قلبم میخواست از شدت فشار وارد شده به تن و بدنم، موهایم را از ریشه بکشم اما نشدنی بود.
– چی میگی فراز؟ من دارم اینجا جون میکنم بپرسم تو این چند ساعت کجا بودی بعد تو داری منو سؤال پیچ میکنی؟
بدون آنکه در صورتش تغییری ایجاد کند، سوی چشمانش را به کنار شانهی راستم داد.
قصد رفتن داشت؟ جمتوجه شداً کور شده بود؟
– فراز باتوام!
با تحکم و جدیت فریاد زدم.
این همه نگرانی مغزم را مختل کرده بود.
اینبار دیگر از حالت خونسرد و عادیاش بیرون آمد و اخمی کرد.
– داد نزن!
عصبی خودم را جلو کشیدم و سینه به سینهاش از حرکت ایستادم.
– چطور تو حق داری داد بزنی، حرف بزنی ولی به من که میرسه باید دهنمو ببندم و لام تا کام حرف نزنم؟ که مبادا به تریپ قبای آقا بر بخوره؟
کف دست به جیب برد و قدمی نزدیکتر وارد شد.
اینبار دیگه تن به تن ایستاده بودیم و هیچ فاصلهای مابین ما نبود.
احساس گر گحرکت کردگی تنم و مغزی که این وسط ویراژ میداد، کمی گیجم کرده بود.
– میدونی راهی شدم کجا؟ رفتم گورمو گم کردم بلکه برات حلقه پیدا کنم!
کلمهی حلقه مانند پتکی بر سرم فرود رسید.
پوزخندی کنج لبم جا خوش کرد:
– حلقه؟
ناتوان اشک در دیدهانم حلقه زد و لعنت بر این موقعگی…
– برای یه حلقه دوزاده ساعت خونه نیومدی؟
تو این شهر درندشت یه مغزه طلا فروشی پیدا نمیکردی؟
اگر بگویم قصد زدنش را داشتم شاید قابل باور نبود ولی داشتم.
به قدری که کف دستهایم بیاجازه از مغز و دلم مشت شدند و اولین ضربه را به سینهاش نواخشتابزده.
– خسته شدم…نمیکشم…نُه ماهه تو این حیات من جون به لب شدم…هر روزگارم دعوا با تو…کل کل و بحث…از اون ور فریبا…آتنا…خالهت…مولینم…بابام…من جونی برام نمونده، بخدا که نمونده!
هق هقهایم، ولین از نفسم گحرکت کرده بود و تنِ بیجانم رو به پایین وارد شدن بود که کف دستش کمرم را چنگ زد و مرا بالا کشید.
منی که دیگر اشکی برای ریختن نداشتم.
نمیدانم چه شد…
چطور شد…
چگونه بود…
ولی کمی بعد خودم را روی تخت حس کردم و پتویی که روی تنم بالا کشیده شد.
این روزها دیگر من…آمین همیشگی نبودم!
من…منِ جمشاهده کرد بودم.
***
– آوینا مامان کف دست نزن به اون گلدون!
کف دستش را برای بار هزارم به گلدان نزدیک کرد که با پُفِ قد بلندی کتاب درون دستم را روی زمین انداختم.
– نکن بچه!
هراسیده کف دستش را عقب کشید. با دیدن ساکت بودنش کتاب را به کف دست گرفتم که باز متوجهی نزدیک شدن کف دستش به گلدان کاکتوس شدم.
– نکن بچه…نکن مولین خاراش میره تو دستت!
اخمی کرد که ناچار از جا بلند شدم و به سمتش حرکت کردم. دست به سینه و لب برچیده نگاهم میکرد.
این لوس بودنش دمار از روزگارم درآورده بود.
– جانِ مولین این خارا بره تو کف دستت، دستت اوف میشه، خونی میشه!
کنجکاو اخمهایش از هم جدا شدند و کف دستانش را باز کرد.
– مومونی!
اگر بگویم هر بار منِ بیلیاقت را مادر میخواند یک دور برایش جان میدادم دروغ نبود!
– جون دلم؟
– خال دَلد داره؟
تبسمی از این طرز بیانش روی لبم جای گرفت.
– آره جونِ مامانی، بسیار هم درد داره!
متفکر نگاهش را به گلدان کاکتوس داد که در قلب لعنتی به محدثه و کادوهایش فرستادم.
خبر نداشت از کاکتوس و یک بچهی فوضول چهار ساله در خونه؟
خوب میدانستم فعلاها قصد دست برداشتن از این کاکتوس بینوا را نداشت.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن