خودمو منقبض کردم و قبل از اینکه دیر بشه نالیدم:
_ تورخدا استاد، تورخدا!
_ ببر آواتو منفرد، تنهای آوایی که ازت در میاد فقط ناله باشه، همین!
_ دختر خوبی باش بهار؛ شل کن!
اامان بار بود که اسم کوچیکمو صوت میزد،
مثل فنر پریدم اما بی انصاف کمرم رو محکم گحرکت کرد و دست پهنش رو دهنم قرار گرفت.
_ یکی میاد میبینه؛ اخراجم میکنن!
دست پهنش روی کمرم جای گرفت و بار دیگر ضربه هاشو شروع کرد.
این قدر خوب این کارو میکرد که کم کم آروم شدم و نق زدن هامم کمتر شد!
لیسی به لاله گوشم زد و بیان کرد:
_ درو که خودت قفل کردی دختر خنگ!
_ میشه برم؟ حالم خوب نیست.
فشار دست هاشو کم کرد و بهم اجازه داد از بغلش بیرون بیرون بیام.
خسته و بی حوصله لباس هامو پوشیدم و بعد از چک کردن صورتم، قفل در رو باز کردم.
پاهای سستم قدرت راه راهی شدن نداشت، برای همین روی یکی از صندلی های اتاقش جای گرفتم.
با دیدن چهره رنگ و رو راهی شده ام اخم کرد و گفت:
_ جرت ندادم که بهار، جمع کن خودتو!
نگاه هامو بستم و قطره های گرم اشک روی صورتم جای گرفت.
دلم نمیتمایل داشت تا این اندازه جلوش خورد بشم اما کنترل اشک هامم کف دست خودم نبود.
کلافه لیوان آبی به خوردم داد و گفت:
_ من مرد با حوصله ای نیستم بهار، این قدر روی اعصابم نباش! یکی بیاد و اینجوری ببینتت جلو و عقبتو یکی میکنم!
چشم هام از ترس باز شد و سیخ روی صنقلبی نشستم! این مرد همه حرف هاشو عملی میکرد و اصلا دلم نمیتمایل داشت بهانه کف دستش بدنم!
_ پرونده پیچیده ای داری اما کار من نشد نداره، برو خونه خودتو آماده کن هروقت بهت خبر دادم بیا دادگاه.
کوله رو چنگ زدم و در برابر همه حرف هاش فقط اضافه کردم: باشه!
از اخم های درهمش میفهمیدم که بهش برخورده اما محل ندادم و بیرون زدم.انتظار تشکر داشت حتما!
به معنی واقعی کلمه داشت بهم تجاوز میکرد و در برابرش اون پرونده کوفتیو پیش میبرد، خیلیم لطف میکردم که چهار تا فوش بهش نمیدادم، مردک هوس بازِ هیز!
بلایی بر سر خودم آورده بودم که هیچ جایی در هیچ کجا نداشتم!
حتی نمیتونستم با خیال راحت برم زیر سقفی که بهش میگفتم خونه!
کمی از مسیر رو مسیر راهی شدم و به لرزش گوشیم توجه نمیکردم. کی میتونست باشه جز فرزاد؟!
همینطور توی پیاده رو قدم میزدم و به این آینده کذاییم فکر میکردم…. میخواست چی بشه تهش؟!
تصور اینکه نتونم ازش جدا بشم و هم از این ور بسوزم و هم از اون ور و گند بزنم به آینده ام، داشت دیوانه ام میکرد…
این قدر فکر کردم و جاده حرکت کردم که دیگه پاهام جونی نداشت. یه آب میوه خنک خریدم و روی نیمکتی از پارک جای گرفتم.
برای بار هزارم گوشیم لرزید و کلافه تماس رو وصل کردم.
_ کجایی بهار؟ چرا جواب نمیدی؟
_ حتما قلبم نمیتمایل داشت، شعور داشته باش وقتی یکی جوابتو نمیده سریش نشو!
چند ثانیه خاموشی کرد و با صوتی آرومی گفت
_ ما زن و شوهریم عزیزم، قراره یه عمر باهم زیستن کنیم این چه بساطیه درست کردی برامون؟
_ خب مشکل تو همینه ، احمق و نفهمی! بابا به چه زبونی بگم من نمیخوام یه عمر با تو حیات کنم!
آوای نفس های کش دار و عصبیش میومد، بیخیال چند قلپ از آب میوه ام رو خوردم و صوتی نحسش فرزاد باز بلند شد:
_ تو که منو نمیخواستی چرا زنم شدی؟ میدونی تو فامیل سکه یه پول میشم؟؟؟؟ میگن یه ماهم عرضه نداشت زنشو نگه داره!
_ تو فامیل سکه یه پول بشی بدتره یا به قول خودت یه عمر با کسی که ازت بدش میاد زیستن کنی؟
جمله ام با سکوت فرزاد همجاده شد، از ته قلبم آرزو میکردم سر عقل بیاد و توافقی طلاقم بده اما مگه من از این شانسا داشتم؟!
همیشگی خدا بدترین هارو به سرم میاورد!
_ عشق کم کم به وجود میاد، بهم فرصت بده بهار، کاری میکنم که نتونی یه دقیقه هم بدونم نفس بکشی!
نفسمو به شدت بیرون دادم و کلافه اظهار کردم:
_ وکیل گحرکت کردم، همین روزا برات احضاریه میاد، بای!
دیگه اجازه ندادم چیزی بگه، گوشیم رو خاموش کردم و بعد از خوردن آب میوه ام جاده افتادم.
الان دیگه تا این جا پیش رفته بودم. خودمو در ازای این پرونده کوفتی فروخته بودم، حتی اگرمیتمایل داشتمم دیگه نمیتونستم بگردم…!
هوای گرم بهار بود و توان نداشتم این وقت ظهر بیشتر از این پیاده روی کنم، یه تاکسی گرفتم و تا رسیدن به خونه سرم رو به شیشه ماشین تکیه دادم.
خونه ای که حالا یکی از بزرگ ترین کابوس های حیات من شده بود.
ترس از بابا، فریاد هاش، سخت گیری هاش، همه و همه قبلا فقط یه ترس کودکانه بود اما الان وحشتِ واقعی؛ کابوسِ عینی!
قبلا گیر دادنش به دوتا نخ مو، تلفن بازی و نهایتا بیرون حرکت کردن با دوستام بود اما الان مسئله بسیار جدی تر شده بود.
کلید انداختم و بسم الله گویان وارد شدم.
مولین و بابا هر دو پشت میز نشسته بودند و مشغول غذا خوردن، بودند.
سلام زیر لبی گفتم و به سمتم اتاقم حرکت کردم اما با صوتی بابا متوقف شدم.
_ لباساتو عوض کن بیا ناهار.
_ ممنون، شما بخورید، من سیرم!
همینطور که لقمه اشو قورت میداد، نگاه غره
بدی بهم رفت و اضافه کرد:
_ عوض کن اون کوفتیارو، بتمرگ کوفت کن کارت دارم!
سرمو تکون دادم و خودمو توی اتاقم انداختم، حسرت داشتم یه بار خوب باهام حرف بزنه؛ مگه چند تا بچه داشت که این طور ازم سیر بود؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن