رمان ایوار پارت ۹

می‌خوابم و صبح که بیدار می‌شوم یک پیامک روی گوشی ام خود نمایی می‌کند.

پیامک را باز می‌کنم.

از طرف سیاوش است.

نوشته است:

“عصری بریم بیرون کارت دارم”

این خوب است. می‌توانم با سیاوش بیرون بروم.

از ماندن در این عمارت و استرس کشیدن بهتر است.

فکر کار کردن برای پولاد مرا دیوانه خواهد کرد.

تا عصر خودم را با کارهای خانه سرگرم می‌کنم و در اینستاگرام می‌چرخم و تلگرام را مدام بالا و پایین می‌کنم.

دوست ندارم با کسی از اعضا خانواده رو به رو شوم.

در نهایت عصر که می‌شود با اضافه کردن اینکه با سیاوش بیرون می‌روم مثلا از خانم جان اجازه می‌گیرم و به سمت واحد خودمان روان می‌شوم و اامان لباسی را که پیدا می‌کنم به تن می‌کشم.

عطر می زنم و وقتی مامان می پرسد کجا کوتاه میگویم:

-با سیاوش میرم بیرون.

مامان باشه ای گفته و رهایم می‌کند.

از خانه که بیرون می‌روم سیاوش داخل ماشین گران قیمت و دلبسته شدنی‌اش منتظرم است.

حین قرار گرفتن در ماشین سلامی کرده و کمربند را میبندم و تمام عطر تلخش را بو می‌کشم.

تبسمی می‌زند.

-خوبی؟

خوبم را بی‌حوصله می‌گویم.

ابرویی بالا می‌فرستد و می گوید:

-خوب قاطی کردیا.

بدخلق می‌گویم:

-هرکی جای من بود قاطی می‌کرد.

نگاهی سرتاپایم می‌اندازد.

-کجا بریم اخلاقت خوب شه؟

هرجا شد را واگویه کرده و آهنگ در حال پخش از ماشین را تغییر می‌دهم.

ماشین را به راه می‌اندازد و هر ازگاهی نگاهی سرتاپای من بی‌حوصله می‌اندازد و بالاخره مقابل کافه رستوران شیکی ماشین را پارک میکند و می‌گوید:

-پیاده شو خوش اخلاق.

نگاهی به رستوران می‌اندازم و بهت زده میگویم:

-سیاوش اینجا نه. برو یه جای دیگه.

اخم می‌کند.

-چرا؟

به لباس‌هایم اشاره می‌کنم.

-لباسامو ببین؟

سری تکان می‌دهد.

-قشنگن که.

کلافه میگویم:

-مناسب اینجا نیست. با کتونی و مانتو نخی میان اینجا آخه؟

می‌خندد.

-پیاده شو که خیلی هم تیپت دلنشینه.

مخالفت می‌کنم.

-نه. می‌گفتی لباس خوب بپوشم. من اندیشیدم میریم یه ژلاتو بخوریم. این تیپ کافه گردیمه. نه کافه رستوران لاکچری.

باز هم می‌خندد.

-والا که خیلی خوبی نوه‌حاجی.

مخالفت می‌کنم و بالاخره به کافه ی ساده تری می‌رویم.

ماشین را که پارک می‌کند تندا پیاده می‌شوم و سرتاپای سیاوش را که نگاه می‌کنم تازه می‌فهمم تیپم حتی به سیاوش مارک پوش هم نمی‌آید.

تک کت کتان و شلوار راسته پوشیده و موهایش را مرتب کرده است و من با دم کف دستی‌ترین لباس ممکن از خونه زده بودم بیرون.

می گویم:

-تو چرا خودت تیپ زدی؟ می‌اضافه کردی یه کم شیک و پیک تر می‌پوشیدم خب.

تبسمی میزند.

-بسیار خوبی بلوط. از همه ی آدمایی که اون تو هستن هم خیلی بهتر.

زیر لب غر می‌زنم.

مردک دیوانه.