حاج خانم با لکنت زبان میگوید:چ…چیشده؟
مهراب هم کنجکاو نگاهشان میکند، انگار میخواهد ببیند عارف این بار چه گندی بالا آورده که خشم حاج یونس را بیدار کرده است.
حاج یونس دیگر منتظر نمی ماند با صدایی عصبی کلمات را جاری میکند و رو به عارف میگوید:
اندیشیدی نمی فهمم نه؟راهی شدی ی لیست قد بلند بالا برای آقای فتاحی فرستادی که ما این لوازمو میخوایم آماده کنین؟
مهراب و حاج خانم با تعجب به آن دو نگاه میکنند…لیست چه؟کدام لیست؟
عارف پوزخند آوا داری میزند و محکم قاشق فلزی را به لبه ی بشقاب چینی میکوبد:
گناه کبیره شده؟
حاج یونس فریاد میکشد:شده!گناه کبیره شده!
عارف در قلبش هر آنچه بلد است نثار فتاحی میکند.
پیرزن بیچاره میان اشک ریختن هایش رو به حاج یونس می توپد:به منم بگو چیشده….
پیرمرد دیگر طاقت نمی آورد، باز هم خطاب به عارف فریاد میزند:
نیم ساعت پیش آقای فتاحی زنگ زد بهم!میدونی چقدر خجالت کشیدم؟مگه اون دختر مسخره ی کف دست تو؟
مهراب آرام میگوید:چیشده بابا؟
عارف عصبی نگاهش میکند و با لحنی که رنگ هشدار دارد جواب میدهد:
به تو ربطی نداره داداش کوچیکه
داداش کوچیکه را جوری ادا میکند انگار که دارد او را به تمسخر میگیرد.
حاج یونس ادامه میدهد:
مگه قرار نبود کف دست دختر رو بگیری ببری خرید؟یعنی چی که ی خروار وسیله میدی میگی به سلیقه و انتخاب خودتون تهیه کنین؟اون دختر به چی تو تکیه کنه؟این زندگیه براش ساختی؟کدوم عروس و دولیدی اینجورین؟
این همه قشقرق بر سر آن دختر بود؟این همه داد و فریاد ها؟
عارف چیزی نمیگوید و پیرمرد بار دیگر شروع میکند:
میخوای دختر مردمو بدبخت کنی؟
وقتی الیکا را نمی میل داشت زور بود؟مگر همین حاج آقا،نمی خبر داشت عارف برای چه تن به ازدواج داده؟
_به فتاحی گفتم همشو بریزه دور خسارتشم میدم!همین فردا گم میشی کف دست دختره رو میگیری میبری پیش فتاحی، هر چی که دختره با سلیقه ی خودش میل داشت میگیری
باز هم خاموشی…مگر عارف میتوانست حرف دیگری بزند؟هر چیزی میگفت میشد دعوا و جار و جنجال و بکش بکش!آن هم با این پیرمرد که دلش مشکل داشت….
_شیر فهم شدی؟
باشه ی زیر لبی میگوید و با قدم های سریع از سر سفره بلند میشود، دیگر منتظر نمی ماند از روی حرف های حاج یونس مشق کند و گریه و گله های مادرش را بشنود!
خودش را به اتاقش میرساند و در را چنان محکم میکوبد که آوایش تا فلک برسد.
عصبی نفس عمیقی میکشد….زیستن اش شده بود همین!ویرانه!
آن هم برای چه؟برای آن دختر….برای چه باید به این خواری و خفت ها و امر و نهی ها تن میداد!چراکه آنقدر احمق بود که جز غرورش چیزی نداشته باشد، اگر سالها پیش راه و دروارد شدش را از حاج یونس جدا میکرد و زیر کف دست او مغازه گری نمیکرد الان کسب و کار خودش را داشت ، و برای نان شامگاه هم محتاج این پیرمرد نمیشد چه برسد به عیاشی هایش!
****
نیم ساعت است توی کوچه، در این گرمای خسته کننده منتظر آن دختر توقف کرده.
کلافه نگاهی به در خانه حاج محمود می اندازد.
درست همان لحظه الیکا بیرون می آید، کیف قهوه ای رنگش را کف دست گراهی شده و مانتوی کوتاه نامرتبی پوشیده است که اصلا درخور عروس الماسیان نیست!
به سرعت خودش را توی ماشین می اندازد و سوار مرسدس مشکی عارف میشود.
تا به حال سوار همچین ماشینی نشده بود
_سلام
سلام ساکت دخترک، نگاه عارف را به نیم رخش معطوف میکند!ملکه ی عذاب آمدند.
_سلام
آرام جوابش را میدهد و ماشین را روشن میکند.
باد کولر صورت دختر را نوازش میکند، آرام آرام نگاهش روی عارف می خزد.
آوایش را صاف میکند:
میخوایم بریم کجا؟
دیشامگاه عارف برایش پیام فرستاده بود فردا میام دنبالت صبح، و الیکا متعجب سؤال کرده بود چرا؟جواب نداده بود و صبح شماره ی الیکا را گحرکت کرده بود که بیا پایین!
حالا الیکای از همه جا بی خبر فکر میکرد میخواهد او را به کافه ای چیزی ببرد.
عارف جوابی نمی دهد و با مهارت خاصی فرمان نرم ماشین را تکان میدهد.
الیکا بار دیگر میپرسد:
چرا هیچی نمیگی؟
_میخوایم بریم خرید
شاخ های الیکا سبز میشوند!خرید؟خریدِ چه؟
_یعنی چی؟مگه خریدارو انجام نداده بودی
مرد بغل کف دستش پوزخند عمیقی میزند که قیافه اش را ترسناک میکند:
حاجی درک کرده واسه خرید نرفتیم، گیر داده عروس خانمو ببر خودش به سلیقه ی خودش خریداشو بکنه، به هر حال خونه ی تو دیگه
چرا حس میکرد در آن کلام کمی تمسخر همجاده بود!انگار الیکا را خانم آن خونه حساب نمیکرد.
الیکا کف دستش رل به پیشانی اش میزند و با لحنی سرو و خسته میگوید:
جالبه!همه فکر میکنن قراره زیستن ما حیات بشه…
عارف اضافه میکند:
نتیجه ی بریدن و دوختن ی مشت جماعتِ عقل کله
الیکا بی مهابا میگوید:
من که دخترم هیچی…تعجبم از تویی میگیره که پسری و داری تن به این ازدواج میدی
عارف قهقهه میزند:
انتظار داری قمه بگیرم و دستمو و بشینم تو روی حاجی؟
الیکا نگاهی خیره به عارف می دوزد، عارفی که عطر تلخ مردانه اش فضای ماشین را پر کرده و ساعت گران قیمتش زیر نور خورشید عجیب برق میزند.
_تو منو میخوای؟
عارف نگاهی پر از استیصال به دیده های الیکا می اندازد انگار میخواهد بداند واقعا چه حسی به او دارد!و بعد می فهمد، هیچی!پوچ!
الیکا کلافه میگوید:
آره یا نه؟
_خنگ شدی دختر حاجی؟نَ!
خوب بود….الیکا نمی دانست چرا اما لبخند زیر پوستی به جانش افتاد، لبخندی که امید میداد شاید توانست این ازدواج راضی به هم بزند!
حالا هم به قلبش افتاده بود آنقدر زیر گوشِ عارف بخواند که تحریکش کند و این مسخره بازیا ها بساطش جمع شود.
_پس چرا هیچی نمیگی؟مگه زبون نداری؟
عارف دلش میمیل داشت بگوید تو چه دختر حاجی؟نیم وجبی چموش زبان دراز منبر نشین!تو چرا آن دهان کوچکت را باز نمیکنی؟
توی خیابان ها می گردد و ضبط ماشین را روشن میکند و حالا موزیک اسپانیایی با لهجه ای خاص و ریتمی هیجان انگیز پخش میشود و سرعت ماشین هم بالا میرود.
الیکا کلافه از سکوتش بار دیگر میگوید:
چرا حرف نمیزنی
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن