جوری نفس نفس میزنم که حتم دارم کمی دیگر آتش از دماغم بیرون میزند.
برایش تایپ میکنم:
– من نمیآم.
– چه لاک باشه چه عمل قلب باز، تعهد کاری دارم و قول دادم امشامگاه کار مردمو راه بندازم! از این به بعد تمایل داشتی منو جایی ببری با خودم هماهنگ میکنی، اگر اکی بودم و خسته نبودم میام.
– شامگاه بخیر!
برمیگردم تا از اسشتابزده لاکها، لاک قرمز را بردارم که موبایلم زنگ میخورد.
نگاهی به صفحهاش کافیست تا اسم امیرعباس را ببینم. گوشی را چپ چپ نگاه میکنم و مشتریام میگوید:
– دریاجون اگه میخوای جواب بده، من طرحم انتخاب کنم.
لبخندی مصنوعی به رویاش میزنم و ساعت مچیام را چک میکنم:
– وقت ندارم عزیزم. باید تو رزروت حتما میاظهار کردی که طرح میخوای.
لب برمیچیند و غر میزند:
– یادم راهی شد حالا اینبارو نمیشه یهکاریش کنی؟
پلک محکمی میزنم، این را کجای قلبم بگذارم؟
– باشه برای یهوقت دیگه، بعد تو مشتری دارم. میخوای الآن برات لاک بزنم بعدا باز یهوقت رزرو کن بیا طرح بزنم برات.
بالاخره راضی میشود و انگشتانش را سمتم دراز میکند.
برس لاک را روی ناخنش میکشم و موبایلم مجدداً زنگ میخورد.
– شوهرته؟ جوابشو بده دیگه این مردارو نمیشه دستبهسر کرد!
پوزخندی میزنم و به توصیهاش عمل میکنم.
تماس را جواب میدهم، گوشی را بین کتف و گردنم میگذارم و کلافه میگویم:
– سرکارم!
– سلام خانم! خوبی؟ خسته نباشی.
عوض من صوتی او حسابی شوخ و شنگ است و انگار ناراحتی پیامهایم را حتی درک نکرده.
چشمهایم را در حدقه میچرخانم و کامل روی ناخنهای مشتریام تمرکز میکنم:
– قربونت تو خوبی؟ توهم خسته نباشی.
– کارت کی تموم میشه عزیزم؟
پچ میزنم:
– تا هشت مشتری دارم! نُه تموم میشه، چطور؟
– هوم، چقدر طول میکشه آماده بشی؟
لاک یک کف دستش تمام شده، اشاره میزنم در دستگاه بگذارد و دست دیگرش را میگیرم:
– دوش بگیرم، موهامو خشک کنم، تصمیم بگیرم چی بپوشم، میکاپ کنم و هوم، حدودا ده و نیم آمادهام!
ملایم میگوید:
– نمیشه یهکاریش کنی زودتر برسی بهم؟
مشتری آخر وقتم، زیاد فیریکی نیست، ناخنهای کوتاهی دارد و کارش زود تمام میشود.
شاید من از پیامش بهشدت احساس بدی گراهی شدم و نباید آنقدر بزرگش میکردم.
– تا یه ربع به ده شاید بتونم جمعش کنم.
– عالیه، کی سالن خلوت میشه بیام پیشت؟ میتونم موهاتو برات خشک کنم.
خندهام میگیرد:
– آخرین مشتریم تا هشت و سی میره. نه اینجا باش.
– باشه قربونت، میبوسمت عزیزم، فعلا مراقب خودت باش.
تماس را که قطع میکنم، مشتریام میخندد:
– به خواستهاش رسید نه؟
پوزخند میزنم. او همیشه به میل داشتهاش میرسد!
به نادیا فقط گلچینی از اتفاقات را گفتهام، که به امیرعباس فرصتی دادهام تا بتواند روابط بینمان را کمی سولین بدهد اما نگفتم که هنوز گزینهی دادگاه را دارم.
وقتی درک کرد امیر امشامگاه به اینجا میآید، خودش به بهانهی خرید زحمتش را کم کرد تا ما را تنها بگذارد.
از حمام که بیرون میزنم، روتین پوستیام را انجام میدهم. لوسیون شکلاتیام را به دست و پایام میزنم و تیشرت و شلوار کوتاهی میپوشم.
دقیقا راس ساعت نه، زنگ سالن به صوت در میآید.
درحالیکه با حوله، آب اضافهی موهایم را میگیرم، در را بهروی او باز میکنم و تبسمی میزنم:
– سلام، بیا تو.
کنار میروم تا داخل شود. چرخی در سالن که آخروقت بچهها تمیز کردند و رفتند میزند و بینیاش را چین میاندازد:
– خونهی من از اینجا کمتره که حاضری بمونی اینجا اما نیای اونجا و راحت زیستن کنی؟
هولش میدهم تا بدن بزرگش را از سر راهم بردارد و میخندم:
– برو تو پیرمرد کم غر بزن، من مشکلی ندارم، نادیارو هم نمیتونم تنها بذارم!
دهانکجی میکند، شانههایم را میگیرد و حوله را از روی موهایم کنار میزند:
– تا من موهاتو خشک میکنم، میکاپ میکنی؟
زیر لمس دستش، تنم سفت میشود، نمیدانم میفهمد و به روی خودش نمیآورد یا کلا نفهم است؟! بههرحال، رهایم نمیکند!
تا میز آرایش کوچک اتاق خوابمان، من را میکشد و روی صندلی مینشاندم.
سشوار را برمیدارد و میگوید:
– موهاتو میخوای صاف کنی؟
خندهام میگیرد:
– مگه بلدی براشینگ کنی؟
کاملا جدی میگوید:
– میتونم امتحان کنم.
خندهام پررنگتر میشود:
– مرسی، میخوام ببافم ولی.
لبخند کمرنگی میزند:
– موهای سوفیو زیاد بافتم، این یکیو بلدم.
در خاموشی، او مشغول خشک کردن موهایم میشود و من فکر میکنم چطور میکاپ کنم.
یک کف دسته از موهایم را جدا میکند و پچ میزند:
– یه مدت موهاتو کوتاه کرده بودی، بهشدت بهت میاومد، زیبا شدی، ولی این موی بلند موجدار خرماییتو با هیچی تو جهان عوض نمیکنم.
تبسم معذبی میزنم و از آینه نگاهش میکنم که تقریبا تمام فضای پشتسر من را اشغال کرده.
– هیچوقت موهاتو رنگ نکن، این برق طبیعیشو خیلی دوست دارم.
بزاقم را میبلعم و باشهی ملایمی میگویم. خودم را مشغول میکاپ نشان میدهم تا دیگر چیزی نگوید.
کار خشک کردن موهایم که تمام میشود، سشوار را روی میز آرایش گذاشته و دستهایش روی شانههایم برمیگردد:
– بهشدت خسته میشی، کاش ساعت کاریتو کمتر کنی.
انگشتانش شروع به ماساژ دادن شانههایم میکنند. نفس شتابزدهی میکشم و محکم پلک میزنم تا دستش را پس نزنم.
موهایم را به دو قسمت مساوی تقسیم کرده و میپرسد:
– چی میخوای بپوشی؟
– فضا چطوریه؟
– یه دورهمی دوستانه.
– هوم، کراپ و شلوار بگ میپوشم.
سر تکان میدهد، موهایم را از هر دو طرف میبافد و بعد همانطور که هنوز کف دستانش روی شانههایم قرار دارد، خم میشود تا لبش را روی گردنم بگذارد.
– بسیار زیبا شدی.
تنم منقبض میشود، سیخ مینشینم و انگشتانش به آهستهی شانههایم را ماساژ میدهد.
– ریلکس کن.
نفسش به پوستم برمیخورد، قلقلکم میآید و سرم را کج میکنم. با نفسی بریده میگویم:
– دیر میشه.
نقطهای که هدفش بوده را میبوسد و انگار برق به سرم وصل میشود!
تکانی میخورم و انگشتان امیر، پشتسرم را ماساژ میدهند:
– موهاتو که اینطوری خرگوشی بافتی، حتی با آرایشم سنت بسیار کمتر دیده میشه.
با خندهای آرام، دوباره همانجای گردنم را میبوسد و من تمام تنم یخ میزند. حالت تهوع میگیرم و میخواهم با تمام توان از زیر کف دستش فرار کنم.
– میشه دم اسبی ببندی تا بقیه فکر نکنن من پدوفیلم و با یه دختر بچهی هجدهساله قرار نمیذارم؟
به شوخی میگوید و سرش هنوز نزدیکم است! میخواهم زیر گریه بزنم.
زبری تهریشش پوستم را خراش میدهد، شانهام را جمع میکنم و با آوایی از ته چاه میگویم:
– میشه یکم بهم فضا بدی؟
خونسرد میگوید:
– چرا؟
اگر بگویم حالم دارد بهم میخورد، دعوا میشود، نفس سنگینی بیرون میدهم و به ساعت مچیام اشاره میزنم:
– نه و نیم شد. یه ربع وقت داریم فقط، دیر میشه.
با نیشخندی رو اعصاب، دستهایش را از شانههایم برمیدارد:
– گور بابای همه وقتی انقدر قشنگ زیر کف دستم شل میشی و نفست شتابزده میشه.
لبم را میگزم، عکسالعملهای من را پای تحریک شدن گذاشته؟ دیدههای من سیاهی میحرکت کرد و داشتم بیهوش میشدم، او در چه فکری بود!
از آینه، با چشمانی گخوشحال نگاهش میکنم و نامش را با هشدار صوت میزنم:
– امیررر!
عقب میکشد و کف دستهایش را به نشانهی تسلیم بالا میگیرد:
– اکی زودتر آمادهشو.
نگاهش روی موهایم میچرخد و اینبار جدی میگوید:
– موهاتم باز کن لطفا.
نگاهغرهای میروم:
– برو بیرون بذار لباسمو عوض کنم.
بدون اینکه نگاه از رویام بردارد، قدمهایش را عقب عقب برمیدارد، بیرون که میرود، بلند میشوم در را میبندم و محض احتیاط قفل میکنم. با دلی که توی دهانم میکوبد، به در تکیه میزنم و تمام تلاشم را بهکار میگیرم تا زیر گریه نزنم و آرایشم خراب نشود. اگر بخواهم منطقی باشم و با او ادامه بدهم، این حس تنفرم از لمسش را چه کنم؟ چطور باید با این احساس کنار بیایم!
سرم درد گرفته و دیگر هیچ حسی برای ادامهی شامگاه ندارم اما به اجبار، کراپ صورتی رنگی که روی سینه تنگ و در ادامه گشاد میایستد انتخاب میکنم، با شلوار بگ آبی و کتونیهای صورتی.
محض احتیاط فقط یک مینی اسکارف با گلهای بابونه در کیفم میاندازم و بدون باز کردن موهایم، بیرون میروم. امیرعباس با مشاهده کردنم از روی مبل کشیده میشود و نگاهش سرتاپایم را میکاود. اخم ظریفی میکند:
– موهاتو باز نکردی!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن