– اما دکتر باستانی…
– دکتر طلوعی حداقل از شما بعید بود!
آوای محکم و پر از غضب دکتر بستانی گویای همه چیز بود و من بالاخره نیم نگاهی به سمت فراز انداختم.
سکوت عجیبی داشت!
– من معذرت میخوام دکتر…تکرار نمیشه!
***
– آوینا نکن جیغ منو داری درمیآری دیگه!
با همان نگاهان درشت و شرش بالاخره سرش را بالا آورد و ردیف دندانهایش را نشانم داد.
– مومونی چلا عصبیه؟
نگاه در حدقه چرخاندم و بیاعصاب بار دیگر تماس دیگری برقرار کردم.
– مومونی عصبی نیست ولی داری با کارات عصبیش میکنی…آوینا اون سمت حرکت کردی نرفتیا!
بیا اینجا ببینم.
نچی کرد و با همان کف دستانِ گِلی پا به آن سمت گذاشت که من جیغ کشان پشتش دویدم. با متوجه شدن من پا به فرار گذاشت و بدبخت منی که نمیخبر داشتم جلوی او را بگیرم یا جواب شخص پشت تلفن را بدهم!
– چته جیغ میکشی آخه بچه؟
نفس نفس زنان ایستادم و تلفن را دست به کف دست کردم.
– مگه این بچه از فوضاما دو دقیقه میایسته؟
کجایی؟ رسیدی؟
– آره عزیزم رضا اومد دنبالم نگران نباش…اون وروجکتم آماده کن که قراره یه لقمهی چپش کنم!
– البته اگه قبل از رسیدن شما بلایی سرش نیاوردم!
صوتی قهقهی خندهاش از پشت گوشی قد بلند میشود و من بالاخره نفسهایم کمی آرام میگردد.
– سر و کله زدنت با اون جوجه فکر کنم زیباتر از این حرفا باشه!
با خنده برویی اظهار کردم و گوشی را قطع کردم.
با دیدن هیوایی که با آوینا بود اوفی اظهار کردم و به سمت هنار راهی شدم.
روی صنقلبیهای چوبی زیر درخت جای گرفته بود و از هوای خنکی که در جریان بود لذت میبرد و این را میشد از چشمان بسته و نفسهای عمیقش فهمید.
– هوای خوب زیادی تو روحیهتون تأثیر داره هنار جون!
خندهی دندان نمایی زد و نگاه باز کرد.
روی صنقلبی کنارش جلوس کرده و دستی به پیشانی دردناکم کشیدم.
– ولی برای روحیهی تو بنظرم بیشتر تأثیر داشته باشه!
با خنده زیر دیدهی نگاهی به سمتش پرتاب کردم.
– تیکه میندازی که پیر شدم؟
– تیکه میندازم که میخوام بدونی خبر دارم دیروزگار عصر که از سرکار اومدی خودتو تو اتاقت حبس کردی!
یکه خورده هومی گفتم و نگاهم را به سمت دیگر حیاط بزرگ خونه چرخاندم. درختان سر به فلک کشیدهای که باد میانشان باعث تکان خوردن شاخههایشان میشد و رقص برگها و شکوفههای ریز تازه جوانه زده صحنهی جذابیی را رقم میزد.
– به فکر بچهت باش…اون روحیهی دیدن این نوع چیزا رو نداره که!
بیخیال دیدن این زیبایی شدم و به سمتش برگشتم.
– من برای اینکه آوینا این حالمو نبینه خودمو تو اون اتاق زندونی کردم!
– آوینا میتونه از ندیدن تو دیوونه بشه…
سرم را پایین انداختم و انگشتانم باری دیگر به جنگ هم حرکت کردند.
– چی اذیتت کرده؟
– چیز مهمی نبود واقعا…یعنی…
– مهم بود…درسته به جهانت نیاوردم اما حداقل اندازهی پنج سال بزرگت کردم که…مثلا همین الان میتونم با اینکه سرت پایینه ولی حرف چشماتو بخونم…چراکه داری چیزی رو از من پنهون میکنی!
تک خندهای زدم و سرم را بالا گراهی شدم.
– هنار من پیر شدم نه؟
مگه من چند سالمه اینهمه بدبختی سرم بیاد؟
سرش را به سمت روبهرو چرخاند و عصایش را به میز جلوی رویمان تکیه داد.
– اون اسمی که رو بدبختیت گذاشتی محبته…عشق آدمو که پیر نمیکنه، بزرگ میکنه اما تو اشتباهاً خستگی روحیت رو به اسم پیری گذاشتی!
تنه به پشتی صندلی تکیه دادم و پلکی ساکتی زدم.
– اما من حسش میکنم…ناتوانتر شدم…مثل دیروزگار…فقط نشون دادم که به ظاهر قویم ولی نیستم…از عصر که پام به خونه رسید خودمو تو اون اتاق کوفتی حبس کردم که کسی شکستنمو نبینه!
این اگر ناتوانی نیست، اگر کم آوردن نیست پس چیه؟
– مگه آدم جوون هم حق خسته شدن نداره؟ منو ببین آمین…هر انسانی چه کوچیک چه نوجوون چه جوون چه میانسال و به قول تو پیرش…حق دارن خسته بشن!
با صوتی لرزانی زمزمه کردم:
– یعنی من الان فقط خستهم؟ پس این ضعفی که بعد از گوش دادن خبر ازدواج اونا تو تنم جای گرفته مال چیه؟
همچنان نگاهش به روبهرو بود و این زن اقتداری که در صورتش داشت عجیب آدم را وادار به اطاعت و قبول حرفهایش میکرد.
– اون ضعف عشقه…تو به دلدادگیت نسبت به اون مرد ضعف داری…تا جهان جهانست نمیتونی فراموشش کنی و فقط سعی میکنی با حرفات ما رو توجیه کنی که فراموشش کردی…که…
صورتش را به سمتم چرخاند و با نگاهانی پر اطمینان لب زد:
– که عاشقشی!
لرز خاصی در تنم قرار گرفت و کف دستان ضعف کردهام را به سمت صورتم بردم.
– نه…نه این…نه این امکان نداره…من عاشق اون مرد خیانت کار نیستم…نه من هیچ حسی به اون ندارم…
تمام تنم را سرمای عجیبی در بر گرفته بود و شتابزده شتابزده اشکهای ناباورم پایین میریخسریع.
در غیر طبیعیترین حالت خود بودم و سعی میکردم با دیوانهوار انکار کردن، درونِ خودم را خلاف حرفهای هنار قانع کنم.
– هنار بگو که دروغ میگی…بگو که اینجور نیستم…بگو تو رو خدا بگو…
– دروغ نمیگم!
مشتی به پایم کوبیدم و قطرهی اشکم پایین ریخت.
ماتم گراهی شده مانند کسی بودم که عزیز از کف دست داده و لعنت به حال و احوال زندگی من!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن