اگه خواهر و برادری این وسط بودند، قطعا منو میذاشت سر جاده!
لباس مناسبی پوشیدم و بی حرف پشت میز قرار گرفتم.
مولین زیر دیدهی نگاهم میکرد و با نگاه هاش برام خط و نشون میکشید!
یکم غذا برای خودم کشیدم و با کلی استرس چند تا قاشق خوردم.
همش می هراسیدم که بابا میخواد چی بگه، قلب توی قلبم نبود تا به مصیبت جمشاهده کردم برسم.
_ فردا میری شکایتتو پس میگیری!
_ چرا؟!
قاشقشو توی بشقابش پرت کرد و غرید :
_ چرا و زهر مار! فردا میری این بی آبرویی رو پاک میکنی وگرنه به ولای علی خونتو می ریزم بهار؛ با همین دستام خفه ات میکنم که به اینجام رسوندی!
از آوای کشیدهش هراسیده بودم، نگاه از دیده های عصبیش گحرکت کردم و اضافه کردم:
_ بابا…! من نمیخوامش، ازش بدم میاد!
_ لا اله الا الله! نگاه سفید نشو دختر، یه کاری کف دست خودم و خودت میدما!
دماغم رو بالا کشیدم و از پشت میز بلند شدم.
من پی همه چیو به خودم مالیده بودم، محال بود کوتاه بیام!
وسط راه عقب گرد کردم و با صدای قاطعی گقتم:
_ من با فرزاد عروسی نمیکنم، وکیل هم گراهی شدم، همین روزگارا ازش طلاق میگیرم شما هم اگه منو نتمایل داشتید عیب نداره میرم خوابگاه میگیرم!
بابام کف دستشو روی سینش گذاشت و قاشقی به سمتم پرت کرد!
ترسیده خودمو توی اتاق انداختم و با صوتی فریادش زانو هام سست شد:
_ تو گه خوردی؛ مگه بی صاحابی؟؟ پدرت و در میارم بهار؛ عروسی میکنی، خوبم میکنی!
دیگه برای شکمم بیرون نحرکت کردم، به سروصدای شکمم بی محلی کردم و با همون گرسنگی خوابیدم.
صبح زود، قبل از بیدار شدن همه بیرون زدم و توی کوچه پس کوچه ها قدم زدم.
چقدر سخت بود که تنها کسایی که داشتی پشتتو خالی کنن، آبروشونو به دخترشون ترجیح بدن و بگن گور بابای بچه!
اگه پشتم بودند من هیچ وقت این کارو نمیکردم و اون روز به جای قبول کردن پیشنهاد کثیف بهراد، میزدم توی گوشش!
میزدم و می بیان کردم حق نداری به من همچین پیشنهادی بدی، نه اینکه سست بشم و گند بزنم به همه شرف و آبرو و ناموسم!
اما الان هیچ پناهگاهی جز همون عوضی نداشتم، حداقل اون با آغوش باز منو میپذیحرکت کرد، میخواست!
نمیدونم چرا، با خودم لج کرده بودم و مسیر دانشگاه رو حرکت کردم!
میتمایل داشتم خودمو عذاب بدم، شکنجه کنم!
شاید اینم یه مقلب افسردگی بود…
وقتی رسیدم، قدم هام به سمت اتاقش رفت؛
پشت در اتاقش ایستادم و به این جهنمی که برای خودم درست کرده بودم؛ سلام کردم!
چند ضربه به در زدم ولی هیچ صوتیی نیومد، برنامه هفتگی پشت در نشون میداد که امروزگار دانشکده نیست!
همونجا روی صنقلبی های مسیررو نشستم و سرمو با کف دست هام گراهی شدم.
به شدت احساس ضعف داشتم، هم از خستگی
هم از گرسنگی!
نمیدونم چقدر توی اون وضعیت بودم که صوتی آشنایی به گوشم رسید….!
خودِ لعنتیش بود.
کت و شلوار سورمه ای به تن داشت و مشغول حرف زدن با یکی دیگه استاد ها بود، هنوز متوجه من نشده بود.
پیراهن سفیدش، زیر اون کت سورمه ای، سینه اش رو پهن تر نشون میداد و با ژست همیشگی مغروری که داشت؛ مشغول حرف زدن بود.
حرف هاش که تموم شد با استاد بقایی کف دست داد و وقتی برگشت و منو دید؛ ابروهاش بالا پرید.
به سمتم اومد و سوالی نگاهم کرد.
_ در ذهنش گذراندم امروز نیستید!
_ کار داشتم!
در اتاقش رو باز کرد و تقریبا هلم داد تو!
در رو قفل کرد و کیفشو روی یکی از صنقلبی های اتاق گذاشت.
به طرفم که برگشت؛ با متوجه شدن تیله های سیاه و بدون روحش، پشیمون شدم از کارم.
دست راستشو کنار سرم گذاشت و تقریبا بهم چسبید… بوی تلخش زیر دماغم بود.
قدم به زور تا سینه اش میرسید، همیشه از بدن های این قدر هیکلی و درشت میترسیدم و حالا خودم اسیر یکی از همونا شده بودم.
_ چی شده دختر کوچولوم!؟
خنده ام میگرفت از حیاتم..!
بابام دردمو نمیسؤال کرد اما این مردک هیز از چشم هام میدرک کرد که یه مرگی دارم!
دستمو گحرکت کرد و با هم روی صنقلبی های اتاقش جای گرفتیم.
سوالی نگاهم کرد و بیان کرد:
_میگی چی شده یا به روش خودم ازت بپرسم؟!
اخم داشت، مثل همواره…! چرا هیچ وقت نمیلبخند زد؟!
مانتو رو از تنم بیرون کشید و مثل مجسمه نگاهش کردم.
مگه خودم بهش این اجازه هارو نداده بودم؟
خودمو جمع کردم و توی بغلش مچاله شدم، بهشدت خجالت میکشیدم. هم خجالت میکشیدم و از خودم بدم میومد!
مجدداً همون ضربه های آروم رو به کمرم زد و دوباره من شدم همون احمقی که آروم میگراهی شد!
_ بابام نمیذاره طلاق بگیرم! میگه باید عروسی کنم! از همه جا رونده شدم، نامزدم به شیوه خودش شکنجه ام میکنه، بابام همینطور شما هم بدتر از همه….!
منو از خودش جدا کرد و اضافه کرد لباس بپوشم!
یعنی با همین یه جمله قلبش برام سوخته بود؟!
خوشحال لباس هامو پوشیدم و استاد هم کشیده شد. کیفشو برداشت و گفت:
_ بیرون دانشکده منتظر باش میام دنبالت!
بیرونم کرد و نذاشت حتی بپرسم برای چی!
یا اصلا کجا میریم…؟!
کاری و که اظهار کرد انجام دادم و بعد از چند دقیقه، ماشین گرون قیمتی جلوی پام ترمز کرد.
میدونستم وضع مالی خوبی داره اما نه تا این حد و اندازه… !
کف دست های یخ زده ام در ماشین رو باز کرد و هنوز کاملا ننشسته بودم که گاز داد!
_ کجا میریم استاد؟
_ خونه من!
چنان به طرفش برگشتم که صدای شکسته شدن مهره های گردنم قد بلند شد!
_ نگه دارین، من نمیام!
دیده غره بدی بهم راهی شد و بیشتر گاز داد، باز هم اعتراض کردم؛ این بارصداشو بالا برد و داد زد:
_ خفه شو بهار!!! لالِ لال!
رسما لال شدم، از جذبه صداش، از لرزش کف دست چپش و دادی که مو به تنم سیخ کرد…!
تا رسیدن با مقصدی که نمیدونستم کجاست و چی در انتظارمه، دیگه جیک نزدم.
مگه من چی گفته بودم که تا این حد عصبانی شده بود؟
اینکه خانواده ام نمیذارن طلاق بگیرم؟
یا شاید حرکتی زدم که نباید…؟!
گیج و سردرگم شده بودم و می وحشت کردم اتفاقی برام بیفته…! لعنت بهتبهار که همیشه گند میزنی و بعدش مثل خر توی گل میمونی.
بالاخره ماشین جلوی یه ساختمون فوق العاده شیک متوقف شد!
محو عظمتش شده بودم و از توی ماشین سعی داشتم همه طبقه هارو ببینم اما نمیشد!
استاد ماشین رو توی پارکینگ پارک کرد و جلو تر از من جاده افتاد.
می هراسیدم همجادهیش کنم، از اینکه اتفاق بدی بیفته یا بلایی به سرم بیاره وحشت داشتم!
بین راه ایستاد و وقتی دید من هنوز مثل یه مجسمه کنار ماشین توقف کردم، صورتش کبود شد و به سمتم پا سریع کرد!
از جا پریدم و تند تند گفتم:
_ میام میام! خودم میام!
دیده هاشو توی کاسه چرخوند و بی حرف دوباره راه افتاد!
این بار دیگه لج نکردم و پشت سرش حرکت کردم، هیچ چیزی از این مرد بعید نبود! دکمه آسانسور رو زد و با هم سوار شدیم.
توی افکارم غرق بودم و نگاهم به آیینه آسانسوری بود که استاد رو نشون میداد.
قد بلند، شونه های پهن و موهای مشکی که همیشگی بالا میزد…
نگاه هاش مهم ترین بخش بدنش بودند، همه حس هاشو میتونستم اون جا ببینم، سردی حرکت کردارش، خشمش، شهوتش همه چی!
آیینه تمام نمای احساساتیبودند که هیچ کدوم برای من دلپذیریت نداشت و فقط به وحشتم می انداخت….
*****
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن