آقاست
لبی کج کرده به جواب “سامان جانی” که به عمد اضافه کرد اضافه کردم
– سولینتون مال خودتون، مردک عنق نچسب
تنها کسی که این روزگارها با او آرام بودم و شوخی میکردم تا کمتر به فکر اتفاق شومی باشم که حس میکردم در جاده است و نمیتوانستم برایش کاری بکنم نصیبهای بود که جای مادرم را گرفته بود
تا رستوران به حالم ریز خندیده سر به سرم گذاشت و من فقط غر زده مثلا پسرش، آن غولپیکر ریاست طلب را در سرم لعنت کردم
ولی وقتی درست کنار در ورودی رستوران با او روبرو شدیم که گوشی به دست با کیفی بزرگ بیرون می آمد کاملا زبانم بسته شد، مشاهده کردنش شرم و قلبهرهی عجیبی به جانم می انداخت
بهسرعت حرفش را بریده رو به آقا طاهر که مشاهده کرده بودم همواره به صورتش لبخند میزند اضافه کرد
– گوشی گوشی… سلام صبحتون بخیر
نصیبه و آقا طاهر جوابش را دادند ولی من بی حوصله فقط سر تکان دادم و چوبش را در همان لحظه از زبان او که انگار عهد کرده بود کف دست از سر من برندارد خوردم
– بابا طاهر این دختر بی زبونتون که امروز کامل اتاق منه اجازه هست از الان به کار بگیرمش؟
طور خاصی ناظهار کرد بابا طاهر؟ قلبت میخواست تکرارش کنی!
بابا طاهر خندیده در را برای نصیبه باز کرد
– اجازهاش اینجا واسه کار کف دست خودته
خواستم پشت سر بابا طاهر و نصیبه وارد شوم ولی او که جواب شخص پشت تلفن را میداد حرفش را عوض کرده نگهم داشت تا در سرم یک “مریض” خرجش کنم
– خب دو دقیقه صبر کن! نوکرت که نیستمــ…. وایسـا ملیح خانوم! کجا در میری؟
کلافه از دیدنش در اامان دقایق کار وقتی فراموش کرده بودم باید امروزگار را با این رییس زورگو بگذرانم فقط نگاهش کردم، چرا او نمیفهمد حضورش برای من مثل بقیه نه تنها لذت بخش که حتی عادی هم نیست و هنوز تنم را میلرزاند
بهیکباره با پرویی کیف سنگینش را در آغوشم چپاند
– جواب سلام که ندادی دو دقیقه اینو نگه دار توشو بگردم خوابتم از کار فیزیکی بپره
آوای نامفهوم شخص پشت خط که انگار تک کلمهای را به زبان آورد شنیدم و او بیخیال در حالی که قفل کیف را در آغوشم چسبیده به من باز میکرد جوابش را داد
– دیدهت کور! همینه که هست بسیار نگرانی خودت بیا، من باشم وضعیت همینه از اولم بیان کردم میگیرمش به کار گفتی باشه! بسیار شانس آوردی دیروز لو نرفت احمق
نمیدانم دربارهی کدام بخت برگشتهای اینطور طلبکار حرف میزد
از نزدیکیاش با آن هیکل بزرگ خجالت می کشیدم بی اختیار از حس حرکت دستهایش وقتی گوشی را با شانه نگه داشته بی تفاوت کاغذها و مدارک داخل کیف را زیر و رو میکرد و به کیف فشار میآورد ذره ذره عقب راهی شدم تا شاید متوجه شده کمی فاصله بگیرد
” اَه دیوونه برو عقب.. نچسب به مـن روانی! ”
از نزدیکی مردی غریبه و نامحرم به نفس نفس افتاده بودم و باز اضطراب به جان دلم افتاده بود ولی او بجای ساکتش، با زور کف دستهایش داخل کیف وقتی سعی میکردم چادرم را با کیف نگه دارم بیشتر هلم داده به دیوار چسباندم
کفری گفت
– تکون نخور دیگه! دو دقه اَمون بده دختر بذار پیداش کنم
جا خورده از رفتار بی ملاحظهاش خشکم زد، باز شخص پشت خط چیزی گفت معذب نگاهم به کف دستهایش بود که به مخاطبش توپید
– حرف اضافه نباشه وایمیستی تا بیارم! باید امروزگار بری سراغش
سایهی هیکل درشتش تنم را کاملا پوشانده بود و اگر کسی میرسید حتی گوشهی دیوار با آن شکل و نمای ورودی در فروحرکت کردگی بین شیشه و در دیده هم نمیشدم!
از شانس خوبم آوای آشنای بیتا بود که از راه رسیده گفت
– سلام آقای پایدار کمک نمیخواین؟
بر خلاف لحنش که نمیدانم چرا از دیروزگار عجیب با من راحت بود بدون آنکه حتی به سمتش بچرخد مثل راهی شدارش با همه توپید
– سلام نخـــــیر… بفرمایید داخل به نصیبه خانوم کمک کنید و به کارتون برسید
هممدت با او که کاغذی بیرون کشید و چکی به آن منگنه شده، در اصل چکی برگه شده بود صوتی نالهام بی اختیار از فشردن آرنجم به دیوار بلند شد
تند قدمی عقب حرکت کرده نگاهم کرد
– چیزیت شـد؟
فکر نمیکردم با این حرکت کردار اصلا حواسش به حال من باشد! “نه”ی شرمگین و ملایمی زمزمه کردم
سر بالا کشیده با نگاههای گرد شدهی بیتا روبرو شدم که خیره هردویمان را نگاه میکرد
” وای خدا همین مونده بود تو منو با عشق بی ملاحظهات تو این حال ببینی! ”
برخلاف من مدیر ذرهای معذب یا ناراحت نشده طلبکار اظهار کرد
– هنوز که اینجایین خانم ساری؟ برید به کارتون برسید
بار دیگر به سمتم چرخیده با مرتب کردن کیف بیان کرد
– حواست به مدارک باشه همینجا بمون تا برگردم
با حرکت کردنش نفس آسودهای کشیده دستم روی سینهی لرزانم قرار گرفته از بازو به دیوار تکیه زدم نفس بند رسیدهام رها شد
– وااای خدا.. این دیوونه دیگه کیه؟ سر صبح یهو از کجا سبز شد
صوتی پوزخند بیتا که در حال ورود بود از لای در نیمه باز با تمسخر کشیده شد
– باور کنم مدیر یهو پونه شده و دم لونهات سبز؟
کلافه بودم، تنم هنوز حال خوشی نداشت و این شیفته مدت خوبی را برای طعنه زدن انتخاب نکرده بود حرصی از کف دست آن مردک به او توپیدم
– باورت اصلا برام مهم نیست وقتی نفسم از کف دست پونهات بند اومده
بیتا جا خورده از شتابزدهی و تمسخرم اضافه کرد
– حالت خوب نیست؟
بی توجه به اینکه ممکن است او از جاده برسد یا بیتا چه برداشتی بکند اضافه کردم
– نبایدم باشه! یهو یه گوریل عظیم الجثهی نفهم بهت بچسبه حالت خوب میمونه؟… بیشعور کیفتو میذاشتی روی زمین چرا میچسبی به من! نمیفهمه نامحرمم؟
چند دقیقهای بخاطر حالم که عیان بود خاموشی کرد ولی ناگهانی بی حرف داخل حرکت کرد پلک بسته دم عمیقی گراهی شدم
– اینم مثل رییسش دیوونه شد!
کیف از آغوشم بیرون کشیده شده از جا پریدم
– وااای…
– مـن دیوونم اما نگفتم بغلش کنی بخوابیها گفتم حواست بهش باشه!
معذب از متوجه شدنش با وجود رفتاری که خودش داشت ولی شخصیت من متفاوت بود نگاه گرفتم
” عجب روزگاری باشه امروزگارم با تویی که نمیدونم چت شده! ”
آوایش میریز خندید که اضافه کرد
– صوتت خیلی ضعیفه، بهشدت هم آروم حرف میزنی ولی متوجه شدم! از الان بدون گوشهام واسه کسی که برام کار میکنه تیزه که یهو خسارت نزنه، حتی صدای تو رو هم میشنوه یا نباید حرف بزنی یا مواظب کلمههات باش که من آدم تلافی کردنم
در را باز کرده به داخل اشاره زد
– بفرما اتاق من در خدمت یه دیوونه باش!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن