مثل همواره من را نمیخواهد! بدون تلاش خاصی فقط وارد شد من را هوایی کرد و حالا بازهم میخواهد برود! به درک، به جهنم! لعنت به او!
لعنت به او که فقط ادعاست و هیچوقت به اندازهی کافی من را دوست نداشته. چه در گذشته و چه حال! هیچوقت عاشق شدنش آنقدری نبوده که به اندازهی کافی برایم بجنگد! هیچوقت من را کامل نمیل داشته.
خیره به صفحهی چتش، آنقدر کشیده گریه میکنم که نگاه راننده اسنپ از آینهی وسط خیرهام میشود. نمیتوانم مقابل اشکهایم مقاومت کنم.
از کاوه، از بودنش، از نبودنش، از این حس بیسر و تهام نسبت به او، از تمام چیزهایی که به او منتهی میشود، با تمام وجود متنفرم!
هق میزنم و با کف دست دهانم را میپوشانم تا صدایم را خفه کنم، لعنت به من که هنوز به او امید داشتم!
چرا خیره این صفحه را نگاه میکنم؟ که چه بشود؟ دنبال چه هستم مثلا؟
راننده میگوید:
– خانم حالتون خوب نیست، بزنم کنار یکم هوا بگیرید؟
حتی یک غریبه هم دلش برایم میسوزد. بیچاره دریا! دریای احمق زودباوری که فکر میکرد کاوه اینبار کمی دوستش دارد!
موبایلم را گوشهای پرت میکنم و با صوتیی خفه میگویم:
– ممنون میشم.
سر تکان میدهد. به زیر دیدههایم دستی میکشم، از ریملم سیاه شده. مرد کف دستمالی سمتم میگیرد، تشکر میکنم و صورتم را پاک میکنم.
آرام هق میزنم، سکسکهام گراهی شده اما هنوز گریههایم قطع نشده، اینبار بیصوتست! برای غریبی و بیکسی خودم دل میسوزانم!
جادهنما میزند و گوشهای پارک میکند. در را باز میکنم و برای قدم زدن، از ماشین پیاده میشوم.
خیابانها در این ساعت از شب شلوغ هسشتابزده، همسن و سالهایم احتمالا برای دور دور رسیدهاند؛ و من با کولهباری از تروما درحالیکه مجبورم محکم بمانم، فقط بیست و سه سال دارم!
هوای گرم تابستونی به صورتم میخورد و اشکهایم خشک میشود، چند نفس عمیق میکشم.
مگر همین را نمیتمایل داشتم که رهایم کند؟ مگر به این نتیجه نرسیدم که عاشقی به درد من نمیخورد؟
سه ماه دیگر، نوبت دادگاه خانواده دارم و تا آن موقع میتوانم با امیرعباس به یک جمعبندی درست برسیم. نمیخواهم حرمتهای بینمان بیشتر از این شکسته شود، او تنها مرد قابل اعتماد زیستن من است. تا آن وقت یا به حسهای کوچک میچسبیم و باهم میمانیم، یا دادگاه را جدی میگیریم.
کاوه که خودش رفت و حالا فقط سه ماه تا تعیین تکلیف همهچیز باقی مانده!
#چهارصدوهفده
***
جهان نمیایستد تا تو عزاداری کنی!
این را وقتی درک کردم که بعد از فروپاشی روانی شب قبلم، مجبور شدم از زیر پتو در بیایم و به مشتریهایم برسم!
با همه حرف میزنم، میخندم و به زیستنام ادامه میدهم ولی گوشهای از دلم خالی است!
مشتریهایم را راه میاندازم و با شاگردان خصوصی و گروهیام برای تایم کلاسهایشان هماهنگ میکنم.
به حساب کتاب چندنفر از پرسنل که درصدی کار میکنند میرسم و فقط نصف روزگار شده! تا شامگاه سه مشتری دیگر دارم و این بهتر است. هرچه سرم شلوغتر باشد، کمتر فکر و خیال میکنم.
– میخوام به چندتا از دوستام معرفیت کنم، شامگاه آمادهباش میام دنبالت.
این را بدون پرسیدن نظرم یا حتی بیان کردن حرف اضافهتری اظهار کرده! مشتری دارم و هنوز فرصت نکردهام حقش را کف کف دستش بگذارم!
حرصم را سر سوهان خالی میکنم و خون خونم را میخورد! به جان پوست لبم میافتم تا هرچه فحش در ذهنم دارم را نثارش نکنم.
بالاخره وقتی که مشتریام دارد لاکش را انتخاب میکند، فرصت میکنم جواب پیامش را بدهم:
– من تا آخرشامگاه کار دارم!
مشتری که الآن حضور ذهن ندارم و نامش را نمیدانم، کاتالوگ را سمتم میگیرد:
– دریا جون، این لاک سفیدت شیریه؟
نگاهی به لاک میاندازم، مغزم میخواهد جیغ بکشد.
– نه عزیزم استخونیه، شیری میخوای؟
بینیاش را چین میاندازد:
– آره.
روی ناخن با لاک سفید شیری کف دست میگذارم:
– شیری اینه.
چهرهاش را درهم میکشد:
– آها نه.
و انگشتش را روی لاک سرخ رنگ میگذارد:
– پس قرمز بزن برام.
قبل از برداشتن لاک، گوشیام را چک میکنم که پیام جمشاهده کرد امیرعباس وارد شده:
– جراحی دل باز نیست که پای جون مردم وسط باشه، حالا دوتا ترمیم و لاک ناخن کمتر!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن