آتنا پیش کشی کرد و قبل از رفتن فراز کف دست دور بازویش انداخت که آنا ترسیده کف دستم را محکم در بر گراهی شد.
– چی میگی آخه عزیزم؟ دکتر بستانی خودتون رو بذارید جای ما…دو ماه دیگه عقدمونه و ما علاوه بر اینکه هیچ کاری نکردیم و کلی کار داریم، کیلومترها از خونه دور هستیم.
تپش دلم به آنی توقف کرد و حس کردم چیزی از درون قلبم پایین ریخت.
با بدبختی و هزار درد پشتم را به آنها کردم و کف دست لرزانم را بالا آوردم و آنا جهت ضایع نشدن حالم روبهرویم قرار گرفت.
– آمین خوبی؟ وای خدایا…کاش اینجا نمیاز حرکت ایستادیم!
قفسهی سینهام را فشردم و آنا در این حوالی از خوب بودن میسؤال کرد؟ منِ لعنتی برای اوی عوضی اینگونه بهم ریخته بودم؟ گویا درد این قسمت بیشتر بود!
سالها بود که آن مرد عاشق پیشه را زیر خاک دفن کرده بودم و حالا با یادآوری آن روزگارها ریشهی دلم درد میکرد. این فراز روبهرویم برای من هیچ چیز نبود و من صرفاً عزادار یک مرده بودم!
– آقا رضا یه لحظه میشه بیاین؟
سرم به حدی سنگین شده بود که تنها توانستم صدای آنا را بشنوم.
– جانم چی…آمین چته؟
سرم را بالا گحرکت کردم و با دیدهان اشکی به تماشایش قرار گرفتم. با متوجه شدن نگاهم به سرعت نگاهش را به پشتم داد و اخم غلیظی کرد.
– عوضی…بیاین بریم اتاق من!
– نه.
نگاهان هر دو گرد شد و من بیتوجه به نگاه متعجبشان کف دست بالا بردم و پلکهایم را فشردم تا جلوی ریزش آن قطرات را بگیرم.
همان قطرات…عاشق!
– آ…آمین…بیا بریم میخوای چیکار کنی با موندنت آخه؟
دیده باز کردم و لرزش تن آتنا را متوجه شدم.
از چه میلرزید؟ من که همان آمین بودم فقط برای یک لحظه در تصوراتم مرگ فراز را به یاد آوردم…همین!
– ببخشید…من با متوجه شدنش یاد فرازی افتادم که خودم با کف دست خودم گذاشتمش تو قبر و خاکش کردم…یه لحظه به یاد کسی که از کف دست دادم افتادم!
از دهان باز ماندهشان دیگر نگویم. نفس عمیقی کشیدم و مقنعهام را درست کردم و با قدمهای مطمئنی به سمت دکتر بستانی و کل کلهای آتنا جاده افتادم.
– دکتر بستانی؟
حواس دکتر بستانی جمع من شد و صوتی آتنا و فراز خوابید.
– بله دکتر محمدی!
– ببخشید وقت دارید من راجب چیزی باهاتون صحبت کنم؟
و من باید بیتفاوت بودن و قوی ماندنم را در نگاهشان فرو میکردم.
من…منِ دکتر آمین محمدی!
– راستش من…دکتر طلوعی با من کاری ندارید؟ چراکه هر چی منتظر موندم شما دارید بیشتر بحث و کل کل میکنید.
– بله آقای دکتر شما به کارتون برسید!
– نه کی اظهار کرده…آقای دکتر ما تصمیممون گراهی شده شد!
دکتر بستانی کلافه شده نگاهی به من انداخت.
– شما کارتون تا چه حد مهمه؟
– واقعیت اینه که جواب آزمون تخصص اومد و قبول شدم…با دکتر الیاسی صحبت کردم گفتن که باید با شما اول صحبت کنم!
ابروهایش با مسروری به بالا پرید.
– ماشاالله دختر…سربلندمون کردی!
لبهایم به لبخند ملایمی مزین شدند و سرم را تکان کوچکی دادم.
– متشکرم…البته کمکهای شما و باقی دوستان هم بود…من زیر دست شما خیلی چیزا رو یاد گرفتم!
آری من اینجا بودم…اینجا بودم تا موفقیتم را در دیده آتنایی بکوبم که همیشگی میل به موفق نشدن من داشت. من قول میدادم او را مهمان خصوصی جشن موفقیتم کنم!
– نفرمایید…اینکه شما یکی از بهترین دکترهای اینجا بومتوجه شد شکی نیست و مسلماً موفقیت شما از خودتونه…ما صرفا وسیلهی کوچکی بودیم تو این راه!
– ممنون از لطفتون به من!
سرش را تکان داد و به سمت آتنا چرخید.
– خانم بنده وقت زیادی برای هدر دادن ندارم…هر وقت با همسرتون به نتیجه رسیمتوجه شد لطفا سراغ من بیاید…خسته نباشید!
صورت کش وارد شدهی آتنا به وضوح میتوانست آن تیر زده در قلبم را بخاطر اظهار کردن کلمهی همسر، برگرداند.
– دکتر محمدی شما هم با من بیاین!
– چشم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن