< *** با قلبی که یکی در میان میزد پنبه را برداشتم و به سمتش بردم که دادش کل خانه را برداشت: - تو گ*ه خوردی به اون مرتیکه آشغال جزوه دادی! چرا هیچکس نمیدونه تو یه صاحابی داری، ها؟ وحشتناک بود، صدای عربدههایش! مسلما اهالی خانهی پایین ماجرا را متوجه شده بودند. دلواپس آن خون راه افتاده از بینیاش بودم و این ترس اجازهی جلو راهی شدنم را نمیداد. - د...دماغت... - به درک! و بعد عصبی دستی به زیر بینیاش کشید. عصبی از روی مبل بلند شد و دست به کمر سمتم توقف کرد. - کو حلقهت ها؟ الان کو حلقهت؟ چرا باید یه غریبه بیاد جلوی من...منی که خیر سرم شوهرتم بگه تو؟...چقدر طرف میتونه بیشعور باشه که جلوی چندتا مرد به زن من پیشنهاد کافه حرکت کردن میده! هیچی نمیاظهار کردم و در خاموشی گوشهایم دادهایش را میمتوجه شدند. قلبم برای حنجرهای که رو به نابودی میراهی شد، میسوخت. - اون حلقهی بیصاحابت کو میگم؟ - گمش کردم. طی حرکتی غیرقابل پیشبینی جلو آمد و من ترسان تنه عقب کشیدم و به دیوار تکیه دادم. عصبی مشتی به دیوار کنار سرم کوبید که ناخودآگاه بدنم لرزید. - همین امروز عصر میریم یکی میندازم تو کف دستت ولی وای به حالت ببینم...ببینم تو یه لحظه از تو کف دستت درش بیاری، زندگی رو واست جهنم میکنم! با رفتنش و محکم کوبیدن درب خانه بهم، دلم تازه به خود رسیده بود و میتپید. بیجان خودم را جلو کشیدم و روی یکی از مبلها افتادم. کف دستم روی قفسهی سینهام بود و شتابزده سریع نفس کشیدم. از صبح الطلوع تا همین الان جز بدبختی چیزی نصیبم نشده بود. بعد از مدتی، جان کندم تا بلند شوم و لباسهایم را عوض کنم. آوای درب خانه باعث شد از نگاه کردن به آینه دست بکشم. در خانه را که باز کردم، چهرهی دلواپس مامان فاطمه را دیدم. - چیشده مادر؟ *** جرعهای از آب قند خنک را به گلو فرستادم و به پشتی مبل تکیه دادم. کف دستی به زانوهایش کشید و روی مبل جای گرفت. - چی بگم والا...من از کار شما دوتا سر در نمیآرم. بی هیچ حرفی پلک بستم و جاده راهی شدهی آب قند را تا معدهام حس کردم. - تو خوبی الان؟ سری به نشانهی تأئید تکان دادم. حال جسمیام خوب بود ولی حال روح و مغزم...خیر! خودخوریهای مغزم تمامی نداشت. نگرانی دلم هم برایش تمامی نداشت. - کشیده شو مادر، کشیده شو یه چیز بخور با این آب قند جون به تنت بر نمیگرده. لج کرده بودم؟ آری...آن هم با خودم، با خودم و...او! لیوان آب را روی میز گذاشتم و به حالت قبل برگشتم. - ممنون اما میل ندارم. اخمی کرد و روسریاش را از سرش بیرون آورد. - کشیده شو ببینم. ولی با دیدن هیچ حرکتی از جانب من تنها به تکان مختصر سرش بسنده کرد و به سمت آشپزمنزل راهی شد. بوی شکل گراهی شده در منزل نشان از پختن غذا میداد و هیچ حسی را در من ایجاد نمیکرد. انگار که نه انگار از صبح چیزی جز این آب قند لب نزده بودم. - کشیده شو یه زنگ بهش بزن. من؟ من باید پا جلو میگذاشتم؟ عمراً! - دختر من باید یه جایی این قهر و دعواها رو تموم کنید دیگه...چهار روزگار پیش یه دعوا داشتین امروز هم یه دعوا! با حرص غریدم: - همهش که تقصیر من نیست! با همان قاشق در کف دستش رو به رویم نشست. - درسته، تقصیر تو نیست ولی روی تو هست! اگر تقصیر تو بود که با این خشمگینت باید یه بلایی سرت میآورد. الان...راست میبیان کرد؟ انگار توانایی تشخیص درست از غلط را از دست داده بودم که اینگونه عجیب الغریب نگاهش میکردم. از طریق من که به جادهی نرسید، به کارش ادامه داد و بعد از پخت غذا و تأکیدش بر غذا خوردنم، منزل را ترک کرد. حالْ من مانده بودم و یک منزلی مزخرف و دلواپسی برای مردی که با بینی زخمی از خانه بیرون زده بود. کف دستی به صورتم کشیدم و بعد از چک کردن ساعت، کلافه از روی مبل قد بلند شدم. دست و قلبم به کاری نمیراهی شد. شش ساعتی بود که از خونه بیرون زده بود و بیخبری مامان فاطمه مضطربی را بیشتر به قلبم چنگ زده بود. چند ساعت بعد هم به همین منوال گذشت. ساعت از یازده هم رد کرده بود و من جانی دیگر برای گریه کردن نداشتم. روی مبل چمپاته زده سر روی زانویم گذاشتم که صدای آرام در منزل باعث شد تکانی به تنم دهم. با شنیدن صدای واضح برخورد در به سرعت از روی مبل بلند شدم و جلویش از حرکت ایستادم. - کجا بودی؟ در حال درآوردن کفشهایش بود. اگر او وضع آشفتهای داشت، من بدترش را داشتم. اگر موهای او آشفته بودند، موهای من هم شلخته بود. اگر لباسهایش کج و کوله بود، من هم چنین وضعیتی داشتم. - نگوش دادی چی گفتم؟! میگم کجا بودی؟ چیزی ناضافه کرد و فقط صدای نفسش بود که به گوشم میرسید. عمق دردی که در این چند ساعت کشیدم را میمتوجه شد؟ - میگم کجا بودی؟ کَری؟! خونسرد لب باز کرد: - چرا؟ در راهروی کوچک جلوی درب منزل توقف کرده بودیم و قصد کنار حرکت کردن را نداشتیم. - چی چرا؟ - چرا میپرسی؟ دلم از دلواپسی در حال کندن بود و او بیست سؤالی مسیر انداخته بود؟ کلافه پلکی زدم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن