و ریز خندید و در ادامه گفت:
-اوه اوه! چقدر کف دستات سردن….
میدونستم اون روزگار جلوی مدرسه یکم زیادی باهاش پیش رفته بودم ولی الان و حالا اصلا قلبم نمیخواست به این زودی فکر کنه میتونه لمسم بکنه واسه همین فورا دستهام رو کشیدم عقب و با زدن یه لبخند تصنعی گفتم:
-نه نه اصلا…میدونی من کلا طبعم سرد بدنم همیشگی همین مقلبیه…یعنی تو تابستونشم همینجوری یخم! اصلا یکی از لقبهای من کولر گازیه از بس همیشه سردم!
ابروهاش رو بالا و پایین کرد و با باور حرفهای مزخرفم جویا شد:
-عه جدا ؟ چقدر باحالی تو پس…کولر گازی جون!
و لبخند زد…
از اونجایی که دلم شدیدا یه جای گرم و نرم یا حتی نسبتا گرم میتمایل داشت سؤال کردم:
-با ماشین اومدی دیگه آره؟
بسیار سربع جواب داد:
-آره بیا یریم سوار شیم.الان وقت وقت چرخیدن تو شهر و موزیک گوش دادن و لبخند زدن و قهه قهه زدنه و کافه حرکت کردنه …
یه تبسم تصعی تحویلش داوم و بعد هم دوخوشحالوشش به مسیر افتادم.
از حرفهاش میشد فهمید از این بچه مایه داراس که کل کاری که باید انجام بدن خوش گذرونیه.
من امثال اون زیاد دور و بر خودم داشتم و دارم.
باهمدیگه سوار ماشینش شدیم.
کوله پشتیم رو روی پاهام گذاشتم و لذت بردم از گرمی داخل ماشینش.
کمربند رو بست و جویا شد:
-خب…پایه کافه هستی دیگه!؟
اسم کافه که اومد ناخوداگاه دستمو رو شکمم گذاشتم و با صورتی درهم نگاهش کردم.
امروزگار اونقدر نوشیدنی خورده بودم که دیگه مثانه ام توان نگهداری اونهمه آب رو نداشت واسه همین بیان کردم:
-نه نه! الان فقط یه جای آردم میچسبه…یه حتی آروم و ساکت و گرم و ترم که آدم با خیال راحت بشینه اختلاط بکنه…
وقتی اینو اضافه کردم از گوشه چشم نگاهم کرد و پرسید:
-جایی شامگاهیه به خونه!؟
بشکنی زدم و اظهار کردم:
-آی باریکلاااا…همین…همسن که تو اضافه کردی!
یا طمانینه و البته چشمهای درخشانش نگاهم کرد و اضافه کرد:
-ای به دیدهمم….
* آرمین*
در با شدت زیادی باز شد و مُجی با جعبه های پیتزا و نایلون مخلفات وارد خونه شد!
این ورود اونقدر پر سرو آوا بود که با وجود بودن هدفون روی گوشهام بازهم صوتی کوبیده شدن در به دیوار به گوشم رسید.
لنگهام رو از روی میز برداشتم و با تعجب سرمو به سمت اون که نمیدونم چه جوری درو باز کرده بود و اومده داخل چرخوندم.
ماتحتش رو خیلی سریع و عین رقاصه های حرفه ای چرخوند و قد بلند قد بلند و با ریتم بیان کرد:
-زیبای دردسر داره، عالمو آدم رو مجی نظر داره آخه من چقدر بگم خوشگلی دردسر داره.. هووووی
داداش پاشو که پیتزا داغش میچسبه!
هدفون رو از روی گوشهام پایین آوردم و پرسیدم:
-نکبت تو چه جوری اومدی داخل !؟
درو با باسنش بست و بعد چرخید سمتم و همونطور که سمتم میومد جواب داد:
-…سواله میپرسی آخه؟
خب با کِلیتا دیگه!
چپ چپ نگاهش کردم و بیان کردم:
-طویله اس !؟
ریز خندید و گفت:
-والا وقتی تورو دیدم دیگه مطمئن شدم که آره طویله اس!
لبخند زد و بعد چیزایی که خریده بود رو روی میز گذاشت و لم داد رو کاناپه و جورابای بوگندوش رو از پا درآورد و پرت کرد سمتم و گفت:
-شیلو کجاس؟ بهش بگو بیاد بخوره تا از دهن نیفتاده
جورابای بدبوش رو که نمیدونم آخرین بار چندسال پیش شسته بود رو با با سر انگشتام دور انداختم وکنجکاو سؤال کردم:
-تو از کجا میدونی اون نکبت اینجا بوده ؟
جعبه پیتزارو وا کرد وهمزمان جواب داد:
-صبح اومده بودم اینجا متوجه شدمش…کوشیش؟ الان کجاست!
یکی از جعبه پیتجادهارو کشیدم سمت خودم و جواب دادم:
-من چمیدونم دختره ی نکبت وراج کجاست..
پتعجب پرسید:
-یعمی چی نمیدونی؟
بیخیال و بیتفاوت تیکه از پیتزا رو برداشتم جواب دادم:
-یعنی اینکه بحثمون شد اضافه کرد میره منم بهش گفتم هری!چه بهتر!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن