«افران»
از حموم که خارج شدم دیدم روی تخت توی خودش جمع شده ، به سمتش رفتم و کنارش روی تخت نشستم .
آروم دیدهاشو باز کرد که بیان کردم :
_نخوابیدی ؟
سرشو بالا انداخت و اضافه کرد :
_نه ، خوابم نبرد .
کنارش دراز کشیدم و کف دستمو ستون تنم کردم ، به سمتم برگشت و گفت:
_ببخشید افران !
_چرا ؟
_همش بخاطر منه .
_حرومزاده بودن بقیه ربطی به تو نداره که خانوم .
_ اره اما اون گیرش منم ، نمیدونم چرا بیخیال نمیشه .
_یجور بیخیالش میکنم برای هفت جدش کافی باشه ، فقط باید پیداش کنم مرتیکه ی بی ناموسو .
_ دایان بارداره ، آقا سهراب که بنده خدا همش میره شهر اگه یوقت بخاطر این تنش ها بلایی سر دایان و بچه هاش بیاد چی ؟
اخمام تو هم حرکت کرد و اضافه کردم :
_ دلواپس نباش خودم حواسم به همه چیز هست ، دفعه پیش هم خبر نداشتیم وگرنه بلد بودم دماغشو بسوزونم .
_چی بگم افران ، هربار حس میکنم از همتون بیشتر از قبل خجالت میکشم .
موهاشو کنار زدمو گفتم :
_تو چرا باید خجالت بکشی ؟
_ بالا بری پایین بیای اون عوضی هم مثل من یه کلهره !
_پدر و برادر توهم کلهرن ، ذات آدم به فامیلیش ربطی نداره هورا !
_قلبم برای رودخونه تنگ شده !
حرفش یهویی و بی ربط بود اما شوکه شدم ، خودم رو به اون جاده زدمو بیان کردم:
_رودخونه ؟
_اوهوم … منو گلی همواره میحرکت کردیم اونجا البته قایمکی ، چراکه بابا و امیر اجازه نمیدادن میاضافه کردن مرزه خطرناکه اما میدونی اینقد حس خوبی میداد بهم .
_ که اینطور .
_اره اما بهشدت وقته نراهی شدم ، آخرین بار که اون اتفاق افتاد دیگه نراهی شدم .
_چه اتفاقی ؟!
_ گلی زودتر از من حرکت کرد خونه و یهو چند نفر بهم حمله کردن اما ینفر نجاتم داد .
_کی ؟!
_نمیدونم چهرشو پوشونده بود منم نشناختمش ، حتی نذاشت به بابام بگم بهش پاداش بده و اضافه کرد نیاز نداره و از سر انسانیت کمک کرده .
پس اون هنوز منو به یاد داشت ! آروم لب زدم :
_میبرمت رودخونه اما ازم نخواه اجازه بدم تنها یا با گلی بری .
نگاهاش گرد شد و اضافه کرد :
_جدی میگی ؟ یعنی میبریم رودخونه ؟
_اره خب .
_ ممنونم افران .
با انگشت اشاره ام ضربه ی ارومی به نوک بینیش زدمو با لبخند کمرنگی اضافه کردم :
_خواهش میکنم خانوم ، هرکاری لازم باشه میکنم اما اینجوری کز نکن یه گوشه .
آروم خندید و گفت :
_پس خودت دوست داری آرامش نداشته باشی .
_فک کن اینطوره ، الانم اگه خوابت نمیاد پاشو بریم بیرون پیش بقیه ، احتمالا دلواپستن ولی چراکه افران عصبی بوده جرعت نکردن در بزنن.
لبخند زد و گفت :
_اره وقتی داد زدی باوان و دایان یجوری ترسیده بودن که نگو .
_اها یعنی تو نترسیدی ؟
_نه ، چرا بترسم خب عصبانی بودی منم بودما … ولی بیشتر ترسیده بودم از اون .
_خیله خب ، پاشو دلربای خفته پاشو بریم بیرون .
باشه ای بیان کرد و از جاش قد بلند شد و به سمت سرویس حرکت کرد .
اما من توی فکر غرق شدم ، ماجرای فرهاد از یه طرف و اینکه نمیدونستم چجوری به هورا بگم اونشامگاه لب رودخونه اون شخص خودم بودم یه طرف ولی تصمیم گرفته بودم که بهش همه چیزو بگم .
شاید … شاید اینجوری میمتوجه شد که از همون اول میشناختمش و احساسم رو میدرک کرد .
دستی تو موهام کشیدم و از جام بلند شد که هممدت هورا از سرویس بیرون اومد ، لباس هاشو مرتب کرد و همراه هم از اتاق خارج شدیم ….
•••••••••••••••••••
نیمه شامگاه بود و همه خواب بودن ، عمارت در سکوت بود اما من خوابم نمیبرد .
تمام مدت به هورا خیره شده بودم ، هورایی که غرق در خواب بود .
کلافه از جام بلند شدم و به آرومی از اتاق خارج شدم ، به سمت اتاقش راهی شدم تا باهاش صحبت کنم چراکه حس میکردم تنها کسیه که میتونه بهم کمک کنه ، فقط اون بود که راز منو میدونست .
آروم به در اتاقش ضربه زدم و با صدای آروم آواش زدم :
_خاله دیلان ؟ … خوابی ؟
با متوجه شدن آواش نفس راحتی کشیدم و دستگیره رو پایین دادم ، وارد اتاق شدم که مشاهده کردم توی تختش در حال کتاب خوندنه ، با آبروی بالا راهی شده نگاهم کرد و اظهار کرد :
_ چیشده مادر این وقت شب ؟ اتفاقی افتاده ؟ هورا خوبه ؟
کنارش روی تخت قرار گرفتم و اظهار کردم :
_نه چیزی نشده هورا خوابه حالشم خوبه ، خودم کارت داشتم .
_جانم مادر بگو خب .
_ من … من میخوام یه کاری کنم اما میل داشتم قبلش با شما مشورت کنم .
_جانم پسرم ؟
_ من میخوام حقیقتو به هورا بگم !
_حقیقت ؟ چه حقیقتی؟
کمی در ذهنش گذراند و انگار تازه یادش افتاد :
_ پس میخوای بگی که تو بودی .
_بله … میخوام بهش بگم .
_خوب میکنی مادر ، بالاخره که باید بگی .
_ اون منو یادش مونده .
_از کجا میدونی ؟
_ از زیر زبونش کشیدم .
لبخند زد و ضربه ی ارومی به گونه ام زد :
_ای شیطون بلا .
لبخندی زدم و گفتم:
_ میخوام ببرمش کنار رودخونه و همونجا همه چیو بهش بگم .
_فکر خوبیه ، اینجوری بهتره هرچقدر که تو دلت نگهش داری باره سنگین تر میشه و بینتون یه چیز میمونه که پنهونه .
_یکم استرس دارم فقط .
_میدونم مادر ، اما نگران نباش کاری که میکنی کار درستیه پس بدون ترس برو و بهش بگو ….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن