رمان بر دل نشسته پارت ۲

۵)
راهی شدن به آغوش مهربانترین و برگشتن به اصل..
حادثه مرگ برای من بعد از برادرم جلوه دیگه ای پیدا کرد، تحت تاثیر حرفهای خود مسیح، خیلی فکر و مطالعه کردم که بفهمم کجا راهی شده، و درنتیجه با مرگ کنار اومدم و درک کردم که مرگ ترسناک نیست، بقول مسیح پایان نیست، آغازه.. تازه شروع جادهه..

خلاصه حرکت کردن مسیح برای من پیامدهای عاطفی سنگینی داشت که یکیش عالی بود، نزدیک شدن به خدا و درک حادثه مرگ..
اما یکی دیگه ش بد بود، فرار از دلدادگی و قلببستگی..

اینکه فرار کردم از عاشق شدن و هراسیدم از عاشقی.. چراکه امکان جدایی و مرگ وجود داشت، مگه مسیح با اونهمه مهربونی و محبت نراهی شد؟ پس کسی که قلببسته ش بشم هم میتونه بره، و هیچ‌گاه نباید دل ببندم، نباید عاشق شده باشم، “اونی” که نمیدونم هست یا نه، کجای جهانست و آیا اصلا کسی هست که بتونه دیده منو بگیره و من عاشقش بشم..
شاید بسیار لوس و از خودراضیم که تا حالا هیچ پسری چشممو نگراهی شده و از کسی تعریف نکردم.. توی دوران دبیرستان و دانشگاه وقتی کافی شاپی رستورانی جایی با دخترا جمع میشدیم طبق معمول صحبت از پسرا شروع میشد دوستام با آب و تاب از پسرای اطرافمون تعریف میکردن و قلبشون میراهی شد که وای ببین چه خوشگله، آی چه تیپی، چه هیکلی..
یه بار توی بوفه دانشگاه پسری اومد تو که نگاه دخترا خیلی تابلو چرخید طرفش، اونم از خود متشکر چونشو داد بالا و حرکت کرد قرار گرفت سر یه میزی.. خوشقیافه و خوش هیکل بود ولی بنظر من قابل تعریف و قشنگ نه !

سارا که دیگه کلا کنترلشو از کف دست داده بود و آواش از هیجان میلرزید با خنده گفت
_وای بچه ها من عاشق شدم از کف دست راهی شدم چقدرر زیباهههه
مهسا از اونم بدتر
_آره لامصب چه جیگریه
حتی فاطی که توی این خطها نبود بیان کرد
_نوش جون صاحابش آره خوشگله
سارا برگشت طرف من و گفت
_توروخدا نفس، تو فقط روتو بکن اینور که نبینه تورو.. وگرنه باز تخته میکنی در دکون مارو

دختره دیوونه، خنده م گرفت و بیان کردم
_باشه میبینی که پشتمو کردم، میخوای اصلا پاشم برم

سریع گفت
_نه بشین جون عمه ت، تو کشیده بشی هم خطرناکی، هیکل قناصتو هم ببینه باز راه میفته دنبالت از بس که لوند و خوش هیکلی پدرسگ
_اِِاِِ سارا چرا بابامو فحش میدی بیشعور
_ببخشید آخه مخم الان تعطیله، آخه آدم عاشق مگه عقل داره هان؟
تا میمیل داشتم یه تکونی بخورم سارا نمیذاشت
_بشین نفس، ذلیل مرده من شوخی ندارما طرف ببینتت کشتمت
هممون زدیم زیر خنده و من کاملا پشتمو کردم به پسره که سارا راضی شد و اظهار کرد
_باریکلا همونطوری بمون بامرام
سارا و مهسا انقدر پسره تازه واردو نگاه کردن که دیگه چشاشون چپ شد
سارا اظهار کرد
_نمیگیره
_چیو؟
_نخو
اظهار کردم
_چه نخی؟!
خندید و گفت
_نفس خنگول آخه تو با این خوشگلیت چطور اینقدر پاستوریزه موندی در عجبم، نخی که من بهش میدمو نمیگیره یعنی جواب چراغ سبزمو نمیده
مهسا گفت
_نخو که من میدم، تو داری علنا طناب میدی
فاطی بیان کرد
_نفس خانم کبیری داره میاد طرف ما

خانم کبیری استاد زبانمون بود منو خیلی عاشق شد یه جوراییم با مولینم باصطلاح رفیق گرمابه گلستون بودن یعنی رفیق مهمونیای دوره ای.. رسید بالا سرمون و اضافه کرد
_سلام خانوما
هممون بلند شدیم به احترامش و کف دست دادیم، روشو کرد به من و همش هم حین صحبت ریزه ریزه میرفت اونورتر، منم مجبور میشدم بچرخم با اون، که دیدم سارا چشم غره میره بهم که یعنی نچرخ اونطرفی

خنده م گرفت و سرمو تکونی دادم که یعنی چیکار کنم آخه دیگه کاری از کف دست من برنمیاد، خانوم کبیری هم انگار کرم داشت همش وول میخورد شایدم کف دستشویی داشت که هی این پا اون پا میکرد و آخرشم خاک بر سر سارا کرد و پسره منو مشاهده کرد..
سنگینی نگاهی رو حس کردم و همونطور که با کبیری حرف میزدم نگاهی به پسره کردم و تازه یادم افتاد که ای وای آنچه که نباید میشد شد..
برگشتم و متوجه شدم سارا بی حوصله جای گرفته و زیرلبی گفت
_دِ اِند..
و با کف دستش ادای بازی تموم شد در آورد

انگار صددرصد مطمئن بود که پسره ازمن خوشش میاد، کبیری حرکت کرد و ما هم پاشدیم که از بوفه بریم بیرون.. که دیدیم پسره داره میاد طرفمون.. از دورم معلوم بود چشمش به منه، سارا زیر لبی گفت
_خدا لعنتت کنه نفس عاشقش شده بودم

لبمو گازی گحرکت کردم و سرمو انداختم پایین و بیان کردم
_من بیگناهم
کفشایی رو دیدم که صاحبشون مقابل من ایستاد..
_ببخشید خانم
بدبخت شدم سارا منو زنده نمیذاره.. سرمو کمی بلند کردم و بدون نگاه کردن به پسره زل زدم تو دیدهای فاطی
پسره اظهار کرد
_خانوم..

۶)
سارا گفت
_خانم یگانه، آقا با شمان
درمونده سرمو گردوندم طرف پسره و گفتم
_بله؟
_میشه چند لحظه وقتتونو بگیرم؟
_نخیر

پسره جا خورد، انگار اصلا انتظار جواب منفی رو نداشت گفت
_ببخشید متوجه نشدم
گفتم
_نخیر یعنی نمیشه
_چرا اونوقت؟
_باید توضیح بدم؟
_خوب من تا حالا از هیچ دختری نه نمتوجه شدم تعجب کردم و میخوام قلبیلشو بدونم
_خوب هر چیزی یه بار ااما داره

اخم کرد و بین ابروهاش خط افتاد، خوش قیافه بود اما نه اونقدری که منِ سخت پسند بهش بگم خوشگل..
کمی بیشتر از معمولی بود بنظر من..
مشاهده کردم انگارضایع شد پیش دخترا، دلم نیومد غرور مردونه ش بیشتر از این با خاک یکسان بشه، گفتم
_من نامزد دارم بخاطر اون گفتم نه
اینو که گفتم تعجب کرد و اضافه کرد
_نمیدونم الان دلخور بشم یا خوشحال
_یعنی چی؟
_واسه نامزد داشتنتون ناراحت بشم یا اینکه شاد بشم که دلیل رد کردنتون نپسندیدن من نبوده
چیزی نگفتم و کف دست فاطی رو گحرکت کردم و کشیدم دخترا هم دنبالمون اومدن و پسره همونجا وایساد
سارا گفت
_نفسسس چطور قلبت اومد ردش کنیییی؟
اضافه کردم
_همچین اظهار کردین قشنگه خوشگله اندیشیدم چیه بابا، سارا دلبر ندیدی؟

_شما که متوجه شدی بفرمایید بگید کی به نظر شما خوشگله؟ تام کروزگار بدم خدمتتون؟ براد پیت؟ هان؟
اظهار کردم
_اینام که میگی فقط خواستنی و خوشقیافه ن، قشنگ نیستن به نظر من
_بابا بیخیااال نفس، فقط میخوام نمیرم و ببینم تو به یه پسری بگی زیبا، که من ببینم چه شکلیه

خندیدم و اضافه کردم
_باشه اگه دیدم نشونت میدم
مهسا بیان کرد
_نفس دنبال نگاه و ابرو و لب و دهن خوشگل واقعیه، یعنی جزء به جزء قشنگ باشه، مگه نه؟
بیان کردم
_راستش خودمم نمیدونم، هنوز نمشاهده کردم، سفارش دادم منتظرم کارخونه بده بیرون

ریز خندیدیم و با حرفی که مهسا زد خندمون رو لبمون ماسید
_خوشگل مثل خود نفس، مثل مسیح که انگار دوقلوش بود

سارا و فاطی نگاه و ابروشونو کج و کوله کردن براش که یعنی نگو، اما دیگه گفته بود و حال خوش من با یاد مسیح گرفته شده بود و احساس کردم قلبم باد کرد و سنگینی کرد توی قفسه سینه م..

صبح که بیدار شدم یادم اومد که امروزگار نمیرم کارخونه، چون باید برم استانبول، تابلو، آقای راستین..
اوه تازه یاد آواش افتادم.. با اون صوتش اگه رو در رو باهام حرف میزد عکس العملم چی میشد، وای، نکنه ضایع بازی دربیارم و مثل کسی که به صوتی موج دریا و موزیک مدیتیشن گوش میده برم تو هپروت؟!!
بعید نیست، با اون صوتی آلن دلونیش هر چیزی ممکنه..

باید بسیار کول و بیتفاوت برخورد کنم باهاش.. تازه از یکی شنیدم که میگفت کسایی که آواشون بسیار قشنگه خودشون اکثرا زشتن!
هه.. چه استدلال مزخرفی، خودم دیدم کسایی رو که هم آوا هم تصویرشون بیسته..
بیخیال آوای جناب راستین لجباز شدم و رفتم پی کارام..

صبحونمو که خوردم کریمی زنگ زد و اظهار کرد بلیطم برای ۱۲ ظهره، خوب ساعتی بود وقتی میرسم حتما شرکته و میتونم ببینمش..
یه ساک دو روزگاره جمع کردم و حرکت کردم جلوی آینه که حاضر بشم..
به خودم نگاهی انداختم، به موهای پرپشت مشکیم که وقتی باز بودن بیشتر از هر چیزی جلب توجه میکردن توی ظاهرم.. موهام یا نگاهام؟!.. اوممم.. نمیدونم.. خلاصه موهامو مثل همیشه به سختی با یه کلیپس جمع کردم بالای سرم، یه ریملی به مژه های سیاهم کشیدم با یه رژ کمرنگ و تموم..
کم آرایش میکردم چون اجزای صورتم به اندازه کافی توی دیده بودن دوست نداشتم بیشتر تابلو کنم خودمو..

کیف و گوشی و ساکمو برداشتم و حرکت کردم اتاق بابا، در زدم که گفت بیا دخترکم..
راهی شدم تو، از اینکه اون وقت صبح پای بساطشه به‌شدت غمگین شدم اما به روم نیاوردم..
توی خانواده ما احترام بزرگتر کوچکتری بسیار مهم بود و هر چقدرم با بابام صمیمی بودم اما حق نداشتم توی کاراش دخالت کنم و بیشتر از کوپنم حرف بزنم..
بساط وافور و تریاکش جلوش بود و نگاهم میکرد، یعنی بگو..
گفتم
_بابا من دارم میرم استانبول پی تابلو، دو روزگاره میرم، ایشالا که با کف دست پر برمیگردم
_برو دخترم، اما خودتو زیاد اذیت نکن.. هیچ چیز این جهان ارزش نداره که بیش از اندازه پیگیرش و دلبسته ش بشی مخصوصا چیزایی که جنبه مادی دارن، از من به تو نصیحت به فکر خودت و جوونیت و دو روز حیاتت باش بابا

بابام هیچ وقت در مورد مسیح و مامان حرف نمیزد اما میدونستم که اشاره ش به اوناست، یعنی که جهان فانی و بی ارزشه..
تریاکی هم که میکشید به نوعی رسم و رسوم خاندانش بود که همیشگی توی خانواده مون بوده ولی نه بعنوان اعتیاد، بعنوان یه تفریح یا یه پذیرایی از مهمون یا یه لوکس خان و خانزادگی..
ولی بابا بعد از بیماری مسیح خودشو غرق کرد توی این لعنتی و من نتونستم بگم بابا نکن
زیرا شاید حق داشت، از دست دادن پسر شاخ شمشادی مثل مسیح که دردونه بابا و بابابزرگم بود، و بعدش مامان، قبلش هم بابابزرگم و عموم قابل تحمل نبود براش..