عارف می خندد:
بیخیال شو لطفا…حوصله ندارم!
_چرا انقدر بد اخلاقی؟
جواب دختر را با لحنی اغواگرانه میدهد:
چون خوش اخلاقی رو تو جواب نمیده نیم وجبی جون!
الیکا خاموشی میکند و بعد انگار چیزی غمگین کننده ای یادش وارد شده باشد میگوید:
تو هنوز رو حراهی شدی؟
_کدوم حرف؟
الیکا اضافه میکند:
دوست معماما و این داستانا
وقتی این سوال را می پرسد دلش محکم به قفسه ی سینه اش میزند!
_آره هستم…
الیکا عصبی کف دستش را مشت میکند و نفس عمیقی میکشد که باعث جلب توجه عارف میشود.
این دختر چش بود؟
_چیه؟بیجاده میگم دختر حاجی؟منو تو که تهش بیخ ریش همیم، من میگم حالا که ریده شده به زیستنمون، برای هم سختش نکنیم
دختر عصبی میغرد:
دوست معماما بودن یعنی چی؟
_یعنی کاری به کار هم نداشته باشیم
الیکا کلافه مینالد:حالا که دارم تن به این ازدواج مسخره میدم، بیام حیاتمو هم خراب کنم؟من نمیتونم به مردی که اسمش میاد تو شناسنامم بگم دوست معماما و هر غلطی قلبش تمایل داشت بکنه ولش کنم
عارف پوزخند میزند:
چیه؟نکنه فکر میکنی میرم ی زن دیگه میگیرم و تو هم باید بگی نگاه سلطان؟
دقیقا همین فکر را میکرد، حتی بد تر
_آره دقیقا
آنقدر با اطمینان جواب عارف را میدهد که نگاهش رنگ تعجب به خود بگیرد
هنوز هیچی نشده بود دخترک زبر و زرنگ حاج محمود دستش را خوانده بود.
در جواب الیکا صوتی موزیک را کشیده تر میکند و بو سرعت بیشتری سمت گالری حرکت می کند
حالا دقیقا درست رو با روی لوازم خانگی فتاحی توقف کرده اند
عارف محکم میگوید:
پیاده شو
و الیکا با نگاهی خسته از جایش بلند میشود و در ماشین را از عمد محکم بر هم میکوبد و همین باعث سرخ شدن قیافه ی عارف از خشم میشود!
_دختره ی نفهم!
این را عارف زیر لبی میگوید.
کمی بعد هر دو داخل میشوند و باد خنک کولر گازی شال الیکا را به بازی میگیرد.
عارف زیر گوش دختری که از او بهشدت کوچکتر است و حکم اسباب بازی دارد میگوید:
بپوش این پارچَرو
پوزخند الیکا ریز قد بلند میشود و آوای دخترانه اش توی گوش عارف میپیچید:
غیرتی شدی روی دوست معمامات؟
عارف میخندد ، اما خنده ای که بیشتر داشت الیکا را به مسخره و بازی نشان میداد:
نه واس خاطر آبروی حاج یونس میگم!بعدا پشت سر عروسش صفحه نچینن
الیکا پر حرص به نیم رخ مرد نگاه میکند!حس تنفر از نگاهش سرازیر میشود…انگار با هر نگاه دارد او را غلاف می بندد
با آوایی عصبی میگوید:
آبروی حاج یونسو که تو بردی نه من…بهتره ی نگاه به سر و وضع خودت بندازی متوجه میشه
تیکه ی کلام الیکا انگار که غرورش را هدف گحرکت کرده باشد!خشم توی وجودش انباشته میشود، همین مانده بود دختری مثل او او را پایین بکشد
میخواهد گوش دختر را بپیچد اما همان لحظه آقای فتاحی با آن سبیل هایش تاب داده شده و کت و شلوار اتو کشیده سر و کله اش پیدا میشود و خوش مشربی هایش شروع میشوند.
_به به!سلام آقای الماسیان…بسیار خوش رسیدین
روی خوش دیدن این مرد را نداشت، چه لزومی داشت فضاما اش را پیش پدرش را کند که حالا عارف مجبور شود نصف روز را با این دختر سر و کله بزند.
کف دست فتاحی را میفشارد و با نیش کلامش میگوید:
آقای فتاحی از شما دیگه انتظار نداشتیم!زنگ زدی حاجی همه چیزو براش تعریف کردی که پدر من
الیکا بین آن دو، مثل کسی که از جهان بی خبر است می ایستد با اینکه از ته و تو ماجرا هم خبر داشت
آقای فتاحی، کمی رنگ میبازد ولی بهسرعت خودش را جمع و جور می کند و به خودش تسلط پیدا میکند:
عارف جان پسرم خودم بیست بار تلفنتو گراهی شدم جواب ندادی،دیگه مجبور شدم زنگ بزنم پدرتون
عارف دیگر چیزی نمیگوید، میاطلاع داشت اگر بحث را تا فردا صبح هم کش دهد فتاحی چاپلوس منفعت طلب زیر بار نمی رود
فتاحی نگاهی تحسین برانگیز به الیکا میدوزد و با لحنی تشویق کننده میگوید:
مبارکه خانم!
بعد خطاب به عارف میگوید:تبریک میگم ، خیلی برازنده ی همین
الیکا تشکر میکند و عارف اخم هایش را توی هم میبرد.
فتاحی آن ها را سمت لوازم هدایت میکند و یک جمله ی کوتاه هم بر زبان می آورد:
کاری داشتین در خدمتم
الیکا سرش را کلافه به چپ و راست تکان میدهد و میان شلوغی مغازه خودش را گم میبیند.
اول به سراغ وسایل مهم میروند.
کنار یک فرش کف دستباف ابریشمی خوش نقش می ایستد، با اینکه زیستن مشترک با عارف را دوست نداشت ولی این هم وسایل رنگارنگ و مارک او را به عنوان یک زن به وجد آورده بود!
کف دستش را روی نرمی فرش میکشد و روی نخش کف دست میکشد.
عارف خسته از چند دور مغازه را متر کردن سرش را جلو می آورد و تقریبا روی الیکا خم میشود:
اگه خوشت اومده بخریمش دیگه…چرا انقدر صلاح مصلحت میکنی
یک خرید ساکت و بی دردسر هم نمی توانست با این مرد داشته باشد!
الیکا کلافه میگوید:
میخوام ببینم جنسش خوبه یا نه
_حالا تو شدی فرش شناس نیم وجبی؟
لحنش اصلا شوخ نبود، بلکه پر از طعنه بود!
الیکا دیگر چیزی نمی گوید، انگار که عارف حالش را گرفته بود، با قدم هایی شتابزده و عجله ای بقیه ی لوازم را سفارش میدهد و عارف آنها را به شاگرد فتاحی دیکته میکند و با دادن آدرس خانه، تعیین میکند کدام روزگار با کارگر ها بیایند و وسایل را در خونه بگذارند.
نزدیک به دو ساعت از وقتشان میگذرد و حالا گرمای آفتاب به اوج خودش رسیده است.
عارف داخل ماشین میشود و الیکا هم کنار کف دستش روی صندلی شاگرد راننده لم داده است.
دست عارف روی کولر می نشیند و باد خنکی وجودشان را پر میکند.
ماشین را روشن میکند و سمت منزل ی الیکا می راند.
****
_عروس خانم برای بار سوم میپرسم آیا بنده وکیلم؟
نگاه اندوهگین دختر، روی نگاه پر صلابت مردی می افتد که نام پدر را یدک می کشید، مردی که حالا کت و شلوار مشکی به تن کرده و خوش پوش سر جایش، جایی به نزدیکی او ایستاده، لب هایش نمی خندد، ولی یک رضایت زیر پوستی زیر آن لب و سبیل ها قایم کرده که از دیده او دور نمی ماند!پیرمرد حالا شاد بود؟حالا که دختر بی نوا را دو کف دستی تقدیم حاج یونس و پسرش کرده بود؟آینده اش چه میشد؟وقتی به روزگار های بودن کنار عارف فکر میکند، تاب نمی آورد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن