رمان بر دل نشسته پارت ۳۷

نفس

نمایشگاه عالی برگزار شده بود و مهراد برام گزارش زنده تصویری داده بود.. تابلوهامو روی دیوار نمایشگاه نشونم داده بود و هر دومون از مشاهده کردنشون احساساتی شده بودیم..
تابلوهایی که هر کدومشون یه یاد بودن برامون و الان برای کار خیری به فروش میرفتن
مهراد پریشون و بیحوصله بود و با خواهش و اصرار راضیش کرده بودم بلند بشه سه تیغ کنه و شیک و پیک بره نمایشگاه..
همه تابلوهامون فروش راهی شده بودن و مسرور بودیم که تونستیم کار کوچکی برای بچه ها انجام بدیم..

تابلوی عشایر رو مهراد خودش خریده بود زیرا میاضافه کرد بهترین خاطره مون و سفر عمرش بوده..
زود زود تصویری زنگ میزد و همش میاظهار کرد
_جات خالیه.. الان باید اینجا میبودی.. بدون تو لطفی نداره.. من بدون تو اینجا چیکار میکنم
انقدر گفته بود که قلبم داشت میترکید.. برای تابلوی مهراد که اسمشو گذاشته بودم تابلوی رب النوع، سه تا مشتری سمج پیدا شده بود که بالاخره به قیمت گرونی خودم خریدمش و از اینکه اون پول به نفع بچه های سرطانی خرج میشد شاد بودم

روزگارها میگذشسریع و یکماه از برگشتن من به تهران میگذشت.. دیگه مشاهده کردن مهراد و بغل کردنش برام تبدیل به آرزو شده بود.. بدجور هواشو کرده بودم.. دیگه مشاهده کردنش تو صفحه گوشی کفاف دلتنگیامو نمیداد..
عصبی و بداخلاق شده بودم.. بغیر از مهراد با همه سر دعوا داشتم.. بابا همش میسؤال کرد چته.. انگار اصلا یادش نبود که بهش اضافه کرده بودم عاشق کسی شدم و بخاطر تهدید افشین مجبور شده بودم ازش جدا بشم.. شایدم یادش بود و به روم نمیاورد..

تو چند تا جلسه مهم که کریمی التماس کرده بود خودم باشم شرکت کردم و تو یکیش هیچی از موضوع جلسه ندرک کردم، تو یکی دیگه حال طرف معامله رو گرفتم و گند زدم به قراردادی که برامون منفعت میلیاردی داشت و فقط تو یه جلسه تونستم حواسمو جمع کنم و بشم نفس یگانه سابق.. آخرشم سر کریمی داد زدم که دیگه منو نکش وسط هیچ جلسه ای، میبینی که حالم خوب نیست..

تا برگشتم خونه به مهراد تصویری زنگ زدم و بهش اضافه کردم که به کف دستاش و بغلش احتیاج دارم.. گفت که اگه اجازه بدم دو ساعت بعد کنارمه، اما مگه میشد.. اضافه کردم نمیشه بیای فقط برام حرف بزن..
بذار صدات بره تو روح و دل و گوشت و استخونم..

برام شعر خونده بود و من بهش گفته بودم که قبل از اینکه خودشو ببینم عاشق آوای خواستنی آلن قلبونیش شده بودم و دو روزگار تموم با تن صوتش تو هپروت سیر کرده بودم..
خندیده بود و بیان کرده بود اینو نگفته بودی ناقلا
منم اضافه کرده بودم آخه وقتی دیدمت نگاهات طوری جادوم کرد که هر چیزی قبل از تو رو از یاد بردم..
گیتارشو آورده بود و ترانه تقدیر سرخوشمهرو برام خونده بود

دلگیرم از این شهر سرد
این کوچه های بی عبور
وقتی به من فکر میکنی
حس میکنم از راه دور
آخر یه شامگاه این گریه ها
سوی چشامو میبره
عطرت داره از پیرهنی
که جا گذاشتی میپره…

چقدر این آهنگ مناسب حال ما بود.. با بغض بیان کردم
_مجدداً بخون
وقتی با اون آوای خوش و جذابش برام میخوند

وقتی به من فکر میکنی
حس میکنم از راه دور

صوتش از بغض میلرزید..
_عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی میپره نفس.. بیا.. یا بذار من بیام.. دارم از دوریت میمیرم
اون با بغض خونده بود و من آروم زار زده بودم..

مهراد من خیلی نحیف شده بود..
روحیه ش بد نبود، میگفت و میخندید ولی رنگ پریده و وزن کم کردنش سردرگمم میکرد..
فقط یکبار وقتی که نصف شب از دلتنگیش دلم تو سینه م سنگینی کرده بود و بهش زنگ زده بودم از تماس بی موقعم کف دستپاچه شده بود و متوجه شده بودم که حالش خوش نیست..
دعواش کرده بودم که چرا مشروب خورده، بیان کرده بودم میخوای دایم الخمر بشی با اون معده ت؟.. گفته بود که گاهی وقتا که قلبش میگیره فقط یه پیک میزنه..

اونشامگاهم تو حال مستی با صدایی که هم میریز خندید هم توش غم داشت برام خونده بود

کی اشکاتو پاک میکنه
شبا که غصه داری
دست رو موهات کی میکشه
وقتی منو نداری
شونه کی مرهم هق هقت میشه بار دیگر
از کی بهونه میگیری شامگاهای بی ستاره..

بعد از اونشامگاه دیگه هیچوقت مست نمتوجه شدمش و خرسند بودم که نمیخوره.. گاهی التماسم میکرد که فقط یک روزگار بیا ببینمت و برگرد.. اما میاضافه کردم اگه بیام و فقط یکبار دیگه چشمم تو چشمت بیفته، دیگه غیرممکنه بتونم ازت جدا بشم و برگردم.. زیرا الان دیگه میدونم جدایی ازت چه عذابی داره.. سیگاری روشن کرد و گفت
_هر چی میگم میگی نه.. یه بارکی بگو حکم اعدامتو صادر کردم و تموم دیگه

بعد از اون دیگه اصلا نه اضافه کرد بیا نه گفت بیام.. ناامید شده بود..
یه شامگاه ساعت ۳ بود و تو تختم مثل همیشگی به مهراد فکر میکردم و منتظر بودم که خواب رمیده، به چشمام بیاد.. از زنگ تلفنم از جام پریدم

۱۳۳)
با دیدن شماره مهراد فهمیدم که دلش برام تنگ شده و نتونسته خودشو نگه داره و زنگ نزنه..
جواب دادم
_آروم جونم

چیزی نگفت.. فقط صدای موزیک شنیدم و بعد آوای همایون شجریان که دلگیر میخوند

هر چه کویت دورتر
قلب تنگ تر
مشتاق تر
در طریق محبتبازان
مشکلِ آسان کجا..

گریه م گراهی شد.. بعد از من با این آهنگا زیستن میکرد.. صوتی زنگ زده بود و نمیمتوجه شدمش.. اما میدونستم الان در چه حاله..
بینیمو بالا کشیدم و با صدای خفه ای اضافه کردم
_این چه بلایی بود سر ما اومد
چیزی ناضافه کرد و تماسو قطع کرد.. صورتمو تو بالشت فرو کردم و به حال هردومون ضجه زدم..

چند روزی گذشت و دیگه انقدر حال دلمون بد بود که وقتی باهم صحبت میکردیم نمیتونستیم مثل قبل فیلم بازی کنیم و بخندیم.. دیگه ظرفیت غممون تکمیل بود و با هر آه و ناله همدیگه بیشتر آشفته میشدیم بخاطر همین کمتر زنگ میزدیم به هم و گاهی یه اس ام اسی، عکسی برای هم میفرستادیم..

یه روزگار که مجبور شده بودم برای کاری برم کارخونه، قلبم هواشو کرد و براش اس دادم که چطوری مهندس

کمی بعد جوابش اومد.. نوشته بود

احساس میکنم کسی که نیست، کسی که هست را، از پا درمیاورد…

یعنی میاضافه کرد دیگه از پا دراومدم..
میمیل داشتم براش بمیرم.. میتمایل داشتم برای غم و دردش بمیرم که مسببش من بودم و کاری از کف دستم برنمیومد.. مثل همواره فقط اشک ریختم..

مهراد

جایی خوندم که؛
اظهار کرد_آدمها دو جور گریه دارن
وقتی که غمگینن و وقتی که به‌شدت دلگیرن
بیان کردم_خوب مگه اینا فرقی هم دارن؟
گفت_آره.. دومی دیگه اشک نداره…

من به مرحله ای رسیده بودم که دیگه گریه م اشک نداشت.. وقتی اونهمه غم و اندوه نفس رو میمتوجه شدم دیگه مطمئن میشدم که مجبورش کردن از من جدا بشه و با اون آدم ازدواج کنه..
نمیتونست به من بگه چون میدونست که اگه بدونم نفس من قراره مال مرد دیگه ای بشه، میمیرم..
این فکر و خیال بیشتر از دوریش زجرکشم میکرد..

دراز کشیده بودم روی مبل و زل زده بودم به عکس نفس.. سحر بعد از راهی شدن نفس، عکسی نشونم داده بود که اون شامگاه کذایی نامزدی، با گوشیش از خودش و نفس گحرکت کرده بود

نفسم اونشامگاه بقدری زیبا بوده که متاسف شدم از اینکه انقدر مست شده بودم که متوجه اون زیبایی افسانه ایش نشدم.. اون عکسشو داده بودم بزرگ کرده بودن و گذاشته بودم تو سالن..
ابعاد عکس درست تو قد و قواره خودش بود و گاهی که به‌شدت مست میکردم فکر میکردم خودشه و میراهی شدم بغلش میکردم..

خونه شده بود معبد دلدادگی نفس..
یه گوشه عکسش.. یه گوشه پیرهنش.. یه گوشه عکس دو نفره مون که زن عشایر ازمون گراهی شده بود و چاپش کرده بودم.. لیوانی که شامگاه آخر توش مشروب خورده بود و قرار گرفته بودمش و همونجا روی میز بود

میزی که گرد و خاک گراهی شده بود چون نمیذاشتم دیگه مستخدم بیاد و اوضاع خونه افتضاح بود.. اما مگه برام مهم بود.. تمیزی و نظافت آخرین چیزی بود که بهش فکر میکردم..
اگه گاهی پیمان نمیومد و با غرغر به آشپزخونه کف دستی نمیکشید شاید بین آت آشغالا گم میشدم
خودمم اگه این تکنولوژی تماس تصویری نبود و نفس سر و وضعمو نمیمشاهده کرد حتی موهامم شونه نمیکردم.. ولی بخاطر حفظ ظاهر پیش نفسم مجبور میشدم خودمو تو آینه نگاه کنم و کف دستی به سر و روم بکشم
مولین گاهی زنگ میزد و وقتی میمتوجه شد جواب نمیدم پیام میداد که قلبم برات تنگ شده یه زنگی بزن.. یه بارم نوشت دختر قشنگ پیدا کردی مولینتو فراموش کردی بی معراهی شد.. خنده ای به تلخی زهر کرده بودم با این حرفش

روی مبل دراز کشیده بودم و یه آهنگ ترکی از ابمسیریم تاتلیسس گوش میکردم که به‌شدت دوستش داشتم و وصف الحال من بود

Sanki terk edilmiş bir viraneyim
گویی ویرانهء متروکی هستم

Her yanım dağılmış
هر طرفم داغون شده

Yıkılmışım ben
من از پا افتادم

Dertler derya olmuş
دردها تبدیل به دریا شدن

Ben de bir sandal
و من یک قایقی که

Devrilip batmışım
برگشتم و توش فرو رفتم

Boğulmuşum ben…
غرق شدم…

غرق آهنگ، به سیگارم عمیق پک میزدم و خیره به عکس نفسم مشروبمو سر میکشیدم.. کار هر روزگارم بود..
بعد از نفس سر رشته زندگیم از دستم در رفته بود و میلی هم به ادامه زندگی بدون نفس نداشتم.. فقط روزها رو شب میکردم تا ببینم معده م یا کبدم کی از کار میفته و چی به سرم میاد..

با صدای پیمان به خودم اومدم.. بعد از اینکه یه بار یه ساعت پشت در مونده بود و درو براش باز نکرده بودم، کلید نفسو از کشوی کنسول برداشته بود و خودش میومد و میحرکت کرد..
اضافه کرده بود برم خونه ش یا اون بمونه پیشم اما قبول نکرده بودم و گفته بودم میخوام تنها باشم..
حرکت کرد آهنگو قطع کرد و پنجره رو باز کرد، غر زد که خفه شدم چقدر سیگار کشیدی.. تو رو روح بابات بس کن مهراد اَه

لیوان مشروبو از جلوم برداشت و اشاره کرد به شیشه های قرص معده که روی میز پخش بود، گفت
_قرص معده رو با ویسکی میخوری؟ مهراد تو دیگه باید تو دارالمجانین بستری بشی
خندیدم و بیان کردم
_دیوونه خودتی، قرصو با آب میخورم خره
حرکت کرد تو آشپزخونه و ظرفای کثیفمو گذاشت تو ماشین و روشنش کرد

۱۳۴)

غر زد
_هپلی تو رو چه به عاشقی آخه.. نفس اینجارو ببینه فرار میکنه
با حسرت گفتم
_نفس که نیست ببینه.. هیچوقتم نمیاد
_خوبه خوبه شروع نکن
_تو چی میگی آخه زالزالک.. تو اصلا میدونی عاشق شدن و درد عاشقی چیه که منو مسخره میکنی؟

بی عار خندید و بیان کرد
_بله که میدونم.. منتها من اگه هر بار مثل تو درد محبت میکشیدم که دیگه جونی برام نمیموند که چهار ماه بعد درد عاشقی و جدایی دختر دیگه ای رو بکشم

کف دستمو دراز کردم و با خنده زدم تو سرش.. قرار گرفت پیشم و گفت
_مهراد میگم بیا یه چند روزگار بریم آنتالیایی بهشتی جایی، هان؟ اصلا خرج سفرتو من میدم.. بریم؟
قد بلند خندیدم و اظهار کردم
_نکنه قراره بمیرم که پیمان خسیس چلغوز میخواد با خرج خودش منو ببره سفر؟
_چیکار کنم دیگه کف دست رو کف دست بذارم تا خودتو زنده به گور کنی تو این خونه؟

از دلسوزی و محبتش احساساتی شدم و قد بلند شدم راهی شدم بغلش کردم

پسم زد و اضافه کرد
_برو گمشو واسه من ادای مستای فیلمای قدیم ایرانی رو درنیار
_انقدر منو نخندون بچه
گوشیمو برداشت و اضافه کرد
_یه زنگ به ننه ت بزن قیصر.. حالتو از من میسؤال کرد

با خنده گوشیمو ازش گرفتم و اظهار کردم باشه هروقت حالم عادی بود میزنم
_تو که همش مستی بیچاره، مگه حال عادی هم داری؟
_ساعتایی که نفس زنگ میزنه تنظیم میکنم عادی باشم اونموقع به مهلقا سلطان هم زنگ میزنم

نفس

پشت پنجره سالن از حرکت ایستاده بودم و بیرونو نگاه میکردم.. برف میبارید و من به این فکر میکردم که قرار بود با مهراد جلوی شومینه دلنشینش بشینیم و قهوه بخوریم.. قراری که دیگه هیچوقت عملی نمیشد..
آهی کشیدم و آوای شیرین که گفت
_نبینم آه بکشی دلربا.. تو قلب منو خون کردی دختر، آخه دردت چیه چرا به من نمیگی؟
_درد بی درمون که دیگه اظهار کردن نداره شیرین بانو
_وا خدا نکنه درد بی درمون داشته باشی قشنگ جان.. نوه اسفندیار خان کجا، درد بی درمون کجا.. تو فقط امر کن تا هر چی میخوای اجرا بشه

پوزخندی زدم و اضافه کردم
_نوه بزرگ اسفندیار خان شش سال پیش با درد بی درمون حرکت کرد شیرین.. متوجه شدیم که آدم هر چقدرم پولدار و قدرتمند باشه نباید به خودش غره بشه چون در مقابل خواست خدا، قد یه پشه هم قدرت نداره و باید تسلیم بشه

با یادآوری مسیح چشماش پر از اشک شد و اضافه کرد
_خدا به دور.. تو از اون دردا نداری و نخواهی داشت
بغض کردم و اضافه کردم
_درد منم درمون نداره شیرین.. برام دعا کن.. برای کسی هم که بسیار دور از ما داره مثل من درد میکشه و درمون نداره هم دعا کن، تا بتونیم تحمل کنیم

غمگین نگام کرد و گفت
_درد عشق اینطوری پوست و استخونت کرده زیبا جان؟
تلخ خندی زدم و رفتم بالا تو اتاقم..

دو ماه بود که مهرادو نمتوجه شده بودم..
دو ماه بود که تو چشمای جذابش خیره نشده بودم.. دو ماه بود که سرانگشتم ابروهای کشیده و سیاهشو لمس نکرده بود.. دو ماه بود که بیقرار کف دست کشیدن لای موهاش بودم..
بغلش.. بغلش شده بودم حسرتم..

با صدای زنگ تلفنم به خودم اومدم.. مهراد بود.. قلبم براش پر کشید.. مشتاقانه جواب دادم که با متوجه شدن صوتی پیمان خشکم زد..

_نفس، خودتی؟
_آره خودمم، تعجب کردم صوتی تو رو متوجه شدم
_شماره ایرانتو نداشتم مجبور شدم با تلفن مهراد زنگ بزنم
صداش عصبی و هراسان بود.. مضطرب شدم اظهار کردم
_چیزی شده پیمان؟
_آره نفس چیزی شده.. پشیمونم که به حرفت گوش کردم و به مهراد واقعیتو نبیان کردم
هول شدم و گفتم
_چی میگی پیمان؟ مگه نمیدونی اگه بهش بگی پا میشه میاد اینجا و پسرعمه روانیم بلایی سرش میاره
ناراحت اظهار کرد
_چه بلایی نفس؟ مهراد بدون تو بلا سر خودش آورده ذاتاً، دیگه چی میخواد بشه

داد زدم
_درست حرف بزن ببینم چی شده پیمان.. مهراد کجاست الان؟ تو کجایی که گوشیش کف دستته و راحت داری حرف میزنی؟
_من بیمارستانم نفس

احساس کردم فشارم افتاد..
_بیمارستان؟.. نگو که مهراد طوریش شده
_معده ش خونریزی کرده.. وقتی حرکت کردم خونه ش مشاهده کردم بیهوش و مچاله افتاده روی زمین.. انقدر خون از دهنش بیرون ریخته بود که فکر کردم تموم کرده.. نمیدونم چقدر تو اون حال مونده بود اما وقتی آوردمش بیمارستان گفتن معجزه شده که هنوز زنده ست و به‌سرعت بردنش اتاق عمل

دیگه بقیه حرفایی که پیمان زد رو نگوش دادم.. چشمام سیاهی حرکت کرد و احساس کردم پاهام حس نداره.. افتادم و گوشی هم از کف دستم افتاد..
به صوتی هق هق بلندم شیرین هراسان اومد و کمی بعد با مایع شیرینی که ریخت تو دهنم حالم بهتر شد
چشمای اشکی و نگران شیرین دوخته شده بود بهم.. بیان کرد
_چی شده؟؟؟
به زور بیان کردم
_مهراد..

و سراسیمه از جام کشیده شدم و شماره مهرادو گراهی شدم.. پیمان زود جواب داد
_ای بابا نفس شما دوتا منو نصف جون کردین.. چت شد هر چی صوتت زدم جواب ندادی
_فشارم افتاد، مهراد چطوره الان کجاست عملش چطور شد پیمان؟
_آروم باش هنوز تو اتاق عمله
بازم شروع کردم به گریه و گفتم
_به من گفت مشروب نمیخوره، پس چرا معده ش خونریزی کرده؟
_هه.. گفته نمیخوره؟ مثل آب مشروب میخورد نفس.. میدونستم اینطوری میشه هر چقدر اظهار کردم گوش نکرد

۱۳۵)
از وقتی رفتی خودشو تو خونه زندونی کرده و فقط مشروب خورده و سیگار دود کرده.. مهراد تو این دو ماه داغون شده نفس.. کاش نمیرفتی یا اگه میرفتی دلیلشو بهش میاظهار کردی.. یا اصلا خودم باید میاظهار کردم.. برادر بیچاره م داشت از دست میراهی شد

با حرفای پیمان گریه م تبدیل شد به ضجه.. گفتم
_من نمیدونستم پیمان به من میگفت نمیخوره، نمیذاشت بفهمم تو چه حالیه
_حالا گریه نکن، اضافه کردن که معجزه شده یعنی خطر رفع شده
_الان حرکت میکنم و با اولین پرواز میام
_نه نیا.. فعلا منتظر باش عملش تموم بشه با خودش حرف بزن بعد اگه بیان کرد بیا میای
_نه من میام نمیتونم صبر کنم
_دیگه خود دانی شما دو تا که حرف تو مختون نمیره.. فقط تمایل داشتم اینو بهت بگم که بدونی، من به مهراد همه چیزو میگم نفس دیگه نمیتونم بشینم و ببینم خودشو بکشه

بینیمو کشیدم و گفتم
_باشه باشه الان فقط تو فکر عملشم مغزم کار نمیکنه

تا دو ساعت بعد که پیمان خبر داد مهرادو از اتاق عمل بردن تو سی سی یو، و دکترش اضافه کرده عمل خوب بوده و دیگه جای نگرانی نیست، صد بار مردم و زنده شدم و با شیرین هر چی دعا بلد بودم خوندم و به شیرین اظهار کردم هر نذری میدونی بکن خودم دونه دونه ادا میکنم..

به آژانس هواپیمایی زنگ زده بودم و اضافه کرده بودن به علت برف سنگین فعلا همه پروازا کنسل شدن..
دستم به جایی نمیرسید و فقط اشک میریختم و به خدا التماس میکردم که حال مهراد خوب بشه..
چند باری به پیمان زنگ زدم که آخرش گفت وقتی به هوش اومد اولین کار به تو زنگ میزنم قول میدم..

شب شده بود که پیمان زنگ زد و اظهار کرد که مهراد به هوش اومده و از پشت شیشه دیده که دیدهاش بازه ولی نمیذارن بره پیشش و فردا صبح اگه حالش خوب باشه منتقلش میکنن به بخش..
نفس راحتی کشیدم و روی تختم دراز کشیدم.. مغزم انقدر خسته بود که نمیمیل داشتم به این فکر کنم که اگه پیمان بهش بگه چی میشه.. چشمامو بستم و نفهمیدم کی خوابم برد..

صبح به پیمان زنگ زدم و گفت که رفته پیشش و حالش خوبه و تا یکساعت منتقلش میکنن به بخش.. بهش اظهار کردم که اینجا برف و بورانه و پروازها کنسل شدن اما با اولین پرواز میام.. بیان کردم تا اومد تو بخش به من زنگ بزنه باهاش حرف بزنم.. اما پیمان اظهار کرد مهراد سپرده که به نفس نگو که بیمارستانم..

_فعلا کمی صبر کن نفس، الان باید آروم باشه و هیجان براش خوب نیست، من خودمم مصمم شدم وقتی راهی شد خونه جریانو بهش بگم چراکه میترسم با اون حالش مسیر بیفته بیاد ایران

به زور خودمو نگه داشتم و دو ساعت بعد بهش زنگ زدم..
تماس تصویری گحرکت کردم که خودش مجبور بشه بهم بگه که بیمارستانه ولی اون رد تماس زد و کمی بعد خودش صوتی زنگ زد..
_سلام نفسی
_سلام مهرادم، چرا تصویری رو جواب ندادی؟
_آخه سر و وضعم پریشونه

آواش به‌شدت ضعیف و بیجون بود، تو دلم قربون صدقه حال بیمارش حرکت کردم..
اظهار کردم
_کجایی؟
_خونه، تو کجایی؟
_منم خونه، چه خبرا.. خوبی؟
_خوبم قلببرکم اما اگه تو بودی خوبتر از این بودم

بازم تو قلبم قربون صدقه ش راهی شدم که هنوزم میگفت خوبم و نمیخواست که بدونم داغونه و آزرده بشم..

_مهرادی..
_جووون قلبم
_میدونی که چقدر دوستت دارم؟
_نهههه
_ده برابر اونی که تو منو دوست داری

آروم خندید و اظهار کرد
_برو سر کوچه تون بازی کن بچه.. لاف دلدادگی و گله از یار زهی لاف دروغ… عشقبازان چنین مستحق هجرانند

ریز خندیدم و اضافه کردم
_خدا رو چه مشاهده کردی ای خواجه مهراد شیرازی.. شاید بزودی این هجران به سر رسید
آواش جونی گحرکت کرد و اضافه کرد
_به سر رسید؟.. یعنی چی؟ چی شده نفس؟

هول کرده بود.. گاف دادم، پیمان منو میکشت.. گفتم
_هیچی بابا جو زده شدم از شعری که خوندی
بازم آواش ضعیف شد و اضافه کرد
_هوم..

نباید خسته ش میکردم گفتم باید برم کارخونه و بعدا صحبت میکنیم و بی میل قطع کردم..