اخم که میکنم از خونه خارج میشود.
میز صبحانه را جمع میکنم و برای مولین پیامک میفرستم که به منزل برنمیگردم و پیش خانم جان میمانم.
مولین جوابی نمیدهد و تا شامگاه مشغول پختن شام می شویم.
شامگاه که میشود میز چیده میشود و خاندان دور میز جمع میشوند.
طبق معمول پولاد دور تر از ما کنار افرا نشسته است و سروش کنار کف دست من و مهسا کنارش.
آقاجون در صدر میز است و قبل از شروع شام آقاجان مجلس را به دست می گیرد.
_دور هم جمع شدیم تا چندتا نکته رو بگم.
همه ساکت می شوند و اقاجان ادامه میدهد.
-قضیه ی دیشب از نظر من تموم شده. با هر حرفی که در موردش زده بشه برخورد میکنم.
همه که دیده می گویند میگوید:
-بلوط جان هم به اشتباهش پی برده درسته باباجان؟
بله میگویم و ادامه می دهد.
-و اینکه قرار شده بلوط از فردا بره و کارگاه پیش پولاد مشغول کار شه.
کسی سرفه میکند و سرم را که بالا میبرم نگاه بهت زده ی سیاوش را میبینم.
نگاه آقاجان سمت مامان و بابا می چرخد و میپرسد:
-صحبتی که ندارید؟
منتظر مخالفت بابا هستم که با بیان کردن “نه هرچی شما بفرمایید” بحث را تمام میکند.
بهت زده نگاهش میکنم و دستم سمت لیوان آب میرود.
باید آب بخورم حتما خواب بوده…
نه پولاد نه.
آب را که میخورم آقاجان می گوید:
-با خود پولاد میره و میاد و از بابت حرکت کرد و آمدش دلواپسی نداریم.
نگاهم روی صورت ارام پولاد میچرخد، افرا هم دارد پولاد را متعجب نگاه میکند.
انگار که فقط ما چند نفر هستیم که شوک شده ایم و بقیه دارند ساده ترین مکالمه ی تاریخ را گوش میکنند.
آقاجان ادامه میدهد.
-بفرمایید شام تا سرد نشده.
همه مشغول خوردن شام می شوند و من نگاه میدوزم به پولا.
عین خیالش نیست و سیاوش دارد با غذایش بازی میکند.
یک مهمانی دوستانه بود و نتیجه اش شده است یک کار اجباری.
بالاخره جسارت پیدا کرده و میگویم:
-من فعلا یه کم کار دارم اگر میشه برای کار کمی…
هنوز جمله ام تمام نشده که آقاجان میگوید:
-از اول هفته ی آینده کارت رو شروع میکنی دخترم.
نفسم را فوت کرده و نگاهم را میدوزم به ظرف غذایم.
شام امشب انگار قرار است مزهی زهر بدهد.
غذا که تمام میشود با گفتن من میرم استراحت کنم از پشت میز کشیده شده و به سمت اتاق طبقه بالا میروم.
نمیخواهم به منزل برگردم.
این را هم آقاجان میتواند حلش کند.
همانطور که برایم کار دلخواه خواش را کنار نوهی محبوبش جور میکند.
می نشینم در اتاق و کلافه نگاه میدوزم به حیاط.
پولاد را مدت زیادی بود که نمشاهده کرده بودم، چند سال پیش به یکباره به بهانه ی کار مشارکتی از تهران بیرون زد.
چندماهی از برگشتنش و شروع کارش میگذشت و اامان دردسر خاندان را هم بلوط برایش درست کرده بود و دومین دردسرش هم میشد کار کردن بلوط در شرکت.
آقاجان چه گفت؟
گفت قرار است پولاد شخصا مرا به شرکت برساند؟
همین چند ماه را هم پولاد به ضرب و زور در این خونه مانده بود.
روز برگشتش اظهار کرد که به آپارتمان شخصی خودش می رود و آقاجان که مخالفت کرد قرار شد سوئیت کوچیک انتهای باغ را فعلا داشته باشد تا بتواند تصمیم قطعی برای خودش بگیرد.
حالا آقاجان انگار با سپردن مسئامات من داشت مجبورش میکرد که در این عمارت بماند.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن