با افران از باغ خارج شدیم و مسیر رو پیش گحرکت کردیم :
_خسته که نشدی هورا خانوم ؟
_نه والا ، مگه چیکار کردم که خسته بشم ؟
تبسمی زد و سر تکون داد ، باد ملایمی میوزید و برگ درخت هارو تکون میداد ، به اطراف با کنجکاوی خیره شده بودم که افران انگشت هاشو از بین انگشت هام رد کرد و کف دستمو توی کف دست بزرگ و مردونش گحرکت کرد ، متعجب به دست هامون خیره شدم و بعد به افران که با اخم های در هم و جدیت مسیر و طی میکرد ، چیزی ناظهار کردم اما هممسیری هم نکردم هنوز دیروزگارو فراموش نکرده بودم و معذب شده بودم ، افران نیم نگاهی بهم انداخت و بیان کرد :
_ سردت نیست ؟
_هان ؟!
_میگم سردت نیست ؟
_ها … نه … نه زیاد سرد نیست .
بهم چشم دوخت و سویشرت مشکیش رو از تنش در آورد و روی شونه ام انداخت :
_وا ! من که گفتم سردم نیست !
_جدی ؟ پس چرا نوک دماغت قرمز شده مادمازل ؟
به نوک بینیم خیره شدم و چشام بهم نزدیک شد ، افران لبخند زد و دو لبه ی سویشرت رو بهم دیگه نزدیک کرد که احساس کردیم چند نفر به سمتمون میدون ، افران برگشت و به اون طرف چشم دوخت و کمیل و چند نفر از افراد عمارت رو دید که هراسون به سمتمون میومدن ، دلشوره ی بدی گراهی شدم و مضطرب به افرانی خیره شدم که اخماش عمیق توهم بود .
با نفس نفس توقف کردن که افران گفت :
_چخبره ؟ این چه حالیه ؟
کمیل با نفس نفس گفت :
_اقا … آقا اون عوضی در حرکت کرده .
با وحشت به افران خیره شدم که افران تو کسری از ثانیه نگاهاش به خون نشست و اضافه کرد:
_ یعنی چی در راهی شده ؟ چجوری در رفته ؟
جمله ی آخر رو با صوتی قد بلند داد زد و با همون تن صدا ادامه داد :
_پس چه غلطی میکردن که اینقد راحت درراهی شده ؟ اینهمه آدم گذاشتم چجوری راهی شده ؟
کمیل اضافه کرد :
_اقا بچه ها تا صب اونجا بودن حتی کسی وارد اونجا نشده ، اون عوضی رو بسته بودیم ، اینقد کتک خورده بود که جون نداشت ، امکان نداره تنهایی انجامش داده باشه .
افران با عصبانیت عربده زد :
_کدوم گوری حرکت کرده ؟ برید بگرمشاهده کرد دنبالش ، چرا وایسامتوجه شد منو نگاه میکنید ، بجنبید .
کمیل دیدهی گفت و یکی دیگه از افرادش اضافه کرد :
_اقا یکی طنابشو وا کرده .
افران با خشم اظهار کرد :
_یعنی چی ؟
_اقا انگار یکی طنابشو با چاقو بریده و فراریش داده .
_چجوری فراریش داده که هیچ خری نمتوجه شده .
دلم داشت از جاش کنده میشد ، نفس نفس میزدم و تا به الان هیچوقت اینقد از اون وحشی نوحشت کرده بودم ، سینه ی افران از خشم بالا و پایین میشد و رگ پیشونیش برجسته شده بود ، به سمتم برگشت و با متوجه شدن حالم منو کشید توی آغوشش و رو به کمیل فریاد زد :
_بچه هارو بردار برو دنبالش کمیل ، پیداش کنید این حرومزاده رو ، کثافت عوضی از کجا فرار کرده هیچکی نمتوجه شده همه چیو چک کن سریع بریدددد.
کمیل دیدهی بیان کرد و سریع همراه بقیه از ما دور شد ، افران کف دستشو روی گونه ام گذاشت که با وحشت بهش خیره شدم و جنون وارد تکرار کردم :
_میاد … میاد سراغم … بازم میاد …افران میترسم .
_هیییش نترس من پیشتم باشه ، دیگه نمیذارم چنین غلطی بکنه ، گوه میخوره بیاد سمتت ، خودم میکشمش حرومزاده رو .
اشکام سرازیر شد که افران سرمو به سینش فشرد ، اینقدر هراسیده بودم که حتی نتونستم از این حرکت افران شوکه بشم ، همون طور که توی آغوشش بودم اضافه کرد :
_ بیا بریم خونه باشه ؟
آروم سر تکون دادم و به سمت خونه حرکت کردیم ، وقتی به خونه رسیدیم خاله دیلان با متوجه شدنمون به سمتمون اومد و با متوجه شدن حالم تبسمش محو شد و اخماش توهم رفت :
_چیشده افران ؟ این بچه چرا اینجوری شد ؟
افرانو که مشاهده کرد ترسیده بهش خیره شد و بیان کرد :
_چیشده ؟ این چه حالیه ؟
افران با آوایی که سعی در کنترلش داشت بیان کرد :
_اون حرومزاده از کف دست بچه ها فرار کرده .
خاله دیلان اخماش شدید تر توهم رفت :
_چجوری فرار کرده ؟ اونجا که راهی نداره؟ بدون مشاهده کرده شدن چجوری در حرکت کرده که الان متوجه شدن ؟
افران کلافه چشماشو بست و چنگی توی موهاش زد :
_نمیدونم ، نمیدونم کمیل اومد و بهم خبر داد … باید همون موقع کلکشو میکندم عوضی رو .
بینیمو بالا کشیدم ، کف دستام میلرزید و نمیتونستم کنترلشون کنم ، افران رو به خاله دیلان اظهار کرد :
_ خاله هورارو ببرید داخل و دیده ازش بر ندارید تا بیام .
خاله دیلان با جدیت سر تکون داد و افران به سمتم برگشت و کف دستاشو دو طرف صورتم قاب کرد و اروم بیان کرد :
_ نترس … خب ؟ پیداش میکنم ، نمیذارم چیزیت بشه هیچوقت باشه ؟
با انگشت شستش اشکمو پاک کرد و کف دستشو پشتم گذاشت و به سمت خاله دیلان هدایتم کرد ، خاله دیلان با محبت سعی در آروم کردنم داشت :
_بیا دخترم ، بیا عزیزم نترس افران نمیذاره چیزیت بشه مادر .
کف دستشو دور شونه ام حلقه کرد و به سمت داخل هدایتم کرد .
لحظه ی آخر به عقب برگشتم و افران رو متوجه شدم که از حرکت ایستاده بود و بهمون خیره بود ، با دیدن نگاهم آروم دیدهاشو بست و سعی کرد بهم اطمینان بده اما من حتی دلواپس بودم که بلایی سر افران نیاره ، اون حیوون صفت هرچیزی ازش بر میومد و این قابل انکار نبود .
از ترس گریه ام بند نمیومد ، خاله دیلان آب قندی برام آورد و اظهار کرد :
_نلرز اینجوری مادر ، نلرز دخترم نگا رنگت مثل گچ دیوار شده .
گلی با نگرانی شونه ام رو ماساژ میداد و باوان و دایان از پنجره به بیرون خیره بودن ، همایون خان وقتی متوجه قضیه شد هممسیر میران از خونه خارج شد و گلاویژ بی اهمیت به تلوزیون خیره بود ، خاله دیلان لیوان آب قند رو سمتم گرفت و مجبورم کرد ازش بنوشم .
با گریه بیان کردم :
_چقد من بدبختم خدا ، چرا تموم نمیشه ، خسته شدم .
گلی بغض کرده در آغوشم کشید و خاله دیلان اضافه کرد :
_هیچی نمیشه دختر زیبام …
وسط حرفش پریدمو با عجز اضافه کردم :
_ آخه من که نگران خودم نیستم خاله دیلان تو این خونه بچه هست ، زن باردار هست دوتا دختر جوان هست یه خانواده توی این خونست ، اون …اون عوضی ساکت نمیشینه مخصوصا وقتی افران اون بلارو سرش اورده ، اگه بلایی سر شماها یا افران بیاره چی؟
خاله دیلان ناراحت بهم خیره شد ، با گوش دادن آوای عربده ی افران ترسیده به در خیره شدیم ، باوان و دایان مضطرب سمتمون برگشتن :
_وای داداش بسیار عصبانیه .
دایان دستشو به کمرش گحرکت کرد و گفت :
_ای راست میگه ، افران بهشدت عصبیه .
خاله دیلان با جدیت بلند شد و میل داشت به سمت بیرون به که در به ضرب باز شد . افران با دیدهای سرخ و اخم هایی که وحشتناک تو هم بود وارد خونه شد و پشت سرش میران و همایون خان وارد خونه شدن ، چهره ی افران جوری بود که هیچکدوم جرعت نکردیم چیزی بگیم یا چیزی بپرسیم .
گلاویژ بی خیال اظهار کرد :
_ اینهمه محافظ اینجاست چقد گیر دامشاهده کرد به یه الف بچه .
افران خوفناک بهش چشم دوخت که همایون خان رو به گلاویژ اظهار کرد :
_گلاویژ ساکت لطفاً .
گلاویژ نگاهاشو تو حدقه گردوند و به تلوزیون خیره شد ، افران به سمتم اومد و روی مبل کنارم نشست ، خم شد و آرنجش رو روی زانوهاش گذاشت و پای راستش رو به زمین میکوبید ، همایون خان روی میل نشست و اضافه کرد :
_باید همون اول کارشو تموم میکردیم ، آروم باش بچه ها و میفرستم دنبالش بگردن ، اون زخمی بوده نمیتونه بهشدت دور شده باشه .
افران خاموشی کرده بود و به زمین خیره بود و انگار اصلا آواشو نمیشنید ، بعد از چند دقیقه دستی به ته ریشش کشید و سمتم برگشت ، با دیدهای سرخ و گونه های تبدارم خیره اش شده بودم ، لحن نگاهش کمی تغییر کرد ، آروم بیان کرد :
_ بسه گریه نکن .
سرمو انداختم پایین و دامن لباسم رو به بازی گراهی شدم ، دستشو روی کف دستم گذاشت و اظهار کرد :
_نکن ، الان لباسو پاره میکنی .
کف دستای لرزونمو توی دستش گراهی شد و با اخم و جدی اضافه کرد :
_یه چند روز از خونه بیرون نرید ، تا ببینم چه غلطی میکنم … مخصوصا هورا … یبار دیگه بلایی بخواد سرت بیاره خودشو خانوادشون باهم زنده به گور میکنم .
همه دیدهی گفتن و خاموشی کردن ، خم شدم و لیوان رو از آب خنک پر کردم و سمتش گحرکت کردم ، نیم نگاهی به لیوان و بعد به من انداخت که اشاره زدم لیوانو بگیره .
لیوان رو از کف دستم گراهی شد و آب رو لاجرعه سر کشید ، رو بهم اظهار کرد :
_یه لحظه میای ؟ کارت دارم .
سر تکون دادم و با گفتن ببخشیدی از جام کشیده شدم و همجادهش رفتم توی اتاق ، درو باز کرد و عقب ایستاد تا من اول برم داخل و بعد خودش وارد شد .
سوالی نگاهش کردم که به مبل اشاره زد و اظهار کرد :
_بیا بشین .
مطیعانه جای گرفتم و بهش خیره شدم ، روی کف دسته ی مبل نشست و گفت:
_ میدونم بهشدت اذیت میشی ، اینم میدونم که چقد میترسی و نگرانی .
موهامو پشت گوشم داد و گفت:
_ ولی یمدت نرو بیرون ، اگه با خودم باشی اشکالی نداره اما تنها یا با دخترا به هیچ عنوان نرو باشه .
مظلومانه سر تکون دادم و بغضمو قورت دادم ، انگشت اشارشو زیر چونم گذاشت و سرم رو بالا اورد :
_ گریه هم نکن ، قول میدم به قیمت جونم هم که باشه مراقبت باشم .
تو قلبم اعتراف کردم که قلبم نمیمیل داشت به قیمت جونش مراقبم باشه !
کلافه پوفی کشید و اظهار کرد:
_مطمئنیم یکی کمکش کرده ولی کی ؟ نمیدونم . من آدمای مورد اطمینان رو گذاشتم بالا سرش امکان نداره با اونا بوده باشه .
_به بابا اینا چیزی نگم ؟
_به امیر زنگ زدم ، گفت اونم پیگیرش میشه ، یه حرومزاده دوتا خانواده رو بهم ریخته .
_میترسم ، میترسم بلایی سر شماها بیاد بخاطر من .
اشکام از نگاهم چکید و ادامه دادم :
_من اصلا نگران خودم نیستم افران ، اما فکر به اینکه بخاطر من خانوادم یا حتی خانواده ی تو آسیب ببینن یا اصلا حتی خود تو ….
با حالت خاصی نگاهم میکرد ، در خاموشی بهش خیره شدم :
_ کسی چیزیش نمیشه خانوم ، بهت قول میدم ، گریه نکن باشه ؟
اشکامو پاک کرد و خم شد سمتم و به گرمی موهامو بوسید ، معذب شده کمی خودمو جمع کردم ، معنی این رفتاراشو نمیمتوجه شدم و یا شاید هم میدرک کردم اما نمیمیل داشتم بهش فکر کنم !
افران از خودش جدام کرد و اظهار کرد :
_بیا یکم بخواب ، منم برم دوش بگیرم مغزم داره سوت میکشه .
سرمو تکون دادم و به سمت سرویس حرکت کردم ، صورتمو شستم و لباس هامو با لباس راحتی عوض کردم ، روی تخت دراز کشیدم و افران رو تختی رو تا زیر زیرام بالا کشید .
لبخند بی جونی زد و سمت کمد راهی شد ، بعد از برداشتن حوله و لباسهاش وارد حموم شد …….
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن