برای بار دوم هم تماس میگیرم و ریجکت میشوم. کمی خیالم راحت میشود که حتما کاری دارد و سرش شلوغ است.
یک پیام دیگر میدهم:
– سرت خلوت شد حتما باهام تماس بگیر.
در عرض کمتر از نیم ساعت به محل رستورانی که امیرعباس لوکیشنش را برایم فرستاده میرسم، بدون تماس گحرکت کردن و با کمک به عصاهایم، سه پلهی کوتاه ورودی را بالا میروم و خودم را داخل رستوران میکشم. نگهبان دم ورودی، نام خانوادگیام را چک میکند و بعد اجازهی ورود میدهد.
نگاههای کنجکاو چند نفری سمتم برمیگردد و باعث میشود کمی در خودم جمع بشوم. محیط به شدت مجلل است و شامگاهیه رستوران مورد علاقهی یک دختر بچهی یازده ساله نیست!
لوسترهای بزرگ که از سقف قد بلند آویزان هسشتابزده و گلدانهایی مشکی و طلایی کنار پنجرهها قرار دارد.
چشم میچرخانم برای پیدا کردنشان و میبینم که امیرعباس نزدیکم میشود.
عنق میگوید:
– سلام لجباز! در حد کمک کردنم نیستم که آدم حساب نمیکنی سرکار خانم؟
تبسم معذبی به رویاش میزنم و به سمتی که از آن رسیده، مسیر کج میکنم:
– خوبم آخه دارم کم کم خودم جاده میرم، مشکلی ندارم.
کف دستهایش که جلو آورده را در جیب شلوار کتانش فرو میکند و دوخوشحالوشم، قدمهای آرام برمیدارد:
– فکر نمیکردم قبول کنی امشامگاهو بولی باشی، حتما کاوه غمگین شده!
آنقدر عادی و خونسرد میپرسد که لحظهای به گوشهایم شک میکنم.
ساکت میگویم:
– بهخاطر سوفی و خانوادهمون اومدم!
لحظهای برمیگردد و کنجکاو نگاهم میکند:
– خانوادهمون؟
– ما سه تا، من و تو و سوفی خانواده نیستیم؟
– هستیم!
لبخند اطمینان بخشی به رویام میزند و به میز مد نظرمان که میرسیم، سوفی قد بلند میشود و تقریبا فریاد میکشد:
– دریا جونم!
نزدیکم میشود و نگاه کنجکاوی به عصاها میاندازد:
– بالاخره خودت جاده میری؟
با احتیاط عصاها را به میز تکیه میدهم و خودم هم از لبهی نیمکتش میگیرم برای حفظ تعاقلب.
– آره عزیزم، تو خوبی؟ بیمعراهی شد میدونی چند وقته نمتوجه شدمت؟
– تقصیر باباس دیگه! هربار گفتم دریا، بیان کرد خوب نیستی!
تبسمی به رویاش میزنم:
– برای تو همیشه خوبم، بیا پیشم خیلی دلم برات تنگ شده.
محتاط و ملایم بغلم میکند و بعد به کمک او، پشت میزی که کنار پنجرهی بزرگی قرار دارد، مینشینم.
امیرعباس طرف دیگرمان قرار میگیرد و میگوید:
– خب چی میخورید؟
– بابا میشه اول شیک نوتلا بخوریم؟
– نه عزیزم اول غذا.
حینی که آن دو باهم چانه میزنند، من دوباره نگاهی به گوشیام میاندازم، کاوه هنوز آنلاین نشده، جواب پیامهایم را نداده و تماس هم نگراهی شده.
پوفی میکشم و امیرعباس میگوید:
– تو چی میخوری دریا؟
– بابا… بابا کف دستهگل دریارو هم بهش بده.
– بعدا عزیزم، بذار سفارش بدیم. دریا؟ اینجا همه نوع غذا داره فقط سنتی نیست. راحت باش هرچی میخوای سفارش بده.
سوفی پاهایش را تند سریع تکان میدهد:
– دریا جونم میشه پیتزا سفارش بدی من از غذای توهم بخورم؟
به خنده میافتم و لپش را میکشم:
– باشه شکمو.
امیرعباس سفارشهایمان را میدهد و میرود برای شستن کف دستهایش، کمی بعد موبایلش که روی میز قرار دارد زنگ میخورد. نام حامد روی آن افتاده، تماس را جواب نمیدهیم و بعد یک پیام روی صفحه میافتد:
– پیداش کردن، هروقت اکی بودی بگو ردیفش کنم برات.
#پانصدوپنجاهوسه
به پیام بیسر و ته اخم میکنم. امیرعباس کمی بعد میرسد، هنوز نجای گرفته که میگویم:
– این حامده که باهات تماس گراهی شده، همونه که اونروزگاری تو مهمونی مشاهده کردیمش؟
میانهی جاده قرار گرفتن، تبسم معذبی میزند و صدایش را با سرفهای صاف میکند:
– آره مشاهده کردیش!
چیزی در گوشیاش تایپ میکند و میگویم:
– چیکارت داره؟
– هیچی یهکاری ازش خواستم انجام بده.
حرفها و دعوای آنروزگار به خاطرم میآید و صورتم درهم میشود.
صدایم میزند:
– بیخیال آدم مهمی نیست. فکرتو درگیرش نکن.
پلکی به او میزنم، در واقع به حامد که نه، داشتم به حرفهای امیرعباس فکر میکردم!
سرم را تکان میدهم تا این افکار را از ذهنم بیرون بیندازم:
– اوهوم.
سوفی میگوید:
– دریا جونم، به بابا اظهار کردم منم میخوام مثل تو آرایشگاه داشته باشم پولدار بشم، دعوام کرد!
نگاهی زیر نگاهی به امیرعباس میکنم و با اخمهایی درهم میگویم:
– افکار بابات برای عهد دقیانوسه عزیزم! تو هروقت بزرگ شدی هرکاری قلبت خواست بکن!
امیرعباس با خنده میگوید:
– دارم میشنوما!
– اظهار کردم که بشنوی! چیکار داری بچه رو اذیتش میکنی؟
– تو که آرزوهامو برآورده نکردی، سوفی رو ولکن! خانم دکتر باباشه، مگه نه؟
سوفی با بینی چین انداخته کف دست به سینه میزند:
– من میخوام مثل مهسا اون یوتوبره، بقیه رو میکاپ کنم! نمیخوام دکتر بشم!
خندهام میگیرد، محکم بغلش میکنم:
– دختر منی! بیا پیش خودم بهت کار میدم دلدادگیم.
امیرعباس با اخم میگوید:
– حالا بعدا راجعبه این همه کف دسترسی به اینترنتم حرف میزنیم.
در گوش سوفی میگویم:
– اوه اوه لو دادی؟!
نخودی میخندد و در جواب امیر میگوید:
– مامانم خودش میدونه!
امیر مجدداً نگاهغره میرود و من میگویم:
– سوفی میآی بریم سرویس؟ دستامونو بشوریم.
زودتر از من قد بلند میشود:
– بریم دریا جونم.
هممسیر هم به سرویس بهداشتی میرویم. هرچه میگذرد، قلبشورهی من بیشتر میشود. انگار تازه معنی واقعی رخت شستن در دل را درک میکنم! قلب و رودهام مدام بهم میپیچد.
راهی شدن و برگشتنمان بهخاطر سرعت من کمی طول میکشد و وقتی میرسیم، امیرعباس را میبینم که موبایلم را برداشته و با اخم دنبال چیزی در آن است.
– دنبال چیزی میگردی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن