کم کم جان به همهی رگ و پِی بدنم تزریق شد و میتوانستم فروکش شدن آن بیرمقی چند دقیقه پیش را حس کنم. نفسی گراهی شدم و پلک بستم.
بستم تا پردهی سیاه کشیده شده نمایشش را شروع کند و صفحهی مقابلم را تبدیل کند به یک زن زار و درمانده با اندک شکمی که جلو وارد شده و ویاری که روز به روز ضعیفترش میکرد.
– آمین نمیخوای حرف بزنی؟
با آرامش خاطر دیده باز کردم و پس از چند ساعت سکوت لب گشودم:
– برای شام چی میخورین؟
شانههایش تکانی خورد و دهانش باز ماند اما من بیهیچ نشانهای فقط منتظر نگاهش میکردم.
– خوبی تو؟
– سؤال پرسیدم.
سکوتش که طولانی شد از روی صنقلبی کشیده شدم و به سمت فریزر رفتم. کمی فکر کردم و سپس رو به سمتش چرخاندم:
– مرغ ترش میخورین؟
صوتی زیرلبیاش به گوشم رسید:
– عجب جونوری هستی تو!
سعی کردم با تمام توان فشاری به عضلات گوشهی لبم بیاورم و نمایی از دندانهای سفیدم را به نمایش بگذارم تا کم کم پایههای سست مقاومتم، محکم شود.
– شنیدما.
با بستهی مرغی در فریزر را بستم و به سمت سینک رفتم.
– پاشو برو پایین آوینارو بیار بالا کم کم بهونههاش شروع میشه اذیتشون میکنه!
انگار که با خودش حرف بزند صورتی درهم کرد و پس از شانه بالا انداختن از آشپزمنزل بیرون زد. با یادآوری گوشی و آنای بیخبر از راهی شدنم بستهی مرغ را روی سینک رها کردم و به سمت گوشی راهی شدم.
باکس پر پیامها باعث شد گوشهی لبم را دندان بزنم.
« معلومه کجایی تو خره؟ سکته کردم»
بهسرعت دلواپس نباشی برایش تایپ کردم و سر و ته جمله را هم آوردم. نگاهم که به پیام دوم و شمارهی ناشناسش برخورد کنجکاو کف دستم را رویش فشردم.
«حق نداری بهش نزدیک بشی، خودت میدونی کی رو میگم»
با حجمی از شوکه شدن گوشی را فاصله دادم.
نمیدانم چرا ولی حدسی خورهوار به جان مغزم افتاد.
– مَ مَ من بَشتنی (بستنی) موخوام ولی مومونی نمیذاله (نمیذاره) بخولم…بیا یَباشکی (یواشکی) بِلیم بیلون (بیرون) بعد بَلام بِخَل!
گول (قول) میدم دیگه اذیتت نمیکنم.
صدای شیرین صحبت کردنش تمام روح و روان آشفتهی این چند ساعتم را ملایمش بخشید.
با فکر به بغل کردنش گوشی را روی تخت انداختم و از اتاق بیرون زدم.
– مامانت گردن منو میزنه نِفله دلت خوشه ها!
– نِلفِه یعنی چی؟
قهقهی محدثه در هوا پیچید و من تکیه زده به چهارچوب در نگاهشان میکردم.
– به یه بچهی شر جا نگرفته مثل تو میگن…تازشم نلفه نه و نفله!
به حالت بامزهای کف دستش را در هوا تکان داد.
– همون که تو میگی!
لب زیرینم را با خندهی ملایمی زیر دندان کشیدم و با تمام جانم مشغول زیر و رو کردن آن جسم شیرین تپلش شدم.
– بچه این حرکاتو تو از کی یاد میگیری؟
– خودت!
این بار نتوانستم خوددار باشم و جلوی صوتی خندهام را بگیرم.
– بهت میگم تأثیر بد میذاری رو بچهم واسه همینه!
ایشی کرد و با بدخلقی به سمت مبل رفت ولی من آوینا را به بغل زده روی صنقلبی ناهار خوری نشاندمش.
– خوبی عاشقی مولین؟
لب زیرینش را به دهان کشید و چند باری سرش را به تأئید تکان داد.
– مولینم باز که شما کار اشتباهی انجام دادی!
لب غنچه کرد و کف دستش را در هوا تکان داد.
– چِلا همهی کالام (کارام) اشتباهه؟
گوشههای لبم را براش کش نیامدن تبسمم فشردم و جمتوجه شدا بدجور زبان دراز شده بود.
– چراکه هر چیزی از هر کسی یاد گحرکت کردی انجامش میدی!
– اشتباهه؟
– بله که اشتباهه.
– یعنی باید ازش بگم بِبَشید!
زیر خنده میزنم و آن چهرهی تخس و اخمویش را آماج بوسههایم قرار میدهم.
در بغلم جایش میدهم و عطر آهستهش بخش موهایش را به ریه میفرستم و من برای زنده ماندن و سرپا توقف کردنم به بوی تنش زیادی نیازمند بودم.
– اولا ازش بگم ببخشید نه و بهش بگم ببخشید…دوما بله!
– مَ مَ چقدر لوس شده!
چشم گرد کردم که صوتی قهقهی محدثه در آشپزخانه پخش شد.
– لامصب گند بزنن با این بچه بزرگ کردنت که هیچی تو گوشش نمیره!
آوینا صورت درهمم را که دید رو به سمت محدثه چرخاند.
– خِله (خیله) خوب…بِبَشید!
صندلی بیرون کشید و با خنده رویش ولو شد.
– ستون عذرخواهی نمیکردی سنگین تر بود خداشاهده!
باز کل کلشان شروع شده بود و من با دلدادگی این جمع کوچکمان را نگاه میکردم.
من یک خانواده داشتم. درست بود بدون شوهر، بدون برادر و خواهر، بدون مادر و پدر، ولی محدثه جای تمام نداشتههایم را گرفته بود و آوینا که دیگر تمام جانم و علت سرپا توقف کردنم بود.
***
– پروندی تخت شماره هفتو میتمایل داشتم.
سر چرخاندم و نگاهم را در سر تا سر بخش چرخاندم. با نمتوجه شدنش پوف راحتی کشیدم و نگاهم را به دکتر الیاسی دادم.
– متشکر.
منتظر ایستاد تا هممسیرش شوم و من تازه به خود آمده به سویش پا سریع کردم.
– خانم محمدی من یه عرضی داشتم خدمتتون!
سری بالا و پایین کردم.
– بفرمایید درخدمتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن