برف و باران مخلوط می بارید. من پالتو و کلاه، چتر به کف دست از بیرون رسیدم. از پله ها بالا رفتم. پالتو را بیرون آوردم. چتر را به دست دایه جانم دادم. دایه ام معذب بود. مثل همیشگی نبود. می تمایل داشت چیزی بگوید، نمی توانست. لابد مادرم غدقن کرده بود. چراغ جادهرو روشن بود. پرسیدم:
– منوچهر کجاست دایه خانم؟
– توی اتاق خودش. مشق می نویسد.
مادرم ظاهر شد. با آوایی بهآرامی در حالی که با کف دست اشاره می کرد اضافه کرد:
– محبوب، بیا کارت دارم؟
– چی شده خانم جان؟
– منصور آقا از عصر وارد شده این جا نشسته می گوید با محبوبه کار خصوصی دارم. آمده ام با او صحبت کنم.
– با من؟
– این طور می گوید.
– حالا کجاست؟
– توی پنجدری.
– شما هم بیایید تو خانم جان.
– نه. خودت برو ببین چه کارت دارد. دیگر مرا می خواهی چه کنی؟
هم من، هم دایه جان، هم مادرم شستمان خبردار شده بود. نگاهان مادرم در دیده دایه می خندید.
– سلام.
رو به پنجره و پشت به در اتاق داشت. ساکت برگشت. خشک و رسمی. کف دست ها را به پشت خود زده بود.
– سلام از بنده است.
– نمی دانید بیرون چه برفی می بارد!
– چه طور نمی دانم؟ دارم می بینم.
تبسم زدم. حرف مزخرفی زده بودم. دنبال موضوعی می گشتم که خاموشی را بشکند. خاموشی خطرناک بود. او را صمیمی تر می کرد. رویش را باز می کرد و حرفی می زد که من نمی تمایل داشتم بشنوم. به سوی بخاری راهی شدم و کف دست هایم را روی آن گحرکت کردم. صدای ترق و ترق هیزم را می گوش دادم. پرسیدم:
– چیزی خورده اید؟
– بله. همه چیز صرف شده.
به طرف در حرکت کردم و با صدای کشیده چای خواستم.
– حالا یک چای دیگر هم بخورید. نمک ندارد. من که دارم از سرما یخ می بندم. چای در این هوا بسیار می چسبد.
گفت:
– هر چه شما امر کنید من اطاعت می کنم.
به دیدهانش خیره شدم. سرد و جدی بود. ولی حرف هایش بهشدت معنا داشت. با کف دستپاچگی گفتم:
– حالا چرا ایستاده اید؟ بفرمایید بنشینید.
یک صندلی را کنار بخاری کشیدم و نشستم. او هم، در میان بهت و مضطربی و حیرت من، صندلی دیگری را آن طرف بخاری کشید و نشست. دایه چای آورد و تعارف کرد. خوشحال شدم. هر چه اتاق شلوغ تر باشد من آسوده تر هستم. دیگر حال لیلی و مجنون بازی ندارم. دیگر حوصله بچه بازی ندارم. دیه یک میز عسلی کوچک هم کنار کف دست ما گذاشت و رفت. می اطلاع داشتم پشت درز در به تماشا ایستاده. ولی بلافاصله فراموشش کردم. چون منصور صاف حرکت کرد سر اصل مطلب.
– محبوبه، وارد شده ام با تو صحبت کنم. حالا دیگر وقتش شده.
دستپاچه شدم. خواستم از جا برخیزم. استکان چای را که در انگاره نقره بود روی میز گذاشتم و اضافه کردم:
– خوب، پس بگذارید خانم جانم را هم آوا کنم.
خم شد. مچ کف دستم را گرفت و وادارم کرد که بنشینم، ولی دستم را رها نکرد:
– گفتم فقط با تو.
کف دست من روی زانویم زیر دستش بود. انگار نزهت کف دست مرا گراهی شده باشد. انگار خجسته کف دست مرا گحرکت کرده باشد. اما دیدم که صورت او سرخ شد. کف دستم را فشار نمی داد. فقط سرش را پایین انداخت. یک لحظه به دست هایمان خیره شد و بعد، بهآرامی کف دستش را پس کشید. مدتی خاموشی برقرار شد. دیگر ت**** برای شکستن خاموشی به خرج ندادم. او حرف خود را زده بود. پا روی پا انداخت و دست ها را به سینه زد و به شعله بخاری خیره شد.
– محبوبه، من هنوز هم می خواهم با تو ازدواج کنم.
بدنم لرزید. قیافه رنج کشیده زنی در نظرم مجسم شد که با همه متانت و اصالت، آبله صورتش را از بین برده بود. که یک دختر شیرخوار داشت. که یک پسر از خودش و یک پسر از هوویش را سرپرستی می کرد. نسبت به منصور خشمگین شدم. خودم را در حد کوکب مشاهده کردم. منصور حتی از من خواهش هم نکرده بود. لحن صوتیش تقریبا آمرانه بود. مثل این که من حق مسلم او بودم. انگار منتظر چنین پیشنهادی بوده ام و در آرزوی چنین ساعتی دقیقه شماری می کرده ام. گفتم:
– من هم هنوز حاضر نیستم زن تو بشوم.
از جا قد بلند شد و باز رو به پنجره به تماشای برف توقف کرد. کف دست هایش در جیبش بود. مدتی سکوت کرد و بعد خیلی آرام، مانند پدری که فرزندش را تشویق به پریدن از جوی آبی می کند، بیان کرد:
– می شوی. باید بشوی.
دهانم از حیرت باز ماند. گفتم:
– منصور، تو زن به آن خانمی داری. من که ندیده ام، اما شنیده ام. مهربان، متشخص، با فضل و کمال. از خانمی او سخن ها متوجه شده ام. دارد بچه هوویش را، پسر تو را، مثل دسته گل بزرگ می کند. آن وقت، هنوز یک سال نشده که زنت زاییده، تو رسیده ای مرا بگیری؟!
کف دست را به پیشانی گرفت. انگار درد می کشید. انگار شرمزده بود. بیان کرد:
– خیال می کنی خودم این چیزها را نمی دانم؟ صد بار به نیمتاج گفته ام. از همان روزگاری که گوش داد تو طلاق گرفته ای، گفت باید محبوبه را بگیری. گفت اگر تو نروی میل داشتگاری، خودم می روم. من زیر بار نمی رفنم. حامله بود. نمی میل داشتم زجرش بدهم. بعد همه بچه شیر می داد. دل چندان سلامتی هم ندارد. ولی حالا دیگر بچه را از شیر می گیرد. او می خواهد. او وادارم می کند. سر اشرف هم همین جریان پیش رسید. آن دفعه من نمی میل داشتم. ولی حالا می خواهم. تو را واقعا می خواهم محبوبه.
رو به من چرخید. جلو وارد شد و کف دستش را به پشت صندلی من گذاشت. آن قدر خم شد که اضافه کردم الان مرا می بوسد و بلافاصله پیش خودم حساب کردم اگر این کار را بکند یا باید بلند شوم و از اتاق خارج شوم یا توی صورتش بزنم. ولی مرا نبوسید. فقط گفت:
– محبوبه، من تو را می خواهم. از اول هم می خواستم. باید زنم بشوی. خودت هم این را خوب می دانی. فقط بگو کی؟
– هیچ وقت.
– چرا؟
– برای این که تو زن داری. زن خوبی هم داری. من هم یک بار عاشق شدم. دیوانه شدم. شوهر کردم که غلط کردم. دیگر نمی توانم کسی را دوست داشته باشم منصور. نه این که هنوز به فکر آن مردک بی همه چیز باشم ها! نه اصلا این طور نیست. فقط دیگر آن حال و هوا را ندارم. آن میل و آرزو دیگر در قلبم نیست. دیگر آن تمنا نسبت به هیچ کس پا نمی گیرد. دیگر از هر چه شوهر و عشق و عاشقی است بیزار شده ام. اگر هوس بود، یک بار بس بود. شاید هم این از بخت سیاه من است که رحیم نجار یک لا قبا را می بینم و با یک نظر قلب از کف دستم می رود. مثل سگ پا سوخته دنبالش ورجه ورجه می کنم. ولی تو را که می بینم منصور، با این متانت، با این آقایی، با این حشمت و شوکت، آن وقت انگار برادرم هستی. بدت نیاید ها! …. ولی من که تو را نمی خواهم. پس چرا زنت را زجرکش کنم؟ من خودم طعمش را چشیده ام. می دانم اگر آدم مردی را دوست داشته باشد و آن مرد با زن دیگری سرگرم شود. یعنی چه! چه حالی به انسان کف دست می دهد! چه مزه ای دارد. این را خوب می دانم. در ضمن خیلی خوب می دانم که نیمتاج خانم چه قدر تو را می خواهد. چرا قلبش را بشکنم؟ به خدا گناه دارد.
منصور نشستو با لحنی بی نهایت ملایم و مهربان اظهار کرد:
– می دانم که عاشق من نیستی. توقعی هم ندارم. اما تو از بد دری وارد شده بودی. تو فکر می کردی زیستن زناشویی یعنی دلدادگی کورکورانه و عاشقی کورکورانه یعنی سعادت ابدی. بعد که متوجه شدی رحیم آن بتی نبود که تو در خیالت ساخته بودی، از همه چیز بیزار شدی. هان؟ اما این طور نیست محبوبه. سعادت از محبت کور مثل جن از بسم الله فرار می کند. یک بار اشتباه کردی، دیگر نکن. اگر عیبی در من سراغ داری، مرا جواب کن اما در غیر این صورت بیا و زن من بشو. بگذار این دفعه محبت ذره ذره در قلبت جا باز کند. من از تو انتظار آن دلدادگی و علاقه ای را که به رحیم داشتی ندارم. ولی بگذار به تو خدمت کنم. بگذار غم هایت را تسکین دهم. بگذار شوهرت باشم. محبت به دنبالش خواهد رسید. محبت مثل شراب است محبوبه. باید بگذاری سال ها بماند تا ساکت آهسته جا بیفتد و طعم خود را پیدا کند. تا سکرآور شود. وگرنه تب تند زود عرق می کند. به من فرصت بده. شاید بتوانم خوشامگاهختت کنم.
– درست گفتی منصور. چه تب سریعی بود که به هلاکم انداخت. می اضافه کردم خدایا چرا عذابم می دهی؟ چه گناهی به درگاهت کرده ام که غضبم کرده ای؟ که رحیم را می خواهم و منصور با این همه محسنات در دلم مسیر ندارد؟ چرا؟! …..
حرفم را برید:
– گردن خدا و پیغمبر نینداز محبوبه. چه قلبیلی دارد که خداوند با یک دختر پانزده شانزده ساله لج کند؟ او را غضب کند؟ این کار شیطان است. جبر طبیعت است. راز بقاست که یقه دختر بصیرالملک را می گیرد و به در دکان نجاری می کشاند و واله و شیدای یک جوانک شاگرد نجار شوریده حال می کند. این را بعدها درک کردم. اوایل، وقتی تو زن او شدی، همان مدت که سخت به من برخورده بود، به غرورم، به شخصیتم که تو زیر پا گذاشتی، به خود می اضافه کردم ببین مرا به چه کسی فروخته؟! ولی بعد که به صرافت افتادم، به خودم اضافه کردم لیلی را باید از دیده مجنون متوجه شد. تف بر تو ای طبیعت قهار. راهی شدم و نیمتاج را گحرکت کردم. مادرم می اضافه کرد نکن منصور، با خودت این طور نکن. اضافه کردم خانم جان، من محبوبه را می تمایل داشتم نشد. حالا که نشد فقط به خاطر قلب شما زن می گیرم. دیگر به حال شما چه فرقی می کند که چه کسی را می گیرم؟ زشت است یا زیبا؟ انگار با خودم هم لج کرده بودم. قصه اش دراز است. مادرم بیان کرد خدا لعنت کند محبوبه را. بیان کردم خانم جان نفرینش کن. نفرینش کن تا آهت دامن مرا بیشتر بگیرد. خدا او را لعنت کرد که من بیچاره شدم. حالا باز هم نفرینش کن! ….
بیان کردم:
– منصور، دیگر بس کن.
– نه. تازه اولش است. تو بدبخت شده ای، نشده ای؟ تو می گویی دیگر هر چه سعی می کنی نمی توانی کسی را دوست داشته باشی. خوب، پس بیا و زن من بشو. اقلا قلب مرا خوش کن. بیا و این روغن ریخته را نذر ولیمزاده کن. محبوبه، من تو را می گیرم. چه بخواهی چه نخواهی. آن دفعه هم اشتباه کردم. جوان بودم. احمق بودم. قهرمان بازی درآوردم. باید همان موقع که گفتی مرا نمی خواهی، کوتاه نمی رسیدم. باید مصرانه می بردمت محضر و هر طور شده عقدت می کردم. این طوری به صلاح هر دوی ما بود.
اگر بگویم از صحبت کردنش، از تحسین کردنش، لذت نمی بردم، دروغ اضافه کرده ام. کشیده شدم. بیان کرد:
– کجا؟
– می روم چای بیاورم.
– بنشین. من امشب از بس چای خوردم مردم. من می خواهم تو زنم بشوی. وقتی نگاهت می کنم، تعجب می کنم. این چند ساله چه قدر عوض شدی. این رنج ها و عذاب ها به جای آن که پیرت کند، خموده ات کند و تو را درهم بشکند، جذابترت کرده. طنازتر شده ای و خودت نمی دانی. آن چاقی دوران نوجوانی ات از میان رفته. باریک تر و قد بلندتر شده ای. نگاهت پخته تر شده. صورتت زنانه و شیرین تر. راهی شدارت ملیح تر شده. بی خود نیست که من از بچگی آرزو داشتم زنم باشی.
اضافه کردم:
– پس نیمتاج خانم؟!
– آهان! بحث او جداست. ما، برخلاف تمام تازه عروس ها و تازه دامادها، شب ازدواجمان فقط نشستیم و حرف زدیم. او گفت:
« من بسیار زجر کشیده ام. آن قدر به من گوشه و کنایه زده اند که خدا می داند. از این که خواهران کوچک ترم شوهر کردند و من ماندم. از این که کسی در خانه مان را به هوای من نزد. از همه این ها زجر می کشیدم. آن وقت با خدای خودم راز و نیاز کردم. از خدا خواستم که شوهر سرشناس محترمی به من عطا کند. حتی اگر شده فقط اسما شوهر من باشد. من می دانم از شما بزرگ ترم.آبله رو هستم. هیچ توقعی هم از شما ندارم. فقط شوهرم باشید. حتی اگر شب ها هم کنار من نباشید اهمیتی ندارد. من راضی هستم. همین قدر که بگویند نیمتاج چه شوهر خوبی گیر آورده برای من کافی است. از همین امشامگاه آزاد هستید که هر وقت خواستید زن بگیرید. یک زن جوان و قشنگ و سالم. باید هم بگیرید. نباید پاسوز من شوید. فقط یک قول به من بدهید. که احترام مرا حفظ می کنید. که سرکوفتم نمی زنید و نمی گذارید دیگران هم مرا خوار کنند. همین و بس. »
از آن وقت به بعد من به او از گل نازک تر ناضافه کرده ام. خودش پافشاری کرد و حرکت کرد و به زور اشرف را برایم گرفت. می گفت می دانم برای مرد جوان خوش بر و رویی مثل شما حیات با من سخت است. من از اول با اشرف شرط کردم. از اول قرار و مدارهایم را گذاشتم. اما او از همان یکی دو ماه اول دبه درآورد. می اظهار کرد چرا نیمتاج خانم بزرگ باشد و خانم کوچیک؟ چرا یک شب به اتاق او می روی و یک شامگاه پیش من می آیی؟ چرا او را طلاق نمی دهی؟ و من بیان کردم: « تو را طلاق می دهم اما نیمتاج را طلاق نمی دهم. این زن فرشته است. »
– بعد از طلاق گراهی شدن تو نیمتاج به من گفت:
« می دانم خاطر محبوبه را می خواهی. برو و او را بگیر. »
– اظهار کردم: باز دنبال دردسر می گردی؟
« اظهار کرد: نه، او با اشرف زمین تا آسمان فرق دارد. از خون توست، پدر و مادردار است، و بچه … »
منصور حرف خود را قطع کرد. لبخند زنان سخنش را تکمیل کردم:
– و بچه دار هم نمی شود. هان؟ همین را اضافه کرد؟ ناضافه کرد اگر یک دختر جوان بچه سال بگیری پس فردا که شکمش آمد بالا باز زنت از نگاهت می افتد؟ همین را نگفت؟
– بله. همین را اظهار کرد. بیان کرد آدمی مثل تو تیشه به ریشه او نمی زند. بچه های مرا از نگاهت نمی اندازد تا بچه های خودش را عزیز کند. اظهار کرد من باید عاقبت یک روز زن بگیرم و تو از هر حیث برای من مناسب هستی. راست می گوید محبوبه. تو فقط احترام نیمتاج را نگه دار. بگذار او خانم خونه باشد، بگذار قلب او به خانم بزرگ بودن خوش باشد. صاحب قلب من تو هستی.
رنجیده خاطر گفتم:
– حقش این بود که اول با آقا جانم صحبت می کردی.
– که باز هم مرا سنگ روی یخ کنی؟ که باز بگویی نمی خواهم؟ پانزده سالت که بود یاغی بودی. خودسر بودی. حالا باید با آقا جانت صحبت کنم؟ دیگر گوش به ححرکت کرد نمی دهم. من تو را می خواهم محبوبه. تو فقط نیمتاج را قبول داشته باش. بقیه اش با من.
– من که هنوز بله ناظهار کرده ام که تو شرط و بیع می کنی؟!
– می گویی. باید بگویی. خوب فکرهایت را بکن.
سرم را بالا گحرکت کردم. مثل آن وقت ها که توی باغ عمو جان بودیم و با غضب گفتم:
– سرکوفتم می زنی؟ پانزده سالگی مرا به رخم می کشی؟ آقا جانم به من سرکوفت نزده، تو چه حقی داری؟ من بچه دار نمی شوم. بهشدت از این موضوع خرسند هستی؟ مرا به خاطر روحم نمی خواهی، می خواهی زشتی نیمتاج را جبران کنم، برای اینکه او اصل باشد و من بدل.
خوب می اطلاع داشتم که نباید این طور صحبت کنم. می دانستم که بدجوری صدایم را سرم انداخته ام. مثل مادر رحیم فریاد می کشیدم. سخنان نیشدار بر لب می رانم. اما کف دست خودم نبود. اعصاب خرد و متشنجی داشتم. با این همه فقط خشم نبود که مرا به خروش می آورد. فقط تاسف و اندوه نبود. گرچه از بلایی که بر سر خود آورده بودم رنج می کشیدم و به فغان آمده بودم. از این که خود را ناقص کرده بودم. از این که دیگر بچه دار نمی شدم. از این که خداوند مجازاتم می کرد عاصی شده بودم. ولی تنها این نبود. من در این شش هفت ساله در مجاورت رحیم نجار درس خود را خوب آموخته بودم. یک شاگرد ساعی بودم. درس پرخاشگری، ستیزه جویی، بی حیایی را از بر شده بودم. به آسانی از کوره در می رفتم و متانت و آهستهش و کف نفس سابقم را از کف دست داده بودم. من هم مانند شوهر سابقم از خصوصیات مثبت اخلاقی تهی شده بودم. تا حد او تنزل کرده بودم. چشمم را می بستم و دهانم را می گشودم.
منصور شگفت زده چشم در چشم من داشت. انگار این رفتار و گفتار را از من باور نداشت. متوجه شدم در چشمانش برق اندوه درخشید. متوجه شدم که چانه اش که به چانه خودم شباهت داشت از غصثه لرزید. همچنان که چانه من از غضب می لرزید. خیره به من خیره شد و بعد آهسته، خیلی ملایم اظهار کرد:
– اگر قلبت می خواهد این طور حساب کن.
ناگهان قلبم می تمایل داشت که بار دیگر از من تقاضا کند. نکرد و اضافه کرد:
– فکرهایت را بکن و حرکت کرد.
مادرم شاد بود. پدرم شاد بود. عمو و زن عمو خرسند بودند. نمی دانستم چه کنم. در قلبم به دنبال عشق منصور می گشتم که وجود نداشت. حتی محبتی و کششی هم در کار نبود. آخر دیگر اصلا قلبی در کار نبود. سرد سرد. سنگ سنگ. روزگاری صد بار می گفتم می روم و می گویم نه، نمی خواهم. این چه گناه بی لذتی است؟ من که او را نمی خواهم چرا قلب نیمتاج را بشکنم؟ چرا عذابش بدهم؟ ولی نگاه مشتاق مادرم را می مشاهده کردم. نگاهان آرزومند پدرم را می مشاهده کردم. خاموشی پر التماس و درخواست آن ها مرا ناگزیر می کرد. نمی خواستم بار دیگر آن ها را ناراحت کنم.
هر وقت صحبت از منصور می شد نگاهان مادرم برق می زد. پدرم لبخند می زد. می خبر داشتم آقا جان از مادرم خواسته که در این باره با من صحبتی نکند. مرا تحت فشار نگذارد. پدرم پخته تر از آن بود که مرا مجبور به ازدواجی اجباری کند. از شکست مجدداً من بیم داشت. از روحیه شکننده من می ترسید. اما من خوب می دانستم که دیر یا زود باید ازدواج کنم. ولی با که؟ مسلما دیگر شانس چندانی برای ازدواج من وجود نداشت. هیچ مرد جوانی حاضر به ازدواج با بیوه زنی که بچه دار هم نمی شد نبود. همه این ها نه تنها به قلبیل آن بود که من به رحیم بله اضافه کرده بودم، بلکه به این قلبیل نیز بود که با رقیه با جنوب شهر حرکت کردم و قسمتی از وجود خود را جدا کردم و به دور افکندم. با یک پر مرغ همای سعادت را در درون خود کشتم. خوب می خبر داشتم که دیگر چنان عشق دیوانه واری وجودم را به آتش نخواهد کشید و امیدوار بودم که آن نفرت سنگین و تلخ را نیز ابداً دوباره تجربه نکنم.
حالا که آنچه را شوریده و مستانه می خواستم به چنگ آورده و آنچه را وحشتزده و سرخورده از آن روی گردان بودم پشت سر نهاده بودم، می دانستم که تنها راه نجات من از این حیات یکنواخت، از تکرار بیدار شدن در صبح و خوابیدن در شامگاه، از بیکار بودن در طول روزگار و گریستن در نیمه های شامگاه، از احساس پوچی و از آرزوی مرگ، ازدواجی مجدد است. گر چه تبدیل به زنی سرد و بی احساس شده بودم، با این همه می اطلاع داشتم که منصور تنها مردی بود که می توانستم وجودش را در کنار خود تحمل کنم. می خواستم ملایمش پیدا کنم. در زیستن خود به دنبال هدفی می گشتم. خرسند بودم که مادر و پدر دلشکسته خود را راضی می کنم و با نگاه عقل می دیدم که بهتر از منصور برایم متصور نیست. این دفعه می میل داشتم با عقل و منطق تصمیم بگیرم. با نظر پدر و مادرم. از من می میل داشتند که بقیه عمر خانم کوچک باشم. چاره دیگری نبود، هرچه بود بهتر از تنهایی بود. این تجربه را به بهایی گزاف به چنگ آورده بودم. برای منصور پیغام فرستادم:
– زنت می شوم.
سه دانگ از باغ شمیران را پشت قباله ام انداخت. اما هیهات. کسی از جشن عروسی حرفی نزد. نمی شد جشن گرفت. به خاطر نیمتاج.
دلش می سوخت. این دیگر فوق طاقت او بود. یک شامگاه عمو و زن عمو، خواهرها و برادرها، دخترعموها و پسر عموها با همسران با بچه هایشان، و خاله جان و عمه جان به تنهایی به منزل ما آمدند. مثل یک مهمانی. خودم هم به هممسیر دایه پذیرایی می کردم. نشستیم و بیان کردیم و ریز خندیدیم. چای و شیرینی خوردیم و آقا رسید و ما را عقد کرد. باز آرزوی جشن عروسی به دلم ماند.
منصور مرا به باغ شمیران، به خانه خودش برد. ساختمان مفصل باغ در قسمت شمال به نیمتاج و بچه هایش تعلق داشت. مرا به قسمت جنوبی برد. ساختمان نوساز نقلی با دو سه اتاق که از ساختمان شمالی حدود صد متر فاصله داشت. این فاصله با یک حوض پرآب، درخت های میوه و چند باغچه در جلوی ساختمان شمالی و یک باغچه در مقابل ساختمان جنوبی، پر شده بود. ساختمان جنوبی را برای اشرف خانم ساخته بودند. آن جا خونه من شد.
نیمتاج خانه نبود. با بچه هایش یک ماه به زیارت حرکت کرده بود. به مشهد رفته بود.
می دانستم چرا. خانه را برای ما گذاشته بود. می دانستم امشب که قلب منصور سرخوش است، در دل نیمتاج چه غوغایی برپاست.
در خونه کوچکم چیزی کم و کسر نبود. یا پدرم جهاز داده بود و یا منصور تهیه کرده بود. با خانه قبلی ام زمین تا آسمان تفاوت داشت. منصور مهربان بود. دلباخته من بود. شوریده حالی او گذشته خودم را به یادم می آورد. به او محبت داشتم. قلبم برایش می سوخت اما نسبت به او سرد و بی تفاوت بودم و می کوشیدم به این راز پی نبرد.
رختخواب های ساتن را روی تخت خواب فنری که پایه و میله های برنزی داشت انداخته بودند. کنار پنجره از حرکت ایستاده بودم و به ساختمان نیمتاج نگاه می کردم. قسمت اصلی این خانه آن ساختمان بود. منصور لب تخت نشسته بود و تماشایم می کرد.
– می دانی محبوبه، فقط موهای پریشانت که روی شانه ات ریخته نیست که قلب مرا می برد. فقط صورتت نیست که این قدر زیباست. انگار مست و مخمور شده ای، صوفی من شده ای.
خندیدم و اظهار کردم:
– وقتی در جمع هستی این همه شوریده نیستی. سرد و عبوس هستی. هیچ کس باور نمی کند که منصور از این حرف ها هم بلد باشد. روزگار چهارشنبه سوری یادت می آید؟ آن قدر خشک و جدی و بد اخلاق بودی که قلبم می تمایل داشت بپرسم در چه فکری هستی! چرا از همه عالم و مافیها فارغی؟ چه تصوراتی تو را سرگرم کرده که از زیستن و شرکت در مسروری دیگران غافل مانده ای!
اضافه کرد:
– راستی؟ می خواستی بدانی؟ همان موقع که از روی آتش می پریدی، که موهایت پریشان و صورتت سرخ شده بود، همان موقع که اعتنایی به من نداشتی، نگاهت می کردم و در نظرم مصداق مجسم این شعر بودی:
« زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غلخوان و صراحی در کف دست »
– و می اطلاع داشتم مرا در ته قلبت می خواهی که شاید خودت هنوز نمی اطلاع داشتی.
با ناز لبخند زدم:
– چه حرف ها؟ من آن شامگاه اصلا به فکر تو نبودم.
– پس چرا به من اعتنا نمی کردی؟ چرا همه را کشیدی که از روی آتش بپرند به جز من؟ چرا خجسته و نزهت سر به سر من می گذاشسریع اما تو مرا نمتوجه شده می گحرکت کردی؟ اگر به دیگرانش بود میلی سبوی من چرا بشکست لیلی؟
تبسم می زد و آرام صحبت می کرد. صدایش محکم و مردانه و در عین پختگی تسکین بخش بود.
قلبم می میل داشت او حرف بزند و من گوش کنم. او، با آن لحن آهسته و ملایم، شعر حافظ بخواند و من بشنوم. دلم می میل داشت آتش در بخاری دیواری ابداً خاموش نشود. سخنانش مهربان و ملایم بود و از معلومات عمیق و غنای فرهنگی او حکایت می کرد. روح خسته من که تشنه محبت و در جست و جوی نوازش بود، با بیان کردار شیرین او آهستهش می یافت. نگاه عمیق و نوازشگرش مانند مرهمی زخم های قلب مرا شفا می بخشید. می خبر داشتم که می توانم به او متکی باشم. می دانستم که حمایتم خواهد کرد. مردی بود که برای همسر خویش احترام قائل می شد.
برایم تار می زد – تنها برای من و برای قلب خودش. روزهای حیات، ساکت و بی شتاب، مثل جویباری که در سراشیب می لغزد، می گذشت. چراغ خانه نیمتاج فقط یک ماه خاموش بود.
روزگاری که نیمتاج با بچه های خودش و پسر اشرف از زیارت مشهد بازگششتابزده، ساعت ده صبح بود. من راحت و ساکت در کنار منصور خوابیده بودم.
سر و صوتی حرکت کرد و رسید و جیغ و داد بچه ها بیدارمان کرد. منصور از جا پرید و از پشت پنجره بچه ها را متوجه شد. یک روزگار زودتر رسیده بودند. مثل برق لباس پوشید و در همان حال مرتب می گفت:
– لباس بپوش محبوب. خانم رسید. باید به دیدنش برویم.
از تخت پایین پریدم. دور خودم می چرخیدم. در گنجه ام را باز و بسته می کردم تا لباس مناسبی پیدا کنم، سرم را شانه کنم، تا بروم کف دست و رویم را بشویم. ولی خانم خانم اظهار کردن منصور دیوانه ام می کرد. این که می اضافه کرد باید به مشاهده کردار او برویم آزرده ام می ساخت. احمق که نبودم. خوب می دانستم چه وظیفه ای دارم. پس کاش منصور دست از فرمان دادن برمی داشت و این قدر کف دستپاچه ام نمی کرد. با این همه لبخند می زدم. حالا داشتم کفش هایم را می پوشیدم.
– دیده منصور جان، الان حاضر می شوم.
و در عین حال خشم در درونم می جوشید. قلبم می تمایل داشت تمام این زیستن را به آتش بکشم.
آرایش نکردم. نمی میل داشتم زیاد به خودم برسم. لازم نبود. چه احتیاجی به خودنمایی داشتم؟ وقتی که رقیب ضعف خود را پذیرفته باشد. وقتی که پیشاپیش باخته است. منصور بار دیگر گفت:
– موهایت را جمع کن محبوب جان. نگذار این طور آشفته و پریشان باشد.
نمی متوجه شدم. اگر واقعا این قدر که می گوید مرا می خواهد، چرا این همه سعی دارد که قلب نیمتاج را به دست آورد؟ دهان گشودم و اظهار کردم:
– نگاه منصور جان.
و به صورتش ریز خندیدم. داشتم با موهایم ور می راهی شدم که کلفت نیمتاج پیغام آورد که خانم دارند به این جا تشریف می آورند. رفته اند آبی به کف دست و صورتشان بزنند. تا چند دقیقه دیگر به اینجا می رسند.
تازه موهایم را بسته بودم که در باز شد و خانمی با چادر نماز سفید گلدار وارد شد. از طرز رو گرفتنش متوجه شدم که نیمتاج است. فقط چشم هایش بیرون بود و آن نگاه ها، گر چه بهشدت درشت و کشیده بود، ولی باز هم لطمات آبله بر پلکها پیدا بود.
– سلام.
صوتیش مسرور و خندان بود. سنجاقی که با عجله بر موهایم زده بودم باز شد و موهایم رها شد. شاید اگر منصور این قدر تاکید نکرده بود، سنجاق را محکم تر می زدم یا به جای یک سنجاق سه چهار تا می زدم. گفتم:
– آه، من می میل داشتم بیایم خدمت شما.
نگاهش سراپایم را برانداز کرد:
– چه فرقی می کند؟ بعلاوه، شما تازه عروس هستید. وظیفه من بود.
در کلامش ذره ای رشک و طعنه کنایه نبود. لحن کلامش خصم را خلع سلاح می کرد. منصور را فراموش کردم.
– بفرمایید توی مهمانخونه. خدا مرگم بدهد. بخاری هم که روشن نیست!
– نه. نه. مزاحم نمی شوم. می آبم توی اتاق نشیمن. همانجا زیر کرسی راحت تر است.
– بفرمایید. قدم به نگاه.
قدش کشیدهتر از من بود. تقریبا هم قد منصور. زیر کرسی نشست. آتش کرسی سرد شده بود. بخاری دیواری را روشن کردم. نگاهش را بر پشتم، بر گیسوانم، بر سراپایم احساس می کردم. اظهار کردم:
– الان خدمت می رسم. باید ببخشید.
کلفتم چای آماده کرده بود و آورد. شیرینی و سایر تنقلات را هم آورد. زیر چشمی به من و او نگاهی کرد و حرکت کرد. بخاری گرم شد. منصور به سراغ بچه ها حرکت کرده بود. بار دیگر همان ظاهر جدی و عصا قورت داده را به خود گراهی شده بود. یک وری روی لحاف قرار گرفتم و تعارف کردم:
– خیلی خوش وارد شدید خانم بزرگ.
و با به کار بردن این لقب نشان دادم که برتری او را قبول دارم. ساکت نگاهم کرد و اضافه کرد:
– راستی که خیلی قشنگی.
و بعد بسته ای از زیر چادر بیرون کشید و به دست من داد:
– از آب گذشته. سوغات مشهد است.
نبات بود و یک عالم زعفران.
– زحمت کشیمتوجه شد. دست شما درد نکند.
آن گاه یک جعبه کوچک را توی سینی مسی بالای کرسی گذاشت:
– باید زودتر از این ها خدمتتان می رسیدم، برای عرض تبریک. اما خوب، سفر بودم. این یک دیده روشنی ناقابل است. قبولش کنید.
جعبه را باز کردم. یک سینه ریز طلا بود. رشوه بود، اعلام تسلیم بود. پیشکش حکمران ضعیف به سلطان فاتح. دلم به حالش سوخت. آهسته و زیر لب بیان کردم:
– لازم نبود. واقعا لازم نبود.
بهیکباره خانه از هیاهوی بچه ها پر شد. پسرها، پسر خودش، پسر اشرف خدا بیامرز، هر دو تر و تمیز، هر دو یکسان. هیچ تفاوتی بین این دو بچه نگذاشته بود. به شک افتادم. برگ برنده در دست که بود؟ من یا او؟ به خواهش من کلفتش را فرستاد و میل داشت تا کلفتش ناهید را بیاورد. پسرها را بوسیدم. هر دو در عین شیطنت بسیار مودب بودند. آشکارا خانمی که وظیفه مادری آن ها را به عهده داشت وواقعا شایسته بود. ناهید را آوردند و در آغوشم نهادند. قلبم ضعف راهی شد. می میل داشتم مال من باشد. بچه من باشد. در بغل من غریبی نکرد. فقط خود را به سوی تنقلات روی کرسی می کشید و هر چه می میل داشت به چنگ می آورد. از بس شیرین بود، از بس تمایل داشتنی بود، هر چه از هر کس می طلبد به چنگ می آورد. پسرها خسته بودند و راهی شدند. ناهید خوابید. لحاف کرسی را رویش کشیدم که سرما نخورد. نرم و لطیف بود. نمی دانم چه شد که هوس کردم با نیمتاج درد دل کنم. گفتم:
– خوشا به حالتان.
یکه خورد:
– خوشا به حال من؟
– بله. با این بچه های ماشالله کف دسته گلی که دارید.
دیدهانش حالت محزونی به خود گحرکت کرد و ساکت شد. سپس بهآرامی چادر از سر برداشت و گفت:
– خوب ببین که افسوس نخوری.
تکان خوردم. آبله چه به روزگار او آورده بود! تمام صورت و گردنش و بنا گوشش جای سالم نبود. از همه بدتر موهایش بود. می شد آن ها را دانه دانه شمرد. بیچاره به آن ها حنا بسته بود. به این امید که شاید پر پشت تر شود. حالا خوب می فهمیدم که چرا منصور از من می میل داشت موهایم را ببندم. احساس شرم کردم. حس کردم که آدم خبیثی هستم. از موهای کشیده و پر پشتم خجالت کشیدم. تحت تاثیر شخصیت قوی و مهربان او قرار گرفتم. او را اخلاقا از خود برتر یافتم. قابل احترام یافتم. بهیکباره مهرش در قلبم قرار گرفت. نمی شد فهمید که در روزگارگار سلامت زشت بوده یا زیبا! فقط لب های درشت و برجسته اش تا حدی از لطمه آبله در امان مانده بود. تبسم نرم و اندوهگینی زد و سؤال کرد:
– باز هم خوش به حالم؟
بی اراده اظهار کردم:
– من هم آفت زده هستم. بچه دار نمی شوم.
و اشک در دیدهانم حلقه زد.
– می دانم.
ساکت شد. آن گاه در حالی که سر به زیر انداخته بود، آهسته گفت:
– وارد شده ام خواهشی از شما بکنم، نخواهید مرا از چشم منصور بیندازید زیرا من سوگلی نیستم، مخصوصا حالا که شما را می بینم. من بچه دار هستم. راضی نشوید بچه هایم بی پدر شوند. در به درمان نکنید. فقط همین.
در عین زشتی، در عین استیصال و درماندگی، در حالی که التماس می کرد، چنان شخصیت و وقاری داشت که شیفته اش شدم. گفتم:
– من غلط می کنم. از اول هم می دانستم که شما بچه دارید. اگر هم آقا بخواهند در حق شما کوتاهی کنند، من نمی گذارم. اول مرا بیرون کند، بعد هر چه قلبش میل داشت با شما بکند.
از صمیم دل می اضافه کردم. ریا و تظاهر نبود. حتی در برابر او به خود اجازه نمی دادم شوهرم را منصور خطاب کنم. نمی خواستم صمیمیت بین من و او را احساس کند. نمی میل داشتم زجر بکشد. اظهار کرد:
– مبادا یک وقت فکر کنید من از منصور خواسته ام یک شب در میان پیش من باشد ها! من همین قدر که شوهری داشته باشم که سایه بالای سرم باشد، همین قدر که خدا بچه ها را به من داده، همین قدر که دیگر دشمن سرخوش نیستم، دیگر توقعی از او ندارم. فقط یک احترام خشک و خالی. فقط اسمش روی من باشد. سایه اش بالای سر این بچه ها باشد.
اضافه کردم:
– من راضی نمی شوم خار به پای بچه های شما برود خانم. به پای هیچ بچه ای. من خودم یک پسر داشتم.
و اشک به پهنای صورتم فرو ریخت. به خود اظهار کردم:
« ای زهر مار. دوباره به زر زر افتادی؟ باز جلوی خودت را نگحرکت کردی؟ بار دیگر … »
اما این زخم کهنه درمان نمی شد. هیچ وقت درمان نمی شود. دستپاچه شد و گفت:
– ببخشید دلخورتان کردم. اول صبحی …..
– شما ناراحتم نکرمتوجه شد. خودم این عذاب را برای خودم درست کردم. خودم این بدبختی را به جان خریدم. روزی نیست که نگویم عجب غلطی کردم.
از جا برخاست. سر مرا بوسید و با لحنی صمیمی بیان کرد:
– بسیار ها قلبشان می خواهد به جای تو باشند. یکیش خود من.
و چادر به سر کرد و حرکت کرد. تنها کنار کرسی جای گرفتم و از پنجره به بیرون خیره شدم. از بازی سرنوشت حیرت زده بودم. ما سه نفر مثلث مضحک و اندوهباری را تشکیل می دادیم. همه چیز داشتیم و هیچ نداشتیم. نیمتاج فقط بچه می خواست و این که اسم شوهر رویش باشد، سایه مردی بالای سرش باشد، بقیه اش دیگر برای او مهم نبود. منصور زن جوان و دلربا می خواست که جبران چهره آبله زده همسرش را بکند و من که وای به حالم. شوهر داشتم و نداشتم. فرزند داشتم و نداشتم. حضورم در آن خانه لازم بود و نبودم در زیستن آن ها بی تاثیر بود. دو زن بودیم که هریک مکمل دیگری و ناگزیر از تحمل رقیب بودیم. با وجود هم خوشامگاهخت و از حضور یکدیگر ناسرخوش و در رنج بودیم. این بود تقدیری که برای من رقم خورده بود و این قسمتی بود که با قلم من برای منصور و نیمتاج ثبت شده بود.
در سرمای زمستان، در گوشه دنجی که داشتیم، در خانه کوچک ته باغ، ما گرم بودیم و من، با داشتن کلفت و نوکر و باغبان کار چندانی نداشتم که انجام بدهم. اصلا کاری نداشتم. دری از قسمت شمال به ساختمان منزل من باز می شد. قبل از در ایوان بود که در بهار گل های کاغذی و توری و در تابستان گلدان های پر گل یاس را جا به جا در آن می گذاشتند. داخل ساختمان پاگرد کوچکی بود که من قالیچه ای میان آن انداخته بودم. کنار در میز چوبی منبت کاری شده ای نهاده و بر بالای آن آیینه نسبتا بزرگ برنزی نصب کرده بودم. همیشه روی این میز گلدان پر گلی قرار می دادم. در سمت چپ، درست رو به روی آیینه، یک جالباسی از چوب گردو به دیوار نصب بود. بعد از میز و آیینه، دری بود که به مهمانخانه من گشوده می شد. اتاق ها مملو از فرش و مبلمان سنگین بود و با تابلو های نقاشی ای که منصور عاشق شد و خریده بود، تزیین شده بود.
منزل شکوه عارفانه ای داشت. با این همه، من اندوهگین بودم. مثل روح سرگردان در این ساختمان پرسه می زدم و آرزو داشتم تمام این زندگی را با پسر بچه ای کوچک عوض کنم. پسری که عرق چین رنگارنگ به سر داشته باشد و کنار حوض آب بازی کند.
منصور عاشق نقاشی بود. عاشق تار بود. عاشق کتاب بود و گه گاه اندکی می نوشید. در طرف چپ ساختمان دو اتاق تو در تو قرار داشت که با یک در از هم جدا می شدند. اتاق خواب ما پنجره ای به باغ داشت و اتاق نشیمن که در پشت آن بود و از شرق نور می گحرکت کرد، یک بخاری دیواری داشت که بعدها جای خود را به بخاری نفتی داد. من این اتاق را خیلی دوست داشتم. اتاق نسبتا بزرگی بود. کنار پنجره یک نیمکت گذاشته بودم. دو مبل سنگین در دو طرف بخاری دیواری قرار داده بودم که مقابل هر یک میز کوچکی بود که با رومیزی هایی که خودم گلدوزی کرده بودم تزیین شده بود.
با این همه، زمستان ها در مقابل بخاری دیواری یک کرسی کوچک هم می گذاشتم. کرسی تمیز و با سلیقه ای که پای همه از دیدنش سست می شد. با این که کتابمنزل منصور در خانه نیمتاج قرار داشت که خود اهل مطالعه بود، کتاب هایی نیز برای مطالعه در شامگاه هایی که نزد من بود به ساختمان من آورده بود و در قسمت بالای اتاق، رو به روی پنجره، در قفسه چیده بود. کتاب هایی که توجه هر شخص اهل خردی را به خود جلب می کرد. زمستان ها که برف شمیران همه جا را سیپید پوش می کرد و باز دانه دانه از آسمان می بارید، هنگامی که نوبت من بود – که یک شامگاه در میان نوبت من بود – برایش چای درست می کردم. با کف دست خود غذایی را که دوست داشت در آشپزمنزل کوچک عقب ساختمان، رو به حیاط خلوت، می پختم.
شیرینی هایی را که خودم پخته بودم و حالا به قلبیل بیکاری و تنها بودن در پختن آن ها استاد شده بودم، روی کرسی میان سینی مسی می گذاشتم. لباس های زیبا می پوشیدم. عطر می زدم. موهایم را تا کمر می ریختم تا او بیاید. می وارد شد و می قرار گرفت. دیگر عبوس نبود. دیگر عصا قورت داده نبود. از در که وارد می شد، نرم می شد، شیدا می شد، و صدا می زد:
– محبوب جان.
و من از حسد می مردم که آیا نیمتاج را هم این طور صدا می کند؟ با همین لحن؟ به او هم جان می گوید؟ در مقابل من که او را خانم صوت می زد. ولی مرا هم در حضور او خانم خطاب می کرد. خودم از این حسادت بی جا تعجب می کردم. من که قلبباخته منصور نبودم. پس چرا تمام وجود او را می خواستم؟ قلب و روح او را یک جا می خواستم؟ می تمایل داشتم منحصرا به من تعلق داشته باشد. فقط ناز مرا بکشد. خوی زنانه در من سر برداشته بود. مانند هر زنی، یا شاید شمشاهده کردتر از هر زنی انحصار طلب شده بودم.
می جای گرفت و مرا تماشا می کرد. شام می خورد، کتاب می خواند، و باز دوباره به من خیره می شد که مسیر می روم. کار می کنم. ظرف ها را می چینم و جمع می کنم. می خندم یا قلبگیر می شوم. می گفت:
– مبادا موهایت را کوتاه کنی محبوبه! بگذار روی شانه هایت بریزد.
و هر وقت صدایم می کرد:
– محبوب جان.
و به یاد رحیم می افتادم و انگشت ندامت به دندان می گزیدم. اگر با خودم این طور رفتار نکرده بودم، اگر آن انتخاب غلط را نکرده بودم، حالا خانم کوچیک نبودم، عقیم نبودم، حالا بچه منصور را در آغوش داشتم. گر چه بچه های او نیز مانند فرزند خودم بودند، ولی میان ماه من تا ماه گردون، تفاوت از زمین تا آسمان است.
هر روزگار که نوبت نیمتاج بود به خود می گفتم خودت او را به دامن نیمتاج انداختی و هر روزگار که نوبت من بود دلم از سرخوشی متوجه شدار او، تصاحب او و همصحبتی او پر می شد. به خود می بیان کردم این احساس از دلدادگی نیست. به خاطر میل برتری جویی بر نیمتاج است. ولی کسی در درونم فریاد می کشید، جواهر گرانبهایی را از دست داده ای. برای خودت شریک تراشیدی و حالا مجازات می شوی. من بر این مجازات گردن نهادم.
منصور پیش من می آمد و برایم تار می زد.
– منصور جان، یواش بزن. نیمتاج می شنود و دلخور می شود.
می خواست کنارم بنشیند:
– منصور جان، پرده را ببند. نیمتاج می بیند. گناه دارد.
روزگارها که منصور دنبال کارش می رفت، بچه ها آزادانه و دوان دوان نزد من می آمدند. دور و برم آن قدر شیرین زبانی می کردند که هر چه تنقلات در خونه داشتم در اختیارشان می گذاشتم. تابستان ها منوچهر هم به این خیل بی خیال ملحق می شد. من از صدای جیغ و داد کودکانه و شیطنت و بازیگوشی آن ها لذت می بردم و با حسرت تماشایشان می کردم.
بی اراده کیسه کیسه شاهدانه می خریدم و همه بچه ها می دانستند که اگر هوس گندم شاهدانه دارند باید پیش من بیایند. بچه ها باهوش هستند. آن ها خوب می خبر داشتند که من شیفته آن ها هستم و آن ها هم مرا به شدت دلبسته شدند. دستور غذا با نیمتاج بود. استخدام و اخراج نوکر و کلفت با نیمتاج بود. تربیت بچه ها با نیمتاج بود.
وقتی بچه ها به سراغم می آمدند، ناهید هم تاتی کنان دنبالشان می دوید. آن قسمت از ساختمان که به نیمتاج تعلق داشت، دو طبقه و بهشدت وسیع تر و مجلل تر از منزل من بود چرا که نیمتاج بچه داشت و نداشتم. من اغلب به آن طرف می رفتم. نیمتاج کمتر به ساختمان من می آمد. نه از روی بدجنسی که از سر گحرکت کرداری. او در خونه فقط روسری به سر می کرد و روی خود را از هیچ کس پنهان نمی کرد. کلفت نیمتاج که خود نیمتاج را هم بزرگ کرده بود و او را بی نهایت دوست داشت به متوجه شدن من رو ترش می کرد. در آن خانه او تنها کسی بود که قلب خوشی از من نداشت. گاه به بچه ها درس می دادم. با ناهید بازی می کردم که دندان در می آورد و قلبش می میل داشت کف دست مرا گاز بگیرد. بچه ها بزرگ می شدند و بزرگ ترها پیر می شدند و پیرها، مثل پدرم ……
تلفن مغناطیسی زنگ زد. بچه ها بر سر برداشتن آن به سر و کول یکدیگر می زدند و کف دستشان به تلفن نمی رسید. خانم جانم بود. قلبم فرو ریخت. می اطلاع داشتم آقا جانم مریض هسشتابزده. اغلب به عیادتشان می حرکت کردم. اما در آن روزگار، مادرم با آوای گرفته اظهار کرد که پدرم مرا خواسته. دخترش را تمایل داشته بود. هنگامی که با شورلت سیاهرنگ منصور به آن جا رسیدیم، همه قبل از ما آن جا بودند. پدرم یک یک فرزندانش را می خواست و با آن ها حرف می زد. هریک به نوبه با دیده گریان از اتاق او خارج می شدند.
پدرم مرا صوت کرد و جویا شد:
– محبوب نیامده؟
داخل شدم. منصور همجادهم بود. پدرم بیان کرد:
– آمدی دخترم؟
کنار تختش زانو زدم:
– بله آقا جان. حالتان چه طور است؟
– خراب دختر جان. خیلی خراب.
باز چانه ام می لرزید. کی اشک مرا رها می کرد؟ نمی خبر داشتم. اظهار کردم:
– آقا جان ….
اظهار کرد:
– گریه نکن دخترجان. مرگ حق است.
– اوه نه. من که گریه نمی ….
منصور کنار تخت پدرم جای گرفت. نگاهان او هم سرخ بود. کف دست پدرم را گحرکت کرد:
– سلام عمو جان
– پیر بشوی پسرم. محبوب را به کف دست تو می سپارم. خیالم راحت است که از او سرپرستی می کنی. می دانی وقتی با محبوبه ازدواج کردی، چه قدر سرکشیدهم کردی؟
منصور تبسم محزونی زد:
– این حرف ها را نزنید عمو جان.
– نه. نه. تعارف نکن. گوش کن محبوبه، خانه ای را که سابقا برایت خریده بودم و برای طلاق گرفتن به اسم من کردی، فروختم. کاربدی کردم؟
منظره پسرم زیر ملافه سپید، کنار دیوار در نظرم مجسم شد. کاش می توانستم آن تکه از زمین و فضای خانه را قیچی کنم و با خود بردارم. آن وقت آن را هم توی این صندوقچه می گذاشتم. اضافه کردم:
– نه آقاجان، کار خوبی کردید.
پدرم که از طرف من وکالت تام داشت، بیان کرد:
– در عوض در قلهک یک تکه زمین برایت خریدم. کنار باغ خودمان. البته کمی هم پول از خودم روی آن گذاشتم. چهارصد یا پانصد متر بیشتر نیست. اما بالاخره این هم برای خودش چیزی است. خواستم بدانم راضی هستی؟
– همیشگی از شما راضی بوده ام آقا جان.
– محبوب، نگذار منوچهر غصه بخورد. به خواهرهایت هم گفته ام. منوچهر باید تحصیل کند. باید به هر جا که لازم باشد برود. از خرج مضایقه نکنید. البته از سهم خودش. ولی باید به بهترین مدارس برود. من تو را مسئول او می کنم. اول حرف تو و بعد نظر مادرت. شاید بخواهد برود فرنگ و مادرت از روی عاطفه مادری رضایت ندهد. اما تو باید پشتش بایستی. هر کار صحیحی که بخواهد بکند مختار است. هر کار که باعث ترقی و پیشراهی شدش باشد. تو مسئول او هستی. تو جانشین من در این مورد هستی. متوجه شدی؟
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن