هقهق گریه مجال بیشتر حرف زدن به او نداد و هونر سرش را بغل کرد و اظهار کرد
_آه دختر دیوونه من… اصلا چنین چیزی نیست. چرا زودتر نسؤال کردی ازم و خودت رو زجر دادی؟
_خجالت کشیدم
_عاشق این خجالتت و دیوانگیت هستم
نیلوفر با فینفین بینیاش را بالا کشید و هونر به چشمهای سبز درشت و غرق اشکش نگاه کرد و بیان کرد
_من نتمایل داشتم از مرزهای تو رد بشم زیرا تو رو برای حیات میخوام و تا وقتی مال من نشدی نمیخوام به حریمت تجاوز کنم
نگاههای دختر از مسروری ستارهباران شد و اینبار از خوشی گریه کرد.
_دیوونه، اشکاش رو ببین. چقدر دیدههات با اشک قشنگتر شده
نیلوفر سرش را در گودی گردن هونر پنهان کرد و عطرش را نفس کشید.
_نازناز… تو اگر در سینه من نباشی خواهم مُرد
_هونر من بدون تو زیستن و روشنایی رو گم میکنم
_تو راز گُل نیلوفر آبی هستی، دیگه از این فکرها نکن
دختر میان اشکها لبخند زد و گفت
_این راز گل نیلوفر آبی چیز خوبیه؟
_آره، بسیار بسیار خوب. هرگز در قلب ته نشین نمیشه و همواره شناور هست روی دل
نیلوفر گاهی مقابل حرفهای هونر از جواب باز میماند و جملهای برای اظهار کردن به او پیدا نمیکرد.
با تمام عشق و احساسش او را نگاه کرد و هونر کف دستی به صورت و گونهی نیلوفر کشید.
_میخوام که با من ازدواج کنی. مدتیه میخواستم بهت بگم. درخواست ازدواجم رو قبول میکنی؟
نیلوفر چیزی که شنید را باور نمیکرد. ازدواج با هونر؟! مگر ممکن بود؟! باورش نمیشد که هونر چنین چیزی خواسته. نه، خودش را لایق هونر نمیخبر داشت.
_ولی… هونر… این شدنی نیست
_چرا؟ تو من رو نمیخوای؟
_تنها چیزی که از دنیا میخوام تویی. اما تو لایق دختری پاک و خوب هستی
_تو پاکترین و خوبترین دختر جهان هستی نیلوفر. اینقدر فکرهای احمقانه نکن
چشمهای دختر دوباره پر از اشک شد و در حالیکه روی مبل از هونر دور میشد اضافه کرد
_نه نیستم. کاش چند سال قبل آشنا میشدیم. کاش…
هونر او را سمت خودش کشاند و گفت
_چرا به خودت انگ ناپاکی میزنی و از با هم بودن محروممون میکنی؟ الان قرن حجر نیست دخترها و پسرها رابطه دارن با هم. یه دختری ممکنه بیشتر از تو، با ده تا پسر بوده باشه توی عمرش ولی اسمشو میزاره رابطه و رفاقت. تو فقط با دو مرد که نه، با دو نامرد رابطه داشتی که یکیش تجاوز بوده و یکیش هم سوءاستفاده. تو در نظر من از بهشدتها پاکتری
نیلوفر با بغض نگاهش کرد و هونر او را به سینهاش فشرد و بیان کرد
_بیا بغلم گنجشک من. دور نشو از خانهت
او را در آغوشش بین سینهی فراخ و بازوان ورزیدهاش فشرد و کمی بعد روی کاناپه دراز کشیده بودند و هونر از پشت بغلش کرده بود و گردنش را ریز میبوسید.
_عشق نازِ هونر… من مثل مرگ تنها بودم و تو مثل حیات با هزاران دلربایی وارد شدی
نیلوفر دست او را که دور شکمش بود نوازش کرد و اظهار کرد
_و من یک درخت خشکیده بودم که تو بهم جان مجدداً بخشیدی
_فرولاینِ هونر
دختر سرش را چرخاند و اجازه داد لبهای مرطوبِ هونر لبهایش را لمس کند.
_جوابم رو بده نیلو
_متعلق به تو بودن جذابترین سرنوشته. اما مطمئنی پشیمون نخواهی شد؟ اصلا خانوادهت من رو قبول میکنن؟
_من بچه نیستم که از تصمیم به این مهمی پشیمون بشم. و خانوادهم تو رو میدونن. اضافه کردم بهشون
نیلوفر ناباور و ذوقزده نگاهش کرد و اظهار کرد
_گفتی بهشون؟
_بله. به زودی میخوام تو رو بهشون معرفی کنم. خواهرم هورا روزگارهاست من رو کچل کرده که تو رو باهاش آشنا کنم
نیلوفر از خرسندی در پوستش نمیگنجید و در حالیکه نینی نگاهانش میلرزید لبش را گزید و گفت
_قلبم میخواد با تو پیر بشم و بمیرم هونر
_این یانی بله؟
_بله، این یانی بله. عاشقانهترین جواب مثبت جهان
هر دو ریز خندیدند و هونر لبهای او را عمیق بوسید.
_با من پیر شو و نمیر، با من زندگی کن دختر خورشید
عصر، وقتی مقابل در نیلوفر را بدرقه میکرد بیان کرد
_مثل ماهی که در چاه افتاده باشه منرو گرفتار خودت کردی. زودترتر مال من شو
_و تو هر وقت که کاری نداری انجام دهی، تنها به من بیاندیش. من در رویایِ تو شعر خواهم گفت
_جبران خلیل جبران
_بله، بدرود
_بدرود شکوفه گیلاس
********
((سوگِ نجیب))
روزگارهایی که در پیِ آن روزهای خوش وارد شدند، روزگارهای تلخ و سختی بودند که هونر دست نیلوفر را رها نکرد و کنارش بود.
یک صبح پاییزی که نیلوفر بیدار شد و مثل همیشگی سمت تخت مادرش، برای چک کردن نفسهایش رفت، او را بینفس یافت. نیمههای شامگاه به قدری بیآوا و راحت جان داده و بوسهای بر گونهی دختر پاک و فرشتهاش زده و به سمت بالا و نور اوج گراهی شده بود که نیلوفر متوجه نشده بود. جسمش ساکت روی تخت خوابیده بود و به نظر میرسید بعد از آنهمه درد به ساکتش ابدی رسیده است. مرگش به قدری واضح بود که نیلوفر حتی کف دستپاچه هم نشد و مثل بارهای قبل سمت تلفن برای خبر کردن آمبولانس یورش نبرد. صورت مادرش طور دیگری شده بود. طوری که آن حالت را فقط یک بار در صورت هر کسی میتوان متوجه شد. حینِ مرگ و خروجِ روح از بدن.
روحی که مانند پروانهای از پیلهی بدن خارج میشود و پیله را که مدتِ کاراییاش تمام شده روی زمین رها میکند. حادثهی مرگ دقیقا همین است. تکاملِ روح درون یک بدنِ ابزاری و میرا. و بعد خروج و پرواز. درست مثل تکامل کرم در پیله.
نیلوفر صورتش را روی سینهی مادر گذاشت و فقط گریست. شیون نکرد، فریاد نزد، فقط روی قلبی که دیگر نمیتپید، از ته قلب گریست.
او وظیفهاش را در قبال مادر به خوبی انجام داده بود و سرش را قد بلند کرد و به صورت زرد رنگ مادر نگریست و گفت
_وعدهی مشاهده کردارمون به اون جهان مولین. حلالم کن و از من راضی باش
ساعتها روی سینهی مادر اشک ریخت و کف دستهای ضعیف و بیمارش را بوسید و به نگاههایش کشید. میتمایل داشت سیر شود، میمیل داشت لمسِ مادر را در دستها و ذهنش نگه دارد.
با شنیدن صوتی زنگ تلفن کف دستان مادرش را رها کرد و با نگاهانی که از فرط گریه باز نمیشد به سختی اسم هونر را روی صفحه گوشی تشخیص داد.
با صوتی بغضآلودی که انگار از ته چاه میآمد و انگار صدا زخمی بود اضافه کرد
_هونررر
هونر از صوتی نیلوفر تعجب کرد و با قلبواپسی گفت
_جانِ هونر… چیشده نیلوفرم؟
_مادرم حرکت کرد
هقهقِ گریه ولین نداد تا بیشتر با هونر حرف بزند و او نیم ساعت طول نکشید که سراسیمه و پریشان خودش را به خونهی نیلوفر رساند.
از مشاهده کردن چشمهای غرق به خون دختر، و کالبد بیجان سیمین خانم روی تخت به شدت دلخور شد و نیلوفر را محکم در آغوش فشرد.
_عزیزِ من… عزیزِ قلبِ من… تسلیت میگم بهت… صبور باش گل نیلوفرم
در چشمان او هم اشک حلقه زده بود و شیفتهی سوگِ نجیب و آهسته نیلوفر شد. از کسانی که در وقت حیات پدر و مادر، چندان کار مفیدی برایشان نمیکنند ولی بعد از مرگشان شیون کرده و میخواهند خودشان را داخل قبر بیندازند بیزار بود.
نیلوفر اشکریزان کنار مادرش نشست و هونر دکتری برای معاینه و تایید فوت خبر کرد. وقتی سیمین خانم را درون کاوری از خونه بردند، نیلوفر کم مانده بود نقش زمین شود و هونر بازویش را سفت گرفت و تا پایان مراسم تدفین رها نکرد.
مراسم تدفینی که خیلی غریبانه بود و فقط نیلوفر و هونر در قبرستان حضور داشتند. چند نفر از کسانی که برای خاکسپاری کسان دیگری وارد شده بودند و در نوبت تحویل جنازه خودشان بودند، با مشاهده کردن تنهاییِ آنها دنبالشان جاده افتادند و در به خاک سپردن مادر نیلوفر همراهیشان کردند.
نیلوفر گفته بود مادرش فقط چند دایی و خالهی پیر در تبریز داشته و او حتی آدرسشان را هم نمیداند.
همانطور که تنها و یکتنه مسئولیت مادرش را در روزهای بیماری به دوش کشید، تدفینش را هم انجام میداد. اما حضور هونر کنارش ارزشمندترین چیز جهان بود. بیشتر از هر وقتی قدرِ بودنش و دلدادگیش را همان روزهای سوگِ مادر فهمید و بیشتر از پیش قلببسته و اهلیِ هونر شد.
خواهر هونر و پدرش خواسته بودند که به مراسم تدفین بیایند اما هونر در ذهنش گذرانده بود که مسلما نیلوفر نخواهد میل داشت در آن شرایط غم و اندوه با آنها روبهرو شده و آشنا شود. بنابراین مانع رسیدنشان شده بود و فقط خودش همجاده و کنار او بود.
قد خمیدهی نیلوفر بعد از مرگ مادرش راست نمیشد و چند بار با اندوه عمیقی گفته بود
_تنهای تنها شدم. تنها کَسم، تنها همخونم رو هم از کف دست دادم
هونر هر بار کف دستش را میفشرد و به او اطمینان میداد که بعد از این همیشگی با او خواهد بود و تنها نیست.
********
یک ماه از فوت سیمین خانم میگذشت و قدری از شدت اندوه نیلوفر کاسته شده بود. هونر در این مدت هر روزگار به او سر زده بود و حتی سه شامگاه اول او را تنها نگذاشت و به منزلشان وارد شد و تا صبح کنار نیلوفر خوابید و اشکهایش را پاک کرد. اما به خاطر حرف همسایهها نمیتوانست هر شامگاه به خونهاش برود و از تنهایی و غصه خوردن نیلوفر ناراحت بود. بعد از دو هفته از او میل داشت که کم کم خودش را جمع و جور کند و به فکر ازدواج و روزگارهای خوشِ با هم بودنشان باشد تا روح مادرش هم سرخوش شود.
روزگاری در خانهی خودش نیلوفر را با خواهرش آشنا کرد و هر دو شیفتهی هم شدند. سنشان تقریبا به هم نزدیک بود و نیلوفر عاشق شامگاهاهت ظاهری و اخلاقی هورا به هونر شده بود. هورا از دلربایی نیلوفر و اینکه چقدر موقر و مهربان است برای مادربزرگ تعریف میکرد و مدام به هونر میگفت که عروسِ ناز ما را زودتر به خانواده بیاور و برای عروسی عجله داشت.
هونر وادارش کرد برای گراهی شدن پاسپورت اقدام کند و اظهار کرد لازم خواهد شد که به شهر زادگاهش سلیمانیه بروند.
دقیقا در روزگارهایی که نیلوفر با هیجان و سرخوشی خودش را برای آشنایی با خانوادهی هونر و قدم گذاشتن در مسیر ازدواج با او آماده میکرد، حضور کسی که پنهانی تعقیبش میکرد آشفتهاش کرد.
نتمایل داشت قبل از اینکه مطمئن شود چیزی به هونر بگوید و روزگاری که مقابل شرکت، هونر دنبالش آمده و روبهروی هم ایستاده و حرف میزدند، همان مرد را مشاهده کرد که آن طرف خیابان توقف کرده و از آنها عکس یا فیلم میگیرد.
کف دستپاچه شد و کف دستش را به سوی آن مرد قد بلند کرد تا به هونر نشانش بدهد، اما مرد که متوجه شده بود، انگشتش را به علامت خاموشی روی لبش گذاشت و بهسرعت سوار ماشین شد و رفت.
نیلوفر هاج و واج حرکت کردنش را نگاه کرد و در جواب سوال هونر که پرسید چه شده، چیزی نگفت. از اشاره خاموشی آن مرد حس بدی گحرکت کرده بود و وحشت کرد که نکند از طرف منفرد باشد و بلایی سر هونر بیاورد.
تمام روز پریشان و دلواپس بود و بالاخره شامگاه، تماسی از طرف منفرد او را مطمئن کرد.
شمارهاش را میشناخت و با متوجه شدن شماره روی صفحه گوشیاش دستانش لرزید. اول خواست جواب ندهد ولی اندیشید وقتی آدرس محل کارش و شمارهی جمتوجه شدش را پیدا کرده، مسلما آدرس خونه را هم دارد و نمیتواند از کف دستش فرار کند. با ترس و لرز بلند شد و سریع تمام کلیدهای ایمنی در را چند قفله کرد. از اینکه تا الان سراغش نیامده بودند تعجب کرد و نفسش از ترس در سینه حبس شد. تلفن برای بار سوم زنگ خورد و نیلوفر همانجا پشت در، با صوتی لرزان جواب داد.
_نیلوفرررر… نیلوفر عروسک من… چطور اندیشیدی که من پیدات نمیکنم، هان؟
خندهاش اعصاب دختر را به هم ریخت و مضطرب گفت
_کف دست از سرم بردار
_به همین راحتی؟ پس چاقویی که بهم زدی چی میشه؟
_نمردی که، ببین هیچیت نشده. فراموشش کن و بذار زندگیمو بکنم
_بازی با تو رو دوست داشتم. الانم که پیدات کردم میخوام یکم بازی کنم باهات
_من هیچ بازیای با تو نمیکنم. اگه کف دست از سرم برنداری به پلیس میگم
_پس با محبتت خداحافظی کن
دل نیلوفر به دهانش وارد شد و از فکر اینکه بلایی سر هونر بیاورند عرق به پیشانیاش قرار گرفت.
_چی میخوای لعنتی؟
_اول اینکه بیا پیشم دلم برات تنگ شده. دوم هم اینکه میخوام جلوم زانو بزنی و ازم طلب بخشش کنی، شاید کاری که کردی رو فراموش کنم
_بچه گیر آوردی؟ با زانو زدن قضیه رو تموم نمیکنی، معلوم نیست چه برنامهای داری باز
منفرد با قهقهه ریز خندید و نیلوفر از شدت انزجار گوشی را از گوشش دور کرد.
_منو خوب میشناسی. راستش تمایلات BDSM پیدا کردم و قلبم میخواد روی تو انجامش بدم
نیلوفر زیر لب غرید
_کثافت
_قول میدم اگه یکبار بذاری کاستوم بندی چرم تنت کنم و دست و پاهات و دهنتو ببندم و مقابلم زانو بزنی و التماس کنی، بعد از چند تا شلاق و چند تا وسیلهی لذتبخش ببخشمت و ولت کنم بری دنبال زیستنت
نیلوفر از صحنهای که تصور کرد تهوع گحرکت کرد و با نفرت اضافه کرد
_میمیرم اما به چنین رذالتی تن نمیدم. اگه هم یک قدم به من یا هونر نزدیک بشی آدرست و همه خلافهات رو به پلیس خبر میدم
تماس را قطع کرد و دستانش را روی دل پر از اضطرابش گذاشت.
نمیتوانست اجازه دهد حتی دست منفرد به کف دستش بخورد. حالا که هونر در زندگیاش بود، حالا که دیگر مادرش هم نبود و نیاز به دارو نداشت، دیگر محال بود زیر بار تمایل داشتههای منفرد برود.
کاش میتوانست چهارنگاهی از هونر مراقبت کند. ولی او که هر دقیقه کنارش نبود. باید به هونر میبیان کرد تا مواظب خودش باشد. چاره دیگری نداشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن