اینو گفتم و بعد خم شدم و کیفم رو از روی زمین برداشتم و پشت بهش به جاده افتادم.
به حدی عصبی و ناراحت بودم که اگه باز هزارتا اتفاق بدتر هم واسم میفتاد برنمیگشتم به اون خونه.
دنبالم اومد و سؤال کرد:
-بهشدت بچه پررویی! زبونت زیادی درازه…تقصیر کارهم نیستیاااا…بچه پررو بارت آوردن…از این بچه ها که تاحالا تو دهنی نخوردن که حالا البته به موقعه اش خودم زبونتو کوتاه میکنم!
هرچی قلبش میخواد میگفت و بعد هم به من لقم پررو میداد.
عجب دیوثی بوداااا…
به حرفهاش اهمیت ندادم و همچنان با همون صورت زخمی لب جاده به مسیر افتادم.
بیخیال نشد.با روحیه ی مغروری که ازش سراغ داشتم در ذهنش گذراندم بعد از متوجه شدن اون حرفها کف دست از سرم برمیداره و ول میکنه و میره اما نحرکت کرد.
از پشت سر اول لباسم رو گحرکت کرد تا نگهم داره بعد هم که موفق شد دستم رو گراهی شد و سؤال کرد:
-اصلا تو الان داری کدوم جهنمی میری هااان !؟
از حرکت ایستادم و با صوتی کشیده جواب دادم:
-هر جا جز اون خونه ی خراب شده ی خودمون…
سرش رو کج کرد و با اون ابروهای درهم گره خورده ای که صورتش رو بی نهایت تلخ و عبوس جلوه میدادن گفت:
-لابد کف خیابون …!؟
سرم رو تکون دادم و اضافه کردم:
-آره…لازم باشه کف خیابون میخوابم ولی نمیرم اونجا!
حوصله دیدن هیچکدومشون رو ندارم نه پدر خودم که حتی حاضر نشد قبل از این تصمیمش یه مشورت باهام بکنه ودرجریانم بزاره ک نه حتی مادر تو یا حتی اون مهمونهای سرخوش لعنتی!
نگاه ناملایمش روی صورتم به گردش دراومد.
بهشدت بی مقدمه مچ کف دستم رو گرفت و همونطور که به دنبال خودش میکشید سمت ماشین اضافه کرد:
-خیلی فک میزنی! زیپو بکش!
متعجب به اونی که پرو پرو منو دنبال خودش میکشید و با اون ادبیات زننده اش باهام حرف میزد نگاه انداختم.
زور زدمو کف دستمو خلاص کنم اما نتونستم.
متعجب سؤال کردم:
-عه عه! کجا میبری منو !
بدون اینکه توقف کنه جواب داد:
-هر جا هست بهتر از کف خیابون …
در سمت راننده رو باز کرد و با عصبانیت نشوندم رو صندلی و بعدهم محکم بستش و با دور زدن ماشین پشت فرمونش قرار گرفت.
ابروش رو داد بالا و اون یکی ابروش رو چسبوند به چشمش و یه نگاه غضب الود و ترسناک به صورتم انداخت.
کیفمو محکم زدم رو پاهای خودم و اضافه کردم:
-آدم ربا! تو آدم ربایی کردی الان…ازت شکایت می کنم به جرم اینکار میندازمت هلفتونی تا حساب کار کف دستت بیا !
پوزخندی زد و اظهار کرد:
-بشین سرجان بچه کم شر و ور بگو!
اینقدر بدم میومد وقتی با این ادبیات بد و لشش میزد تو برجکم!
سرمو برگردوندم سمت شیشه که چشمم به ریخت نحثش نیفته و هممدت جویا شدم:
-داری منو کدوم گورستونی میبری !؟
حین رانندگی سؤال کرد:
-کدوم گورستون رو میپسندی!؟
سرمو شتابزدهی چرخوندم سمتش و با غیظ و غضب و لحن بسیار خیلی سریعی جویا شدم:
-یعنی میخوای بگی خونه ی مولین پوری من گورستونه !؟
نیشخندی زد و جواب داد:
-عه! پس میمیل داشتی تشریف ببری اونجا!؟ در هر صورت خودت اول بیان کردی گورستون
این یه مورد رو درست میاضافه کرد واسه همین دیگه حرفی نداشتم که بزنم!
من فقط دیگه دلم نمیخواست برگردم اون خونه.
میخواستم تا وقتی که این اعصاب لعنتی آروم بشه اونجا بمونم البته اگه بشه!
دست از حرف زدن و غر زدن با خودم تو سرم برداشتم و باز سرمو چرخوندم سمتش و گفتم:
-یه وقت مولین فرصت طلبت واسه اینکه خودشو تو قلب بابام بیشتر جا بکنه بهش بگه من یه زمااااانی واسه چند روزگار خر و اسکل شدم با تو دوست شدما !؟؟
من حالم بهم میخوره حتی از فکر اینکه یه نفر فکر کنه من دوست تو بودم…
خصوصاااااا پدرم!
کفری شد!
سرش رو تکون داد و بیان کرد:
-ای بابااااا…هی هرچی ما هیچی نمیگم این دخی پرروتر میشه!
مکث کرد.سرش رو چرخوند سمتم و بعد پشت کف دستش رو به رخم کشید و بیان کرد:
-لال مونی میگیری با باهمین پشت کف دست دندوناتو مورد عنایت قرار بدم!؟
نگاهم اول روی صورت و بعد هم روی دستش که خدب میدونم چقدر زور توش نهفته بود به گردش دراومد و بعد هم بیان کردم:
-در هر صورت اگه بهش بگه من تورو مقصر میدونم
یه نیم نگاه بسیار قلدرانه به صورتم انداخت و بعد هم با لحن سرد و ترسناکی اظهار کرد:
-گیریم بهش بگه و تو هم منو مقصر بدونی…مثلا بعدش میخوای چه غلطی بکنی!؟
فقط بهش خیره موندم چون هیچ حرفی یرام نیومد که درجواب این سوالش بزنم.
راست میگه!
مثلا من میمیل داشتم بعدش چه غلطی بکنم !؟
دندون قروچه ای کردم و زیر لب زمزمه کردم:
“نف به اون روزی که با تو آشنا شدم”
اینو بیان کردم و باز ازش رو برگردوندم و نگاهمو دوختم بیرون…
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن