بعد از فرارش اول سعی کرده بود همانطور که فرزین گفته بود بیخیال نامدارها و مزرعه شود، ولی فایده نداشت. چراکه حالا دیگر دغدغهاش فقط مزرعه نبود. دغدغهی بزرگی به دغدغههایش اضافه شده بود و آن مربوط میشد به صاحب مزرعه.
شامگاهانهروزگار و بیوقفه به تارخ میاندیشید. میدانست دست آخر هم نخواهد توانست بیخیال شود.
صدای چرخیدن کلید داخل قفل باعث شد سرش را بالا بیاورد. درست روبهروی در ورودی قرار گرفته بود. در باز شد و صحرا داخل وارد شد. با متوجه شدن او ابروهایش را بالا داده و دستش را روی دلش گذاشت.
_ وای دیوونه… اینجا چرا جای گرفتی؟
افرا بیحوصله به اسکای اشاره کرد.
_ آوردم بهش یخ بدم.
صحرا موشکافانه نگاهش کرد.
_ خوبی خواهری؟
افرا خودش را لوس کرد. همانگونه که نشسته بود کف دستانش را باز کرد تا صحرا او را در آغوش بگیرد. صحرا کیفش را روی زمین انداخت کنار خواهرش قرار گرفت و او را در آغوش گحرکت کرد.
_ چته؟ بخاطر مزرعه ناراحتی؟
از آنچه در مزرعه رخ داده بود چیزی برای صحرا تعریف نکرده بود؛ فقط مختصر توضیح داده بود که با تارخ دعوا کرده است و از سر لجش دیگر نمیخواهد به مزرعه برود. میخبر داشت اگر صحرا از چنین موضوعی باخبر میشد دیگر محال بود اجازه دهد او به مزرعه برود. درست بود که چند روزگار به مزرعه نحرکت کرده بود، اما همچنان هم تصمیم قطعی برای رها کردن آنجا را نداشت. سرش را تکان داد. بدون اظهار کردن چیزی.
صحرا گونهی او را با دلدادگی بوسید.
_ بابا تو که بار اولت نبود با تارخ دعوا میکردی… همیشگی جر و بحث داشتین که…
افرا لب برچید.
_ اینبار خیلی بد بحثمون شد. بیخیالش اصلا...
صحرا ساکت پرسید:
_ فردا پنجشنبهس باید به علی گیتار یاد بدی بخاطر اونم نمیری؟
لبش را به دندان گراهی شد. آنقدر در این مدت عصبی بود که حتی جواب تماسهای علی را هم نداده بود. باید خودش با او تماس میگراهی شد. پشیمان بود از اینکه چرا علی را ناراحت کرده است.
احتیاج داشت کمی فکرش آزاد شود. اندکی انرژیاش را تقویت کند و بعد با ملایمش کامل به دنبال حل مشکلاتی که سر راهش بود برود.
صحرا منتظر جواب سوالش بود. برای اینکه او را از مضطربی احوال خودش در بیاورد تبسمی زد.
_ زنگ میزنم بهش. ببینم چی میشه حالا.
چشمکی زد.
_ تو چخبر؟ محیط دانشگاه چطور بود؟ راهی شدی دیدی؟ آشنا شدی؟ آمادهای برای خانم دکتر شدن؟
صحرا با هیجان کف دستانش را به هم کوبید.
_ وای افرا… وای… عاشقش شدم. چقدر خرسندم که به حرفت گوش دادم و خوب درس خوندم. الان هر چی خرسندی داشته باشم از صدقه سر توئه. فقط منتظرم کلاسامون شروع شه.
افرا با افتخار و غرور نگاهش کرد.
_ آبجی خودمی دیگه… کارت درسته…
نگاهش را روی ابروهای صحرا قفل کرد.
_ بنظرم وقتش شده یه صفایی به صورتت بدیم! دیگه از ناظم گیر خبری نیست. میتونی با خیالی آسوده ابروهاتو تمیز کنی!
صحرا با رضایت تبسم دنداننمایی زد.
_ میشه موهامم رنگ کنم؟
افرا با غر جواب داد.
_ آسیاب به نوبت… دیگه یهویی اینهمه قرتی نشو… فعلا بریم به صورتت صفا بدیم بعدا حالا یه فکری به حال موهاتم میکنیم.
صحرا با شیطنت نگاهش کرد.
_ پس تو موهاتو رنگ کن.
افرا با چشمانی گرد نگاهش کرد.
_ ولم کن صحرا… من از این کلههای زرد عقدی خوشم نمیاد.
صحرا خندید.
_ حالا کی گفت زرد عقدی کندی؟ ببین یه رنگمویی متوجه شدم تو اینستاگرام بادمجونی بسیار تیره… حتی شنیدم بعضی از آرایشگرا بدون دکلره هم درمیارن. توروخدا نه نیار دیگه. بریم هر دوتامون تغییر کنیم یکم. بهشدت یکنواخت شدیم.
افرا در فکر فرو حرکت کرد. پیشنهاد بدی بنظر نمیرسید. بخصوص برای او که دنبال تغییر حال و احوالش بود.
_ صحرا بد شه کلهی تورو میکنما!
صحرا با ذوق نگاهش کرد.
_ بخدا بد نمیشی. تازه من بهشدتارو دیدم صورتی میکنن. اینی که من میگم بهشدت تیرهس زیادم به چشم نمیاد.
افرا سر تکان داد.
_ بهشدت خب. پس بزن بریم دیگه…
بلافاصله از جایش بلند شد.
صحرا ابروهایشها را بالا داد.
_ الان؟
افرا سرتکان داد.
_ آره بابا… روزای تابستون طولانیان. الان بریم تا تاریک شدن هوا کارمون تموم میشه.
صحرا با ترمتوجه شد اظهار کرد:
_ آخه وقت نگحرکت کردیم که…
افرا کف دستانش را به کمرش زد.
_ آرزو از پسش برمیاد. آخرین باری که حرکت کردم پیشش موهاشو همین رنگی که تو میگی کرده بود. منتها مال اون خیلی تو دیده بود. اتفاقا به من بیان کرد بیا بریم تو هم رنگ کن گفتم بعدا. میگم زنگ بزنه برا الان وقت بگیره.
صحرا پوزخندی زد.
_ آره خب… هر کاری از دستش برنیاد قرتی بازی رو بلده! شاید بلد نباشه مراقب دختراش باشه، ولی بلده هر هفته یه بار رنگ مو و ناخن و کوفت و زهرمارش رو عوض کنه.
افرا کف دستش را گحرکت کرده و او را از روی زمین قد بلند کرد.
_ فلفلکم ما با آرزو چیکار داریم؟ ارزش نداره خودتو حرص بدی بخاطرش. فقط زنگ میزنم تا برامون وقت بگیره و بعد آدرس بده. همین. حتی نیاز نیست ببینیمش.
صحرا به اجبار افرا از جایش بلند شد.
_ از اون شوهرش متنفرم!
افرا بیخیال زمزمه کرد:
_ حس خاصی به فرزین ندارم، ولی میدونم باشعورتر از آرزوئه! شاید یه جلسه دعوتشو قبول کنی بری خونهشون نظرت عوض شه.
صحرا غرید:
_ عمرا! سولین میگه آدم جالبی نیست.
اینبار افرا پوزخند زد.
_ مثلا سولین خودش بسیار آدم جالبیه؟
صحرا با صورتی آویزان زمزمه کرد:
_ خب حداقل سامان سعی میکنه محبت کنه بهمون.
افرا نفسش را عمیق بیرون داد.
_ اگه تعصبت رو میذاشتی کنار متوجه میشدی سامان حق نداره پشت سر شوهر زن سابقش بد بگه! اصلا حق نداره راجع به آرزو و زندگیش نظری بده. راه این دوتا آدم از هم جدا شده، اما بازم از فضولی تو زندگی هم کف دست برنمیدارن.
کف دستش را در هوا تکان داد.
_ بیخیال اینا. فعلا رنگ مو و اصلاح ابرو مهمتره. قراره کلی خفن شیم.
صحرا با ذوق اظهار کرد:
_ من برم لباسامو عوض کنم یه چیز راحتتر بپوشم.
افرا سرش را تکان داد.
_ برو منم به آرزو زنگ میزنم.
وقتی صحرا برای تعویض لباس حرکت کرد با آرزو تماس گحرکت کرد. از بعد از آخرین جر و بحثشان خبری از او نداشت. البته آرزو گاه و بیگاه تماس گرفته بود، اما او حوصلهاش را نداشت که جواب تماسهایش را نداده بود.
بهشدت تندتر از چیزی که فکرش را میکرد آوای آرزو در گوشش پیچید.
_ افرا حالت خوبه؟
همیشه همین بود! بعد از هر دعوایی که بینشان رخ میداد پس از آن تا مدتی کوتاه آرزو سعی میکرد محتاطتر از قبل رفتار کند. اگر این راهی شدار محتاطگونه برای مدت کوتاه نبود شاید رابطهشان بهتر از قبل میشد.
نفسش را بیرون داد.
_ خوبم… آرزو یه لطفی کن زنگ بزن به این دوستت مینا… همون که خودت حرکت کرده بودی سالنش… راضیش کن الان وقت بده میخوایم با صحرا بریم آرایشگاه.
آرزو بعد از کمی مکث سؤال کرد:
_ باشه… برای چی وقت بگیرم؟
افرا چشمکی به اسکای که با دقت نگاهش میکرد زد.
_ من میخوام موهامو رنگ کنم. صحرام صورتشو اصلاح کنه.
آرزو با رضایت و اندکی ذوق زمزمه کرد.
_ چقدر خوب… خوبه که به فکر تغییر افتادی… چی بود این موهات! بنظرم یکمم کوتاهشون کنی بد نیست.
افرا پوفی کشید.
_ موهای من بهشدتام قشنگه… نمیخوام کوتاه کنم فقط محض تنوع میرم. روبهمسیر نیستم برا همون.
بلافاصله از گفتن جملهی آخرش پشیمان شد. همین لحن محتاط آرزو روی ناخودآگاهش تاثیر گذاشته و برای لحظهای باعث شده بود بیاختیار فکر کند او مناسب دردوقلب کردن است!
آرزو با تردید پرسید:
_ چیزی شده؟
افرا موهای قد بلندش را که دم اسبی بسته بود گحرکت کرده و روی شانهاش انداخت.
_ نه. وقت میگیری برامون؟ میگیری آدرس بده مسیر بیوفتیم.
آرزو از “نه” کوتاه او متوجه شد که پرسیدن بیش از آن فایدهای ندارد و دیگر به آن بحث اشاره نکرد.
_ آره میگیرم. اصلا خودم میام سالن… باید حواسم باشه مینا یه وقت خرابکاری نکنه.
افرا مخالفت کرد.
_ نه نمیخواد بیای. خودمون میریم حوصلهی بحث ندارم.
آرزو نالید:
_ افرا خواهش میکنم. دلم براتون تنگ شده. میدونی صحرارو از کی نمتوجه شدم؟
افرا تلخ جواب داد:
_ اینهمه مدت نمیتونستی یه کادو بخری بیای متوجه شدنش؟
آرزو آهی کشید.
_ اتفاقا برای قباماش تو کنکور چند تا چیز میز خریدم. خرسند میشه ببینه… میدونی که صحرا از بچگی عاشق کادو گراهی شدنه.
آرزو درست میاضافه کرد. صحرا همواره با مشاهده کردن کادو ذوق میکرد. برای مسروری صحرا حاضر بود هر کاری بکند. حتی تحمل کردن آرزو! آوایش را پایین برد.
_ باشه بیا… فقط آرزو توروخدا دعوا مسیر ننداز… الکی گله نکن… چه بدونم نگو قلبم تنگ بود و این حرفا… وگرنه بخدا دیگه باهات حرف نمیزنم.
آرزو خرسند شد.
_ میرم حاضر شم.
قبل از اینکه آرزو تماس را قطع کند بهسرعت پرسید:
_ از کجا خبر قباما صحرا رو شنیدی؟
بعد از این که جواب آرزو را گوش داد خداحافظی کوتاهی کرده و تماس را قطع کرد.
_ با سامان حرف زدم.
نگاهی به صفحهی خاموش گوشی انداخته و آن را روی کاناپه پرت کرد. فرزین آدم عجیبی بود. ناراحت نمیشد از اینکه آرزو با سولین حرف میزد؟ بخصوص که از محبت آتشین دوران جوانی آرزو و سولین هم باخبر بود! زیر لب غر زد:
_ اصلا فرزین برای چی آرزو رو انتخاب کرده؟
رابطهی فرزین و آرزو برایش عجیب بود! بنظر نمیآمد ناپدریاش به قدری اهل ظواهر باشد که خصوصیات اخلاقی یک آدم را نامتوجه شده بگیرد! یادش وارد شد که فرزین به او اضافه کرده بود مادرش زن خوبی است! اگر آرزو زن خوبی بود چرا با سامانی که عاشقش بود زندگیاش را ادامه نداده بود؟
شانه بالا انداخت.
_ فرزین یه تختهش کمه!
شاید هم واقعا آرزو برای او همسر خوبی بود. برخلاف نقصهای عظیمی که در مادر بودن داشت.
وارد اتاق شد. صحرا با دقت مشغول آرایش بود. به سمت کمد راهی شد.
_ کرم پودر نزن بند میندازن موهای صورتت خوب تمیز نمیشه.
کمد را باز کرد. با مشاهده کردن یک عروسک بامزهی کوچک که جلوی لباسهای آویزان شده انداخته بودند تبسمی زد. آن را برداشت و به سمت صحرا چرخید.
_ این کجا بود؟ ندیده بودمش!
صحرا به عروسک چشم دوخته و سرش را خاراند.
_ دوستم گرفته برام.
افرا متعجب به کلاه بامزهی عروسک و دماغ بزرگش چشم دوخت.
_ چرا قایمش کردی خب؟
مهلت نداد صحرا جواب دهد.
_ گواهینامهت رو گراهی شدی اینو از جلوی ماشینت آویزون کن. بامزهس.
نیشخندی زد.
_ سولین به هیچ دردی هم نخوره تو زمینهی کادو خریدن کارش خوبه.
اشارهاش به ماشینی بود که سامان بخاطر قباما صحرا برایش خریده بود. یکی از آن سه کادوی گران قیمت که صحرا از قبل قولش را از سامان گحرکت کرده بود.
صحرا با ذوق به افرا نزدیک شد. عروسک را از دست افرا بیرون کشید.
_ با ماشین من بریم؟
افرا ابرو بالا انداخت.
_ نچ… فلفل خانم باید خودش استارت اول رو بزنه.
صحرا سر تکان داد. میدانست افرا میمیل داشت به او در زمینهی رانندگی اعتماد بنفس دهد.
_ سولین میتمایل داشت ماشینت رو عوض کنه. چرا قبول نکردی؟
افرا نفس عمیقی کشید.
_ چراکه دوست دارم ماشین بعدیمو خودم با پول خودم بخرم. ممکنه چند سال طول بکشه، ولی عوضش لذت بیشتری برام داره. هیچی مثل مستقل بودن لذتبخش نیست خواهری!
صحرا عروسک به کف دست در آغوشش خزید.
_ چقدر خوبه که تو خواهرمی افرا… ازت بهشدت چیزا یاد میگیرم.
افرا با لذت او را بغل کرد.
_ تا اشکمونو در نیاوردی ول کن بذار آماده شم. الان آرزو آدرس رو میفرسته! دیرمون میشه باید اسکای رو هم سر راه بفرستم خونهی هلیا اینا…
****
همانطور که داشتند موهایش را سشوار میکشیدند به صحرا که فقط داشت به قیافهی جمشاهده کردش در آیینه نگاه میکرد خندید.
_ ندید بمشاهده کرد…
آرزو با تبسم و رضایت به صحرا چشم دوخت.
_ ماه شدی عزیزم…
آرایشگری که داشت موهای افرا را سشوار میکرد رو به آرزو که مشتری دائم سالنشان بود با چاپلوسی اضافه کرد:
_ وای آرزو جون اصلا بهتون نمیاد دخترایی به این سن و سال داشته باشین. اسپند دود کنین برای خودتون!
آرزو با رضایت ریز خندید و افرا با تاسف نگاهش را از مادرش گراهی شد. دیگر به این جملات در رابطه با مادر و پدرش عادت کرده بود. هیچکس باور نمیکرد آرزو و سولین بچههایی به آن سن و سال دارند، شاید هم حق داشسریع… اصلا دقیقتر که میاندیشید آرزو و سولین پدر و مادر محسوب نمیشدند!
صدای آرایشگر حواسش را پرت کرد.
_ وای خدای من… چقدر خوشگل شدی تو! آرزو بزنم به تخته دخترات خیلی زیبان.
افرا سرش را بالا آورد و به مینا دوست آرزو که لطف کرده و بخاطر آرزو کار رنگ موی او را خودش انجام داده بود خیره شد! ظاهرا در شان خودش نمیدید کار هر مشتری را خودش انجام دهد. در اینجا هم باید یا پول بیشتری خرج میکردی یا پارتی خوبی مثل آرزو داشتی که کارت به شکل بهتری انجام میشد!
به مینا که یک تاپ بندی سفید، یک شلوار جین تنگ و یک جفت کفش پاشنه قد بلند پوشیده بود نگاه کرد. چگونه صبح تا شب را با آن کفشها در این سالن جاده میراهی شد؟
_ اگه گذاشتین خودمو تو آیینه ببینم!
مینا لبخند زد و صحرا که به زور از آیینه قلب کنده بود با هیجان بیان کرد:
_ وای افرا… بهشدت خوب شدی… دفعهی بعد منم رنگ میکنم.
مینا کف دستی به شانهی آرزو زد.
_ مولینتون به شدت خوش سلیقهس. متوجه شدین که از وقتی اومده سالن همه دارن از لایت موهاش حرف میزنن!
افرا نفس عمیقی کشید. آرزو طبق معمول رنگ موهایش را عوض کرده بود! باید مسرور میشد که حالا رنگ موهایش با موهای آرزو ست نبودند، زیرا احتمالا باید دویست هزار بار دیگر نیز این جمله را میشنید که آنها شکل خواهر هستند نه مادر و دختر!
بالاخره توانست از کف دست آرایشگری که در حال سشوار کشیدن موهایش بود خلاص شود. وقتی خودش را در آیینه دید تبسم عمیقی زد. تغییر کرده بود و برای اامان بار خوشحال بود که به حرف آرزو گوش داده و بجای رنگ کردن کل موهایش فقط به لایت بادمجانی روی موهای خرمایی تیرهاش بسنده کرده بود.
هنر کف دست مینا قابل توجه بود. چنان ظریف کار انجام داده بود که انگار رنگ طبیعی موهای خودش است. رنگ بادمجانی و رنگ موهای خودش چنان ظریف درهم ادغام شده بودند که این تفاوت رنگ نه تنها اذیت نمیکرد که بلکه دلربا هم بنظر میوارد شد. وقتی زیر نور میاز حرکت ایستاد موهایش براق تر بنظر رسیده و گاهی حتی رنگهای ظریف دیگر هم که بدون دقت قابل متوجه شد نبودند به نگاه میخورد.
حتی چتریهایش هم مرتبتر شده و با رنگ جدیدشان که چندان هم در دیده نبود خواستنیتر از قبل شده بودند.
به قدری خوشش وارد شده بود که با لبخند قلب از آیینه گراهی شد و به سمت مینا چرخید.
_ بسیار خوب شده مرسی…
مینا با غرور سر تکان داد.
_ مبارکت باشه عزیزم.
افرا دوباره به سمت آیینه چرخیده و کف دستی با لذت کف دستی به موهای لختش کشید.
صحرا نزدیکش شد و با شیطنت چشمکی زد.
_ حالا نمشاهده کرد بمشاهده کرد کیه؟
افرا لبخند زد.
_ اگه میدونستم اینهمه خوب میشه این همه وقت مقاومت نمیکردم.
لپ صحرا را کشید.
_ جنابعالی هم خیلی قلببر شدی! الان فقط یه مهمونی لازم داریم تا جفتمون بترکونیم!
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن