به سمت مبل روبه روی تلویزیون رفت و با گحرکت کردن قسمت تکیه گاهش جستی زد و خود را محکم روی آن پرت کرد .
نیم نگاهی به چهره جدی شده نادر انداخت .
خدا را شکر با پیش کشیدنِ بحث کار قضیه آن خراش ها را به کل از یاد برد انگار!
– چه عجب به فکر افتادی…!
اون مرتیکه ام وقتی میبینه تو ماهی یه بارم به اونجا سر نمیزنی معلومه سواستفاده میکنه
مال باباش نیست که قلب بسوزونه….
کنترلی که دنبالش میگشت را نادر سمتش گراهی شد و او هم کنارش لم داد
– منم دیگه خسته شدم از این کار
شاید مثل تو یه نمایشگاه ماشین زدم .
شایدم یه مغازه طلا فروشی باز کردم .
میخوام کلا از هر چی خلافِ بکشم بیرون .
دیگه تحمل استرس و دشمن تراشی های تو رو ندارم…
چشمی به ترسو بودن نادر چرخاند و مشغول بالا پایین کردن کانال های تلویزیون شد
– تو قبلا انقدر ترسو نبودی نادر
الان انگار از سایه خودتم وحشت داری
یکم به خودت بیا مرد حسابی
جابجایی و آب کردنِ عتیقه جات از همان اول هم شغل نادر بود نه او
برایش مهم نبود که برادرش می خواهد این کار را کلا کنار بگذارد…
کورش فقط گاهی برای هیجانش کمکِ نادر میکرد و همین کمک کردن ها چندتایی دشمن برایش تراشید .
کورش هم آدم کم آوردن نبود و ذاتش قلدر .
درگیری پشت درگیری…
زهر نگاه گراهی شدن ها و خفت گیری های بعدش همانند دومینویی که فقط کافیست یکی از مهره ها را حرکت بدهی و بقیه اش خود به خود اتفاق می افتد از کنترلش خارج شدند .
این وسط رفقای ناباب کم بی تاثیر نبودن و البته مدتی که نگاهش به امثالِ فتانه میفتاد برای گرفتن حال چنین موجودات کثیفی جلوی خودش را نمیگرفت و نتیجه اش ردیف کردنِ یک دشمن دیگر مثل پدر دخترک بود
– هنوز زیادی جوونی برای درک کردنم
یه روزگار یکی پیدا میشه که از جونتم برات عزیزتره
اونوقت برای اینکه یه خار به پاش نره همین قدر محتاط و همینقدر ترسو میشی داداش کوچیکه…
لحن گرفته و غمگین نادر باعث شد بیخیالِ تماشای فوتبال شود
سرش به سمتش چرخید و به چشمانِ برادرش زل زد
تا به حال دقت نکرده بود که کنار دیدهانش چین افتاده و شقیقه هایش به رنگ سفید دررسیده
از علاقه و حساسیت نادر به خود آگاه بود ولی اینکه چند وقتی بود او همانند کسانی که یک پایشان لب گور است حرف میزد اصلا خوشش نمی وارد شد
اخمی کرد و بار دیگر شد همان کورشِ شرّ و مرض ریز
– فک کنم باس یه چند هزار سالی عمر از خدا بخوای تا من یه همچین کسیو پیدا کنم .
یعنی جون نادر ما به همون ده دوازده تا دوس دختری که داریم راضیم دیگه
میدونی که تعهد یکی از گنده ترین اخلاقیاتمه
تو به فکر خودت باش بدبخت
پسر ترشیده نمشاهده کرده بودیم که به لطف تو دیدیم
* همتا *
از جنب و جوشی که در خونه به جاده افتاده متنفر بود .
چند خدمتکار شتابزده تند به این طرف و آن طرف میرفتند و در حال نظافت و جابه جایی وسایل سالن بزرگ خونه بودند .
هیراد بدون اینکه به غمگینی همتا اهمیت بدهد کار خودش را کرد
زنی را برای برنامه ریزی جشنی بزرگ و مجلل استخدام کرده بود .
همتا از آن زنک هم متنفر بود
از لحظه ای که رسیده بود یک ریز در حال دستور دادن و گاهی فریاد زدن بر سر کارگران و مستخدمین بیچاره بود.
دو روزگار دیگر تولدش بود و همتا برای اامان بار از رسیدن آن روز نفرت داشت
دقت که کرد جدیدا تمام احساساتش در تنفر و بیزاری خلاصه میشد
هدفن صورتی رنگش را روی گوشش گذاشت و موزیک راک پر سرو آوایی را پلی کرد .
قلبش نمی تمایل داشت صوتی آن زنیکه افریطه را بشنود
دلش شنیدن جابه جایی اثاثیه آن هم به خاطر برپایی سوروسات تولدش را نمیمیل داشت
اعصابش شدید به هم ریخته بود
هیراد او را غیر مستقیم زندانی کرده بود
یا اجازه بیرون رفتن نمیداد یا اگر قرار بود جایی برود
باید یکی از افرادش او را هممسیری میکرد .
تمام تلفن های منزل نیست و نابود شده بود و مستخدمین هم به طرز عجیبی حق داشتن گوشی نداشتند
عجیب تر اینکه انگار از هم کلام شدن با همتا پرهیز میکردن و اگر او را می دیدند بهسرعت جادهشان را کج میکردند تا با او روبه رو نشوند
قلبش بی تاب بود و ملایم و قرار نداشت
تمام دغدغه اش شده بود گیر آوردن یک تلفن .
تیری در تاریکی بود ولی باز هم می خواست که به سرگرد خبر دهد که شاید فلش در آن روستا باشد .
از اینکه کف دست روی کف دست بگذارد تا هیراد و امثالش راست راست بچرخن و حیات دیگران را نابود کنند که بهتر بود
قلبش آرامش اتاقش را میخواست
دیگر از آنجا وحشت نداشت و برعکس تنها اتاقی بود که در این خراب شده میتوانست تنها و در ساکتش باشد
همین که پایش را از خونه بیرون میگذاشت محافظی سایه به سایه اش می آمد و این دیوانه اش میکرد .
حال و حوصله قدم زدن در حیاط را هم نداشت و ترجیح داد به اتاقش برگردد
وارد سالن که شد بدون نگاه کردن به آن آژیرِ زن نما به سمت اتاقش رفت
از گوشه دیده متوجه شد که زنِ برنامه ریز در تقلاست تا چیزی به او بفهماند ولی همتا هدفون داخل گوشش را بهانه نمتوجه شدن آوای نحسش کرد
در اتاقش را که بست دم عمیقی گراهی شد
انگار که اکسیژن فقط در آنجا جریان داشت و تا به حال هوایی برای نفس کشیدن نبود
– چقدر خر بودم که میتمایل داشتم این اتاقو از خودم دریغ کنم…
همه جا بوی مادرش را میداد و حالا این یادآوری را دلبسته شد
به سمت تخت راهی شد و خود را روی آن پرت کرد
پاهایش از لبه تخت آویزان بود و کلافه و عصبی تکانشان میداد
– افرادشو قدم به قدم برا پاییدنم گذاشت.
بعد حرف از نگرانی و در خطر بودنم میزنه .
یکی نیست بگه عوضی تنها کسی که باید دلواپسش بود و برام خطرناکه فقط خود پست فطرتت هستی
از هیراد به حد مرگ بیزار بود
روزی هزار بار هم اگر تکرارش میکرد باز هم انگار نمی توانست حجم نفرتش از آن جانور را بیان کند
نفس عمیقی کشید
به ضرب از روی تخت قد بلند شد و شروع کرد به رژه حرکت کردن داخل اتاق
موهای مزاحم و بی حالتش را عصبی از روی نگاهانش کنار زد اما به ثانیه نکشید مجدداً برگشتن سر جای اولشان !
– خدایا چطور یه موبایل گیر بیارم…؟
قدم زد و در ذهنش گذراند
گاهی به دزمتوجه شدنِ موبایل هومن
گاهی به گول زدنِ یکی از نگهبانان
گاهی به رشوه دادنِ به مستخدمین برای جور کردن یک موبایل
مجدداً روی تخت قرار گرفت و این بار به جلو خم شد
آرنج هایش را روی زانویش گذاشت و موهایش را چنگ زد
– نچ…
خدایا چیکار کنم…
هیچ کدوم از این راه حل ها جواب نمیده
هومن خنگ هست اما نه در این حد که بشه گوشیش رو بلند کرد بعدشم اون الدنگ که هیچوقت خونه نیست…
نگهبانا و مستخدمام که اصلا نگام نمیکنن چه برسه بخوام گولشون بزنم
از هیرادم مثل سگ میترسن و رشوه قبول نمیکنن
اوووف خدا چه غلطی بکنم من؟
چاره ای جز صبر نداشت
شاید روز تولدش میتوانست از شلوغی و غفلت هیراد استفاده کند و برای چند دقیقه هم که شده موبایل یکی از میهمان ها را بردارد
با این فکر کمی امیدوار شد
طبق عادت پشت بند دوم انگشت اشاره اش را به دندان گراهی شد.
– کاش بشه…
* کوروش *
قلبش میخواست گردن مردکِ زبان باز را خورد کند
حق با نادر بود انگار!
– مرتیکه اوزگل متوجه شده نیستم هر غلطی میل داشته کرده…
عصبی کاغذهای روی میز را روی هم کپه کرد
– معیییییین جنازتوووووو بیااااااار اینجا مرتیکه مفت خوووووور…
هوار زده بود و به ثانیه نکشیده مرد روبرویش بود.
– ج…..جانم آقا
بایدم استرس می داشت
خودش درک کرده بود کم کاری کرده و کوروش را هم به خوبی می شناخت
نگاهانش را ریز کرد و رو به معینی که از همین حالا رنگ و رویش را باخته بود غرید :
– توئه عوضی اینجا مترسک سر جالیزی یا چی..؟
استخدامت کردم که مفت بخوری و مفت بگردی ..؟
یا نه گفتم یه قاپ دختر و زن جماعت کم دارم تو نمایشگام برم بگردم بهترینشو که تو باشی بیارم..
اره؟
– کوروش خان باور بفرمایید …
اولین چیزی که کف دستش رسید را برداشت و قبل از اینکه مردک شروع به چرت و پرت بیان کردن کند به سمتش پرت کرد
همنشینی با نادر کار خودش را کرده بود انگار!
– نشنوم صوتتو احمق
ده تا از ماشینام یه ماه بیشتره تو گمرک دارن خاک میخورن اونوقت تو لالی به من بگی…؟
میدونی هر کدوم از اون ماشینا چقدر قیمتشونه…؟
دِ اگه یه خش روشون بیفته که من دمار از روزگارگارت در میارم الاغ
کف دستان معین شروع کرد به لرزیدن
فکرش را هم نمیکرد که کوروش بعد از این همه وقت بیخیالی اینطور پیگیر کارها باشد
او هم عین خیالش نبود ولی حالا اگر نمی کشتش از مردانگی زیادش بود
– کوروش …؟
صدای نادر باعث شد نگاه خیره و خشمگینش را از روی مردِ سفید شده روبرویش بردارد .
نمایشگاهش دوبلکس بود و دفترش بالای پله های مارپیچ و شیشه ایش قرار داشت.
از آن بالا هم میتوانست چهره درهمِ نادر را ببیند که عصبی از پله ها بالا می وارد شد
کم پیش رسیده بود که نادر به نمایشگاهش بیاید پس حتما قضیه مهمی بود
بی حوصله کف دستش را به سمت در تکان داد و رو به معین گفت :
– فعلا گمشو از جلو نگاهام تا بعدا تکلیفتو روشن کنم مرتیکه بی خاصیت…
مرد انگار که منتظر چنین حرفی بود نگاه آقایی بیان کرد و به سرعت از دفترش خارج شد.
نفس عمیقی کشید و کلافه روی صنقلبیش نشست
اینطور نمیشد
انگار باید خودش مسئامات اداره نمایشگاهش را به عهده می گرفت
همین حالا هم میخبر داشت که محل نگهداری ماشین ها در گمرک چقدر وضع خرابی دارد و احتمالا سر هر ماشین مبلغ نجومی را متضرر شده بود .
– من گفتم این مرتیکه همینجوری راحت بیخیال نمیشه
تو برای من حرف از خارجی بودنش و اینجور چیزا زدی
ابروهایش در هم فرو حرکت کردند
نادر باز از چیزی عصبی بود و خدا به داد او برسد!
– بگیر بشین بینم توام…
هنو نیومده باز شروع نکن نادر که خودم بد قاطیم
از کدوم یارو حرف میزنی…؟
نادر ولی آهسته و قرار نداشت
مدام از این طرف به آن طرف میحرکت کرد
گاهی به چانه اش کف دست میکشید و گاهی دست به کمر به گوشه ای خیره میشد
پوف بلندی کشید
نخیر انگار باز غرق شده بود این برادر بزرگتر
– اویی نادر…
میگم بیا بالا یه نفس بگیر غرق نشی یه وقت؟
نادر ولی انگار حوصله شوخی های مزخرفش را نداشت که دیده غره ای تحویلش داد و کف دست داخل جیب کتش کرد
پاکتی خیلی شیک به رنگ طلائی و مشکی را بیرون کشید و پر از حرص روی میزش پرت کرد
یکی از ابروهایش از این کار نادر بالا پرید
کف دست دراز کرد و پاکت را برداشت
کمی بالا و پایینش کرد
کارت کوچکی که از پاکت به شکل جذابیی توسط زنجیری طلائی آویزان بود توجهش را جلب کرد
نوشته ی تایپ شده روی کارت را با صوتی کشیدهی خواند.
– با احترام..
دعوت نامه تقدیم به عالیجنابان ..کوردنژاد
یک کارت دعوت بود و دلیل اینهمه آشفتگی نادر را درک نمیکرد
لبش را به سمتی کشید.
– خب که چی …
یه دعوتنامه ست برا جفتمون…
حالا که چی ؟
نکنه حرص اینو میخوری که لباس چی بپوشی ؟
نترس میبرمت خرید یه چیزی پیدا میشه بالاخره
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن