سری تکان داد و پروندهی در کف دستش را ورق زد.
– آیا مشکلی برای ازدواجتون وجود داره؟
شوکه شده از حرکت ایستادم و با دیدهانی گرد دکتر الیاسی را نگاه میکردم.
– من…منظورتون رو…متوجه نمیشم آقای دکتر!
پوفی کرد و پرونده را بست. به سمتم چرخید و من با دیدن نگاههای کنجکاو پرستاران در حال عبور لبی گزیدم.
– ببخشید آقای دکتر میشه جای مناسبتری حرف بزنیم؟
و بعد تک اشارهای به اطراف انداختم که سری به نشانهی تأئید تکان داد.
لب باز کرد تا حرفی بزند که دیدهش دقیقا به پشت سرم چرخید.
– نه بابا…ما کحا و دکتر جعفری بزرگ کجا…دکتر احیاناً جاده گم کردین که ما سعادت مشاهده کردارتون رو پیدا کردیم؟!
صوتی خندهای از پشت سر آمد و من سرم را پایین انداختم.
– دکتر الیاسی شکسته نفسی نفرمایید قربان…ما کف دست و پا شکسته ایرانو میگردیم!
صوتی دست دادنشان و بغل پر از خندهشان به گوش رسید و من منتظر کف دست به سینه شدم.
– الیاسی جون میبینم جدیداً با…
آمین؟
با متوجه شدن اسمم سر بالا بردم که…
نفسم به سختی بالا میوارد شد و نگاهانم میخ دیدهان گرد شده و دهان باز ماندهاش بود.
بلاها یک به یک بر سرم نازل میشد.
– آ…آمین…این…خودتی؟
دیگر هیچ حواسی برای دکتر الیاسی و آدمهای اطرافم نداشتم. گویا من خودم، خودم را لو داده بودم.
دو کف دستم را بالا بردم و روی صورتم کشیدم و سعی داشتم دم و بازدمم را منظم کنم.
قدمی جلو رسید که ترسان خودم را عقب کشیدم و هول زده گفتم:
– نه نه!
و بعد با نگاه نگاهی به پرستار نزدیکمان انداختم که کلافه کف دستی به صورتش کشید و قدمی عقب کشید.
– علی من یه کاری با این خانم دارم برو تو من میآم پیشِت!
پر از استرس کف دست به سینه شدم که دکتر الیاسی با تعجب جویا شد:
– آشنان؟
– بله آشناست.
– باشه پس من راهی شدم.
اشارهای به من زد و جلوتر از من به راه افتاد.
کف دست در جیب روپوشم فرو بردم و پشت سرش با فاصله قدم برداشتم.
از بیمارستان بیرون زدیم و وارد محوطهای شدیم که کمتر پرستار و دکتر از آن عبور میکرد.
به قول آنا پاتوق همیشگی…
– نمیدونم چی بهت بگم…بخدا که نمیدونم چی بهت بگم!
یک لحظه حس کردم خون به مغزم نرسید.
– آره دیگه…حتما الان طرفداری رفیقتو میکنی آمین هم غلط کرد که راهی شد!
با چشمانی گرد شده یک قدم به سمتم برداشت.
– حرف مفت نزن خواهشا…نزن که تهش پشیمون بشی!
از حرص سریع سریع نفس میکشیدم و قفسهی سینهام بالا و پایین میشد. نقطه جوش من مساوی بود با حق دادن به فراز در آن زندگی کذایی که بنظرم ماندنم اشتباهترین تصمیم حیاتام بود.
– حواست به حرف زدنت باشه رضا!
اخم کرده نزدیکتر به من ایستاد و فک قفل شدهاش نشان از خشمگینتی میداد که سخت در کنترلش بود.
– اتفاقا تو باید حواست به زر زدنت باشه…به چه حقی تک و تنها پاشدی خودتو گم و گور کردی؟ چی؟! اونم یه زن تنها تو یه کشوری که گوشه گوشهش گرگ خوابیده…دِ نباید بزنم تو صورتت که بار آخرت باشه همچین غلطی میکنی؟
در این لحظه هیچ چیز نه میتوانست مرا آرام کند و نه او را!
با تمسخر لبی کشیدم:
– نه پس…میاومدم اطلاع میدادم آهای…میخوام طلاق بگیرم بعدشم میخوام فرار کنم.
دادی زد که شانههایم تکان خورد.
– میاضافه کردی…میاضافه کردی منم دندم نرم وظیفهم بود خواهرمو یه جا ببرم پناهش بدم…نه که چند ساله مثل دیوونهها شهرو بذارم زیرپام…نه که هر سری گوش به زنگ باشم مبادا بگن جنازشو پیدا کردیم…تو اصلا عقل داری؟ تو اصلا چیزی به اسم در ذهنش گذراندن تو زندگیت داری؟
ناباور دهانم باز مانده بود.
– حتماً منو میبردی یه گوشه تهش هم آدرسو میدادی به اون رفیق نارفیقت!
– غلط میکرد اونی که بده…گ*ه بخوره اونی که بده!
نگاهانم از این روی رضا پر از تعجب و ناباوری بود؛ شاید بهتر بود بگویم گند زده بودم با تمام تصوری که داشتم!
– دِ توئه ابله فکر اون مادر پیرتو کردی؟ نمیحرکت کردی دیدنش ولی حداقل حالش خوب بود یه صاحابی بالا سرشه…حالا چی؟ خواب راحت داره؟ زندگی آروم داره؟ تا پای سکته رفت بعد خودخواه جلوی من کف دست به سینه توقف کردی طلبکاری؟
با درد پلکی بستم و سر به زیر انداختم.
ولوم صوتیم عجیب ساکت شده بود.
– منو نمیپذیراهی شدن!
– میپذیحرکت کردن.
جیغ زدم:
– میگم منو نمیپذیراهی شدن…منو مثل یه تیکه آشغال انداختن از خونه بیرون، با طلاق براشون شرمساری آوردم بعد منو میپذیرفتن؟
کف دست در جیب روپوشش فرو برد و سر به سمت آسمان بالا گحرکت کرد.
– ولی بابات از رفتنت کمرش خم شد…صدرا نابود شد…خواهرت افسرده…مادرت بیمار…
نگاه به دیدهم داد.
– حالا میگی مهم نیستی؟ حالا میگی مثل یه تیکه آشغال انداختنت بیرون؟ تو اگر آشغال بودی وضع خونهتون اینجور میشد؟
کف دستم را به تنهی درخت کنار کف دستم بند کردم تا از سقوط احتمالیام جلوگیری کنم.
– بس کن.
صوتیم ضعیف بود. آنقدری که خودم در شنیدنش شک داشتم چه برسد به او!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن