رمان الفبای سکوت پارت ۳۴

تماس را قطع کرد و گوشی را کنار دنده انداخت.‌
افرا آرام لب زد:
_ آرش تقصیری نداره…من دنبال جادهی بودم تا ببینمت. می‌میل داشتم هر طور شده قانعت کنم کوتاه بیای.

تارخ به کتش که روی پای افرا بود اشاره کرد.
_ از تو جیبم پاکت سیگارمو بده.

افرا با شک به نیم رخ جدی تارخ خیره شد‌.
_ الان عصبی هستی؟

تارخ سرش را به سمت افرا چرخاند. نگاه ترسیده‌ی افرا باعث شد تا بپرسد:
_ از من می‌ترسی؟

افرا کمرش را به در تکیه داده و صادقانه جواب داد:
_ آخه بسیار بد عصبی می‌شی. گاهی می‌ترسم‌.

تارخ کف دستش را به سمت افرا نزدیک کرد.
_ سیگار بده‌ از تو جیبم. نترس.

افرا کف دستش را به سمت یکی از جیب های کت روی پایش برد که صدای تارخ متوقفش کرد.
_تو جیب داخل کته.

افرا کت را برگرداند. کف دستش را داخل جیبی که تارخ آدرسش را داده بود کرد و پاکت سیگار و فندک را از آن بیرون کشید.
در پاکت را باز کرد و نخی از آن بیرون کشید. قبل از اینکه سیگار را به دست تارخ بدهد گفت:
_ لطفا اجازه بده برگردم تو مزرعه.

تارخ بی ربط جویا شد:
_ پات چطوره؟

افرا گیج نگاهش کرد. تارخ متوجه سنگینی نگاهش شد که توضیح داد:
_ تو مزرعه خوردی زمین…

افرا تبسم محوی زد. گونه‌اش چال افتاد.
_ آهان اون روزگارو می‌گی…هیچی چیزی نبود. حرکت کردم خونه با آب گرم مچ پامو ماساژ دادم یه چند روزگار می‌لنگیدم بعدش خوب خوب شد.
آرام تر ادامه داد:
_ می‌شه اجازه بدی تو مزرعه‌ت کار کنم؟

تارخ به سیگار اشاره کرد. افرا آن را به سمتش گحرکت کرد.
تارخ سیگار را از دست افرا گرفته و اظهار کرد:
_ روشنش کن.

افرا مضطرب فندک را روشن کرده و به سمت سیگاری که در دست تارخ بود نزدیک کرد.
چرا تارخ جواب سوالش را نمی‌داد؟ می‌توانست به این خاموشی در برابر سوالاتش امیدوار باشد؟ ممکن بود این مرد مرموز و سرسخت کوتاه بیاید؟

تارخ سیگار را میان لب هایش گذاشت. کام عمیقی از آن گحرکت کرد و زمزمه کرد:
_ چرا دوست داری تو اون مزرعه کار کنی؟

افرا نالید:
_ خب الان من هر چی جوابت رو بدم می‌گی قانع نشدم. مثل سری قبل.

تارخ با متوجه شدن لحن قلبخور و کودکانه او لبخند کوچکی زد. حرکت کردار ها و لحن افرا گاهی به نظرش بامزه بودند.
_ سعی می‌کنم اینبار سخت گیرانه نگاه نکنم. خب الان دلیل واقعیت رو بگو.

افرا اخم هایش را در هم تنید. جدی لب زد:
_ بی تعارف بگم؟

تارخ از جدیت افرا تعجب کرد، ولی آن را بروزگار نداد.
_ آره بگو…

افرا کف کف دست عرق کرده‌اش را روی ران پایش فشار داد.
_ به حقوق این کار نیاز دارم…جدا از اینکه عاشق اون مزرعه‌م و کار کردن تو اونجا بخش بزرگی از رویاهامو تشکیل می‌ده به حقوق اینکارم احتیاج دارم.

تارخ خواست چیزی بگوید که افرا کف دستش را بالا آورده و مانع شد.
_ لطفا نگو چرا یه کار دیگه پیدا نمی‌کنم. جوابش واضحه…رشته‌ی تحصیلی من بازار کاریش زیاد خوب نیست. کاری هم باشه حقوقش خوب نیست. قلبمم نمی‌خواد برای کار کردن سراغ پارتی بازی برم. خوشم نمیاد زیر دین کسی باشم.

تارخ شیشه‌ی ماشین را پایین داده و خاکستر سیگارش را از پنجره به بیرون تکاند.
_ اگه اهل پارتی بازی نیستی چرا حرکت کردی سراغ نامی خان؟

باد افرا خوابید.
_ خواهش می‌کنم سرزنشم نکن. من غرورمو پیش تو له کردم بابت این کار… پشیمونم نیستم. من واسه چیزایی که می‌خوام تا جون دارم می‌جنگم. از سر ناامیدیم سراغ عموت حرکت کردم. بیان کردم شاید ایشون بتونه راضیت بکنه.

تارخ بدون اینکه واکنشی در برابر حرف های افرا نشان دهد سؤال کرد:
_ پدرت وضع مالی خوبی داره. ماشین زیر پات می‌گه اوضاعتون خیلی هم داغون نیست. دقیقا به چیه این حقوق نیاز داری؟

افرا در خود جمع شد. تارخ سوال سختی سؤال کرده بود. حرف زدن از روابط درهم و از هم گسیخته‌ی خانواده‌اش سخت بود. سخت بود بگوید متنفر است از اینکه از پدرش پول بگیرد وقتی او در مواقع لزوم نبود تا محبتش را خرج او و خواهرش کند.
سخت بود از خلاء های حیات‌اش با مردی حرف بزند که سرسختی‌اش زبانزد بود. نمی‌خواست حس ترحم کسی را برانگیخته کند. متنفر بود از نگاه مترحم بقیه.
سعی کرد در لفافه جواب دهد.
_ من با سولین زندگی نمی‌کنم. می‌خوام رو پای خودم وایستم.

نگفت قلبش می‌خواهد خرج و مخارج تحصیل صحرا را خودش بدهد. ناضافه کرد می‌خواهد برای آینده‌اش برنامه بریزد و حتی گاهی به فکر جهیزیه خریدن برای صحرا هم می‌افتد.
نگفت در زیستن تکیه گاهی نداشته و تمام سعی‌اش را می‌کند تا اندک وابستگی هایش را هم تمام کند. همین وابستگی مالی که به سولین داشت. ترجیح می‌داد هزاران بار دیگر غرورش را در برابر تارخ نامدار بشکند، ولی برای پول تمایل داشتن سراغ سولین نرود.

تارخ فیلتر سیگارش را داخل لیوان جاسیگاری مخصوص ماشین خاموش کرده و در آن را بست.
_ کی گفته کار کردن تو مزرعه حقوقش خوبه؟

افرا لب گزید.
_ خب من هر مسئاماتی که بگی بر عهده می‌گیرم. عین مدتی که خودت نبودی.

خاموشی تارخ باعث شد تا بپرسد.
_ می‌تونم برگردم سرکارم؟

تارخ بی توجه به سوال افرا جدی گفت:
_ آدرس خونه‌ت رو بده.

افرا مضطرب خیره‌اش شد. چرا جوابش را نمی‌داد؟ چرا اذیتش می‌کرد؟
از کف دست راهی شدار های سرد و خشک تارخ شاکی شد. پشتش را به صنقلبی تکیه داده و با اخم اظهار کرد:
_ مطمئنم آدرس خونه‌مون که سهله شماره شناسنامه‌ی منو هم می‌‌دونی.

تارخ با انگشتانش روی فرمان ضرب گحرکت کرد.
_ می‌دونستم…اسم کوچه‌‌تون یادم حرکت کرده…

افرا با آزردهی زمزمه کرد:
_ برو رسیدی نزدیک خونمون نشونت می‌دم

تارخ باشه‌ای اظهار کرد. دستش را به سمت پخش ماشین دراز کرده و آن را روشن کرد.
آوای محمد اصفهانی در میانشان پیچید. آهنگ معروف و محبوب غوغای ستارگان.

” امشامگاه در سر شوری دارم…
امشب در قلب نوری دارم…
باز امشب در اوج آسمانم…
باشد رازی با ستارگانم…
امشب یک سر شور و شوقم…
از این عالم گویی دورم…”

افرا با متوجه شدن آهنگ بی اختیار چشمانش را بست‌. تبسم تلخی روی لب هایش نقش بست. حداقل این آهنگ هر چقدر هم که حس و حال غمگینی داشت باز بهتر از خاموشی سنگین تارخ نامدار بود.

طبق عادت ملایم ملایم زیر لب آهنگ را که از حفظ بود هممسیر محمد اصفهانی زمزمه کرد. ساکت آرام و بی اینکه حواسش باشد چنان غرق در هممسیری خواننده شد که متوجه نشد آوایش لحظه به لحظه بالاتر می‌رود.

“از شادی پرگیرم که رسم به فلک…
سرود هستی خوانم در بر حور و ملک…
در آسمان ها غوغا فکنم…
سبو بریزم ساغر شکنم…
در آسمان ها غوغا فکنم…
سبو بریزم ساغر شکنم…”

حواس تارخ به سمت صدای خاص و رسای افرا جلب شد. بی اختیار نگاهش را به سمت او چرخاند.
دخترک انگار در این عالم نبود. آوایش وقتی ترانه زمزمه می‌کرد هیچ شامگاهاهتی به وقتی که عادی سخن می‌اضافه کرد نداشت.
انگار کسی کف دست می‌برد و تارهای صوتی‌اش را کف دستکاری می‌کرد…یا مثل اینکه او فقط لب می‌زد و آوای دیگری جای او می‌خواند.

افرا انگار در این عالم نبود. تبسمی گوشه‌ی لب های تارخ قرار گرفت. آرامش افرا و سیر کردنش در جهانی دیگر قلبیل لبخند تارخ بود. شاید هم حسادتش را پشت این تبسم پنهان می‌کرد. حسادت به اینکه نمی‌توانست حتی شده برای لحظاتی کوتاه مثل دخترک کنار کف دستش چشمانش را بسته و حتی بی توجه به اینکه مرد اخمویی کنارش قرار گرفته است زیر آواز بزند‌.

صدای افرا بنظرش خواستنی تر از صدای خواننده رسید که کف دست برد و کمی صوتی آهنگ را کم کرد و با لذت از شنیدن صدای خوشایند زنانه‌ای که قصد انکارش را هم نداشت به صوتی او گوش سپرد.

وقتی ترانه تمام شد افرا بی اختیار دیدهانش را باز کرد. انگار تازه متوجه شد که چگونه مسخ آن ترانه شده است. لب گزید.
_ معذرت می‌خوام…کف دست خودم نیست. آهنگ می‌شنوم بی اختیار باهاش می‌خونم.

جمله‌ی تارخ باعث شد تا شوکه شود.
_ صدات خوبه…مثل مدیریتت…

افرا حیرت زده تکیه از پشتی صنقلبی گحرکت کرد. روی صنقلبی جا به‌ جا شد و کامل به طرف تارخ چرخید.
_ الان این حرفت یعنی چی؟

تارخ تک خنده‌ای کرد. اینبار افرا شاخ درآورد. یادش نمی‌وارد شد خنده‌ی او را مشاهده کرده باشد.
_ یعنی اینکه صوتت اذیتم نکرد.

افرا با هول اظهار کرد:
_ نه نه…قسمت دوم جمله‌ت منظورمه…مدیریت و این حرفا…

تارخ نفسش را به بیرون فوت کرد.
_ خانم مهندس افرا ملکی تو سرسخت ترین دختر بچه‌ای هستی که تو زندگیم متوجه شدم. و البته سر به هوا ترینش.

افرا چند ثانیه مات ماند. این جمله را باید به حساب تعریف از جانب تارخ نامدار می‌گذاشت؟ بعید بنظر می‌وارد شد او چنین قصدی داشته باشد. بخصوص که باز هم او را ملکی آوا کرده بود. هیچ چیز به اندازه‌ای اینکه کسی ملکی آوایش بزند حرصش نمی‌داد.
با این تفکر غر زد:
_ چند دقیقه پیش پشت ویلا گفتی احمق ترینشونم هستم‌. در ضمن اون ی رو از آخر فامیلی من بردار.

تارخ بی توجه به جمله‌ی آخر افرا جدی گفت:
_ پشیمون نیستم از گفتنش. چون اگه اینهمه خام نبودی می‌فهمیدی نباید این موقع شامگاه بیای به یه مهمونی خارج از شهر…اونم به دعوت کسی که مطمئنم درست و حسابی نمی‌شناسی. ممکن بود بلایی سرت بیاد بچه جون.

افرا لب برچید.
_ وقتی پامو گذاشتم تو ویلا درک کردم اشتباه کردم. راستش تصورم از مهمونی یه همچین محیطی نبود. با خودم بیان کردم چهار تا دختر و پسر دور هم جمع شدن ساز می‌زنن و آواز می‌خونن…

تارخ یک تای ابرویش را بالا داد.
_ و حتما کنارش چیپس و پفک می‌خورن؟

افرا شانه بالا انداخت.
_ خب مهمونیای ما این شکلیه…

تارخ سر تکان داد.
_ وقتی متوجه شدی مهمونی شبیه مهمونیای خودتون نیست باید بر می‌گشتی.

افرا آرام زمزمه کرد:
_ من کارمو بسیار دوست دارم. تنها سرگرمی و قلبخوشیم کار کردن تو اون مزرعه بود. به سرم زد برگردم، ولی نتونستم.

تارخ کمی مکث کرد و بعد اضافه کرد:
_ آدرس خونتون رو بگو.

افرا زیر لب غر غر کرد.
_ حالا چی می‌شه بگی می‌تونم برگردم سر کارم یا نه؟ آزار دادن آدمارو دوست داری؟

تارخ که غر غر های افرا را گوش داده بود جواب داد:
_ دارم فکر می‌کنم، البته اگه به غر زدنت ادامه بدی منصرف می‌شم‌.

همین جمله کافی بود تا افرا آدرس خونه‌شان را داده و کامل سکوت کند.

خاموشی یک دفعه‌ای افرا که از نظر تارخ باز هم بچگانه بنظر می‌رسید باعث شد تا تبسمی بزند. تبسمی که از چشم افرا دور ماند.
به افرا دروغ ناضافه کرده بود. داشت فکر می‌کرد.
در ذهنش رفتارهای او را بالا و پایین کرده بود. بنظر نمی‌آمد این دختر بچه‌ای که کنار کف دستش جای گرفته بود از سیاست سر رشته‌ای داشته باشد. ساده بود. شاید در برخورد اول آدم نمی‌توانست این را متوجه شود، اما هر چه بیشتر حرف می‌زد بیشتر به سادگی او پی می‌برد.
حالا دیگر شک داشت که او بتواند از علی برای رسیدن به مقاصد خود سوء استفاده کرده باشد.
همین فکر کمی آهستهش می‌کرد.

بقیه‌ی مسیر طولانی در یک سکوت اجباری گذشت. البته خاموشی افرا اجباری بود، وگرنه تارخ خودش به استقبال این خاموشی حرکت کرده بود.

وقتی نزدیک آدرسی که افرا داده بود شدند متوجه شد که افرا مشغول گشتن در کیفش است.
زیر و رو کردن کیفش طول کشید. ظاهرا چیزی گم کرده بود.

کنجکاوی تارخ تحریک شد که سؤال کرد:
_ دنبال چیزی هستی؟