سرم رو انداختم پایین تا نگاهم به کسی نیفته،ولی از لحظه ای که وارد دانشکده شدم،
کم کم نگاه ها رو ،روی خودم احساس کردم.
پام رو که توی کلاس گذاشتم آوای جیغ دخترها و خنده ی تمسخر آمیز پسرها رفت بالا!
-اینو نگاااا!🤣
-وای اینم جوگیر شد!😆
-از همون دیروز مشخص بود مخش عیب کرده!😵
-ترنم این چه وضعشه!
-وای اینجا هم کلاغ اومد!!
-قیافه رو!!😂
-دوست پسرت اظهار کرده چادر سر کنی؟😆
و…..
احساس میکردم صورتم قرمز شده!
خیلی بهم برخورده بود!😔
تو قلبم اضافه کردم”فقط بخاطر رضایت تو!”
سرم رو بالا گرفتم و با جدیت همه رو نگاه کردم!
-اتفاقی افتاده؟
یکی از دوستام نالید
-ترنم اون چیه روی سرت آخه؟
-نمیدونی چیه؟بهش میگن چادر!
-میدونم ولی آخه تو اهل این امل بازیا نبودی!!
-اتفاقامن امل بودم،اما تازگیا دارم انسان میشم.
امل کسیه که به میل دیگران میگرده،هر روزگار یه رنگ،هر روزگار یه شکل،هر روزگار لختتر! هر روزگار کالا تر یکیشون با اخم قد بلند شد
-منظورت چیه؟؟
یعنی الان یعنی ما انسان نیستیم؟؟😡
-نه.خودم رو اظهار کردم.😢
منم دلم میخواد تو چشم باشم،
ولی بیشتر از اون قلبم میخواد انسان باشم.
انسان یعنی کسی که تابع عقله،نه بنده ی هوس!
انسانیت یعنی داشتن عزت نفس،نه که بخاطر دیده شدن،خودت رو به هرشکلی دربیاری!
ملایمش عجیبی تو قلبم احساس میکردم.
هرچند هنوزم متوجه مسخره کردناشون میشدم،اما دیگه حساسیت نشون ندادم.
بی محلیم رو که مشاهده کردن،کم کم خودشون رو جمع کردن.
دم ظهر هم برخلاف روزگارای گذشته که یواشکی و موقع خلوتی میحرکت کردم نمازخونه،
با خیال راحت راهی شدم برای نماز جماعت.
بعد از کلاس،وقتی سوار ماشین شدم احساس میکردم مثل یه پر ،سبک شدم!!
باورم نمیشد تونسته باشم مقاومت کنم!
بهشدت حالم خوب بود.
از آینه ی ماشین به خودم خیره شدم.
قیافه ی جمتوجه شدم،برام جالب بود!
آروم تو خیابونا رانندگی میکردم و به حس خوبم فکرمیکردم.
به این که این حس رو برای بار اول بود که تجربه میکردم.
چندتا شاخه گل خریدم و راه افتادم سمت ولیمزاده صالح (ع)🌹
این بار میدونستم باید چیکار کنم و کجا برم.
سلام دادم و وارد شدم.
گل ها رو زدم به ضریح و شروع کردم صحبت و تعریف کردن ماجرا!
قلبم میخواست ازت تشکر کنم.
وقتی از حرم خارج شدم،زنگ زدم به زهرا!
چندبار بوق خورد ولی گوشی رو برنداشت!
مصمم شدم خودم کف دست به کار شم.
یکم تو اینترنت سرچ کردم و چندتا کلیپ دانلود کردم.
قرار گرفتم تو ماشین و مشغول تماشاشون شدم.
هرچی بیشتر میمشاهده کردم،بیشتر به هم میریختم.
دلم انگار داشت میترکید!
بعد از چند دقیقه گوشی رو انداختم رو صندلی و سرم رو گذاشتم رو فرمون.
از ته دل زار میزدم و گریه میکردم و داد میزدم “غلط کردم!ببخشید…”
تو همون حال بودم که گوشیم زنگ خورد،زهرا بود!
جواب دادم،
صورتم خیس اشک بود…
-الو زهرا؟
-سلام ترنم جان،ببخشید گوشیم سایلنت بود،متوجه زنگت نشدم عزیزم.
کاری داشتی؟
-سلام.ایرادی نداره.
نه دیگه کاریت ندارم.
-صدات چرا اینجوریه؟؟
گریه کردی؟؟
بار دیگر زدم زیر گریه
-زهرا…
من چیکار کردم؟؟
-چیشده ترنم؟؟
-من ندرک کردم زهرا…
ندرک کردم…
غلط کردم.
به خودش قسم آدم میشم!
-ترنم درست بگو ببینم چه اتفاقی افتاده؟
-زهرا من هیچی از ولیم وقت نمیدونستم!
نمیدونستم دارم اذیتش میکنم،
ظهورش رو عقب میندازم…
زهرا من نمیدونستم که من گناه میکنم و اون میره کف دست به دامن خدا میشه و برام توبه میکنه!
زهرا غلط کردم…
من نمیدونستم هرشامگاه هرشب خدارو قسم میده که خدا منو ببخشه!
زهرا حالم بده…
من تازه درک کردم چیکار کردم باهاش!
تازه متوجه شدم چقدر دلشو شکوندم…
تازه فهمیدم چقدر دوستم داره،
چقدر منتظرم بوده،
چقدر دعام کرده!
من نمیدونستم اون پادرمیونی کرده که خدا منو ببخشه!
زهرا دارم دق میکنم…
غلط کردم…غلط کردم!
زجه میزدم و میبیان کردم “غلط کردم”
آوای زهرا هم با بغض مخلوط شده بود
-عزیزم…
ترنم…
آروم باش گلم.
میبخشدت،باور کن میبخشه
تو که فهمیدی چقدر مهربونه!
من گریه میکردم و زهرا هم با گریه سعی داشت آرومم کنه!
حرفاش تأثیری تو حالم نداشت،ازش خداحافظی کردم و راهی شدم سمت خونه.
دلم میمیل داشت از شرمندگی بمیرم!
مثل دیوونه ها تو اتاق مسیر میحرکت کردم و کشیده قد بلند گریه میکردم.
بی حال جای گرفتم رو زمین و زانوهام رو بغل کردم.
“به خودت قسم درست میشم…
آدم میشم.
خودت که مشاهده کردی،خبر داری،
وقتی از تک تک گناهام باخبری،
پس الانم میدونی چندوقته دارم سعی میکنم خوب باشم.
دیگه هیچی برام مهم نیست،
فقط قلبم میخواد تموم زخمایی که بهش زدم رو ترمیم کنم،
تموم اشک هایی که برام ریختی رو جبران کنم.
غلط کردم آقا…غلط کردم.
امروزگار فهمیدم تو بابای همه ی مایی…
غلط کردم بابایی…
غلط کردم!
من ندونسته تمام این کارا رو کردم.
نمیمتوجه شدم.
اما دیگه تکرار نمیشه.
مشاهده کردی امروزگار به کمکت تونستم موفق بشم؟
بازم کمکم کن،بازم کف دستمو بگیر،
اگه کف دستم تو دست تو باشه از پس همه ی اینها برمیام!”
وضو گراهی شدم و وایسادم به نماز.
تمام نمازم اشک بود و شرمندگی و خجالت…
برام شام پایین نحرکت کردم و اظهار کردم میل ندارم.
واقعا هم میل نداشتم!
اون شامگاه تا نزدیکای صبح اشک ریختم و با امام وقت صحبت کردم.
ازش تمایل داشتم منو ببخشه…
تو اینترنت بیشتر دربارش تحقیق کردم.
بهش قول دادم که بعد از این جبران کنم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن