تارخ ساکت سر علی را نوازش کرده و یک تای ابرویش را بالا داد.
_ من چه بدقولی کردم علی؟
علی بدون اینکه نگاهش کند جواب داد:
_ قول داد…ده بودی که افر…ا بهم گی…تار یاد بده، ام... ما منو پی…ش افرا نبردی.
تارخ نگاهانش را کوتاه باز و بسته کرد.
_ دلت میخواد گیتار و آواز خوندن یاد بگیری برات مربی میگیرم.
علی با لجبازی کف دستانش را روی سینهاش جمع کرد.
_ نخیر…من می…خوا…م با افر…ا یاد بگیر…م. افرا دو..دوستمه.
تارخ برای دقایق کوتاهی خاموشی کرد. میدانست مخالفتش با علی در این لحظه به اتفاقات خوبی ختم نخواهد شد. دلش نمیمیل داشت بدقاما کند، ولی واقعا دوست نداشت حالا که آن دختر بچه از مزرعه راهی شده بود دوباره با این بهانه به آنجا باز میگشت.
شایلی که تا آن لحظه خاموشی کرده و با دقت به حرف های تارخ و علی گوش میداد با سکوت تارخ نزدیکش شد.
متوجه شدن نام یک زن از زبان علی شاخک هایش را فعال کرده بود.
کنار تارخ توقف کرد. بی توجه به علی با اخم ریزی پرسید:
_ افرا کیه؟
تارخ نگاهش را از علی جدا کرد و عاقل اندر سفیه به شایلی خیره شد.
این دختر احمق بود یا خودش را به حماقت زده بود؟
مگر رابطهشان چقدر پیشرفت کرده بود که به خودش جرات پرسیدن چنین سوالی را میداد؟
نگاه تیز و برندهاش باعث شد شایلی به زور تبسمی بزند.
_ آخه علی بهشدت افرا افرا میکنه بیان کردم شاید آشناس.
تارخ فرصت نکرد جواب شایلی را دهد چون علی با حاضر جوابی زمزمه کرد:
_ تو…کا…ر من و …دا…داش تاروح دخالت نکن.
تارخ لبخندی که میراهی شد روی لب هایش بنشیند را کنترل کرد.
بدون اینکه به علی تذکری دهد از جایش بلند شد و گفت:
_ یه فکری به حال کلاس گیتارت میکنم. الان باید برم کار دارم.
علی خودکارش را در کف دست فشرد.
_ افرا…رو می...خوام. می…خوام با افرا بر…یم پیش ژ…ژله و موکا و رو…لت…
تارخ پوفی کشید و بدون اینکه جواب علی را دهد خداحافظی کوتاهی کرد و به سمت ماشینش رفت.
شایلی با همان کفش های پاشنه قد بلند و اخم هایی که در نتیجهی حرف علی میان ابروهایش جا خوش کرده بود دنبال تارخ دوید.
از پشت به بازوی تارخ چنگ زد.
_ کجا داری میری؟
تارخ با اخم سرش را به سمتش چرخاند. کف دست شایلی از دور بازویش باز شد.
_ گفتم که کار دارم.
شایلی غر زد:
_ نمیخوای به این بچه بگی که مودبانه حرف بزنه؟ یا عذر خواهی کنه ازم؟
تارخ دستش را مشت کرد.
_ اولا اینکه علی بچه نیست. یه پسر عاقل و بالغه. دوم اینکه حرف بدی نزد که نیازی به عذر خواهی باشه. نباید تو مکالمه ما دخالت میکردی.
شایلی ناباور به تارخ چشم دوخت.
_ تو داری بخاطر اون بچه که عقل درست و حسابی هم نداره منو مواخذه میکنی؟
صورت تارخ به آنی از حرص سرخ شد. با خشم بی سابقهای دندان هایش را روی هم فشار داد. کف دستانش را مشت کرد و به سختی جلوی خودش را گراهی شد تا مشتش را روی صورت پر آرایش دختر مقابلش فرود نیاورد.
بی توجه به تمام نقش بازی کردن هایش از لای دندان های کلید شدهاش غرید:
_ علی خط قرمز منه…یک بار دیگه از این خطه عبور کن تا ببینی چه بلایی سرت میارم…اونی که از عقل محرومه جلو من وتوقف کرده!
شایلی شوکه و ترسیده عقب رفت و تارخ بی توجه به اینکه جملات تندش ممکن است همه چیز را خراب کند و شایگان قید فروش سهامش را بزند داخل ماشینش قرار گرفت و از حیاط عمارت بیرون زد.
به نامی خان بیان کرده بود حوصلهی این مسخره بازی ها را ندارد. مقصر خودش بود که به حرفش گوش نداده بود.
حالا اگر همه چیز هم خراب میشد دیگر برایش اهمیتی نداشت. علی اولویت بزرگتری در حیاتاش بود. به هیچ قیمتی اجازه نمیداد کسی به او توهین کرده یا آزارش دهد. مطمئن بود نامی خان هم بر خلاف تمام جاه طلبی هایش باز هم علی را در اولویتش قرار میداد.
در حالیکه فکرش به شدت مشوش بود و ابروهایش درهم، از پیچ کوچهی عریض و طویلی که عمارت نامی خان آنجا بود گذشت، ولی با متوجه شدن دویست و شش سفید رنگ آشنایی که به سرعت از کنارش عبور کرده و به سمت عمارت رفت شوکه پایش را روی پدال ترمز فشار داد.
مطمئن بود آن دویست و شش متعلق به افراست. همان دختر بچهای که علی بهانهاش را گرفته بود.
هنوز از عمارت چندان فاصله نگرفته بود، اما بجای دور زدن، ماشینش را زیر سایهی یک درخت تنومند پارک کرد و پیاده به عمارت نزدیک شد.
تشخیص چهرهی بچهگانه افرا با آن چتری هایش سخت نبود. جلوی در عمارت ایستاده بود که چند ثانیه بعد با باز شدن در داخل راهی شد.
خشمگینتش اوج گراهی شد.
این دختر بچه اینجا چه میکرد؟ اخیرا حدسیاتش راجع به اینکه افرا توسط نامی خان به مزرعه فرستاده شده بود تا زاغ سیاه او را چوب بزند را کنار گذاشته بود، ولی حالا همان تفکرات با شدت به ذهنش هجوم آورده بودند.
از خودش میسؤال کرد واقعا این دخترک برای جاسوسی او پا در مزرعه گذاشته است؟
پس حرف های رحمان که میاضافه کرد سال ها بدنبال کار در مزرعه بود چه؟
پس مدیریت فوق العادهی مزرعه در نبودش چه؟
کف دستش را پشت گردنش برد و آن را ماساژ داد.
دعا دعا میکرد افکارش درست نباشد وگرنه میدانست چه بلایی بر سر این بچه بیاورد تا دیگر فکر کار کردن در مزرعه و کنار یک ایل مرد به سرش نزند.
علاقهای به برگشت به عمارت نداشت وگرنه میتوانست همان لحظه به عمارت برگشته و پیگیر اصل ماجرا شود. با این وجود کنجکاوی هم مجال نمیداد که مسیری مزرعه شده و با بیخیالی سراغ کار هایش برود.
به سمت ماشینش حرکت کرد و گوشیاش را از جیب بیرون کشید و با آرش تماس گرفت.
به محض اینکه آوای خوابالود آرش در گوشش پیچید آمرانه بیان کرد:
_ یالا خودتو برسون جلوی عمارت نامی خان
آرش خوابالود و با خلقی تنگ غر زد:
_ عمارت نامی خان چخبره مگه؟ بذار کپهی مرگمو بذارم بابا.
تارخ با حرص نگاهانش را بست.
_ افرا اومده عمارت…نمیخوام برم داخل…بیا تو به بهانهی من برو عمارت یه سر و گوشی آب بده ببین واسه چی اونجاست.
خواب از سر آرش پرید. قد بلند و کشیده اضافه کرد:
_ چی؟ افرا اونجا چیکار میکنه؟
تارخ بی حوصله سوار ماشینش شد.
_ منم دنبال جواب این سوالم.
آرش تند لب زد:
_ اومدم. تا چند دقیقهی دیگه میرسم. خونهی بابا اینام.
منزلی پدری آرش به عمارت نامی خان نزدیک بود و همانطور که خودش پشت گوشی گفته بود خیلی سریع تر از چیزی که تارخ میاندیشید از مسیر رسید. بلافاصله هم ماشین تارخ را شناخت و کنار او جای گرفت.
بدون اینکه سلام دهد بهسرعت سؤال کرد:
_ مطمئنی افرا بود؟
تارخ سر تکان داد.
_ این یه علف بچه هم شده قوز بالای قوز…خودم کم بدبختی و مصیبت دارم باید به فکر نقشه های نامی خان و این وروجکم باشم.
آرش چشمکی زد.
_ کوتاه بیا حاجی…من که میدونم بدت نمیومد تو مزرعه نگهش داری! اتفاقا افرا میتونه از حجم بدبختیات کم کنه. کلی کمک حالت میشه تو کارات…بابا چته؟ بذار کار کنه دیگه تو مزرعه.
تارخ سرش را به پشتی صندلی تکیه داد.
_ من نمیذارم نامی خان کنترلم کنه…
جملهاش را ناقص گذاشت. چشمانش را بست و تلخ خندید.
_ چقدر احمقم…الانشم همه چی تحت کنترل اون پیرمرده. انگار یادم راهی شده چندین و چند ساله قاطی کثافت کاریاشم.
آرش دستش را روی شانهاش گذاشت.
_ نیستی تارخ…تو زیر سلطه کسی نیستی. اینو همه میدونن حتی نامی خان…غیر از این بود دنبال راه و روش واسه کنترل کردنت نبود. بیزنس نامی خان و پدر من و همهی کسایی که وصلن به آقا و آقازاده ها کثافت کاریه، ولی اینا انتخاب تو نبودن. بخاطر شیرین و تینا…
تارخ کف دستش را بالا آورد. سال ها بود که عادت کرده بود فریاد هایش را خفه کند. عادت کرده بود بغض هایش را قورت دهد. خاموشی کند و بخاطر جبری که در حیاتاش بود به مسیری که در آن قرار داشت ادامه دهد.
چیزی در گلویش گیر کرده و آوایش را دو رگه ساخت.
_ برو تو عمارت… الان این بچه میره.
آرش مکث کوتاهی کرد. نهایتا بدون اینکه حرفش را به زبان بیاورد از ماشین پیاده شد و به سمت عمارت راهی شد.
*
کیفش را روی دوشش جا به جا کرد و نگاهی به عمارت بی در و پیکر مقابلش انداخت.
عظمت و شکوه عمارت نامدار ترس به جانش انداخته بود.
مضطرب نوک پایش را به زمین زد.
احساس خوبی نداشت. علیرغم ذوق ااماهاش برای این دیدار نامی خان حالا احساس میکرد انرژی های منفی دورش را احاطه کردهاند.
میتوانست از همین جا بازگردد و قید هر چه مزرعه و نامدار روی کرهی خاکی بود را بزند، ولی وقتی یادش آمد چقدر برای رسیدن به این نقطه تلاش کرده است ترمتوجه شد هایش را با قدرت پس راند و جلو راهی شد.
هنوز چند قدم بیشتر نرفته بود که زنی قد کوتاه و چاق مقابلش ظاهر شد.
روسری آبی رنگ با سارافون سرمهای به تن داشت. عینک گردی به دیده زده بود و بنظر میرسید از خدمتکاران عمارت باشد.
خیلی خشک و رسمی نگاهش کرد و اظهار کرد:
_بفرمایین…نامی خان منتظرتونن…
برخورد خشک آن زن باعث شد تا استرسش چند برابر شود.
علیرغم فضای باشکوه اطرافش هیچ حس خوبی نداشت.
نفس عمیقی کشید و زن کوتاه قامت که علیرغم هیکل چاقش بهشدت تند قدم برمیداشت را دنبال کرد.
به محض پا گذاشتن داخل عمارت غرق حیرت و شاظهار کردی شد.
بی اختیار نگاهش را دور تا دور عمارت چرخاند.
شکوه داخل عمارت به مراتب بیشتر از بیرون آن بود.
زن خدمتکار به یکی از مبل ها اشاره کرد.
_ اینجا تشریف داشته باشین.
افرا پوفی کشید و بالاخره از آن حالت شوک و حیرتی که در آن گیر افتاده بود خارج شد.
_ مگه ناضافه کردین نامی خان منتظرمه؟
زن چشم غرهای به سمتش حرکت کرده و بدون بیان کردن چیزی از کنارش گذشت.
افرا ناباور تک خندهای کرد.
_ عجب بابا…انگار وارد کاخ ریاست جمهوری شدم.
خاموشی سنگین اطرافش باعث شد روی مبل نشسته و خمیازهای بکشد!
انگار نه انگار که تا چند دقیقه قبل مضطرب بود.
چند دقیقه روی مبل جای گرفت و بعد که متوجه شد خبری نیست از جایش بلند شد و به سمت یکی از مجسمه های سنگی بزرگ که گوشهای قرار داده شده بود راهی شد.
مجسمه شکل فرشته داشت و به قدری جذاب طراحی شده بود که میشد ساعت ها به آن زل زد.
کف دستش را دراز کرد و خواست مجسمه را لمس کند که با احساس چیزی روی شانهاش با سرعت به عقب چرخید.
با مشاهده کردن همان زن چاق نفسش را بیرون داد.
_ وای وحشت کردم.
زن سرد اضافه کرد:
_ دنبالم بیاین.
مجدداً همان اضطراب به سراغش آمد. اگر همانطور که فرزین و رحمان و بقیه گفته بودند نامی خان نمیتوانست مقابل برادر زادهاش بایستد چه؟
یعنی باید تمام آرزو هایش را خاک میکرد؟
از یک مسیرروی عریض و طویل که روی دیوار هایش پر بود از تابلو های گران و نفیس عبور کردند.
در انتهای راهرو زن چاق مقابل یک در چوبی پر از کنده کاری ایستاد و تقهای به آن زد.
چند ثانیه بعد افرا توانست صوتی آشنا و پر قدرت نامی خان را بشنود.
_ بفرمایید.
زن مستخدم در را باز کرد و کنار از حرکت ایستاد تا افرا وارد شود.
افرا آب دهانش را قورت داد و به سختی به پاهایش حرکت داد و داخل اتاق بزرگی که دور تا دورش کتابخونهی بزرگی پر از کتاب های قدیمی و قطور بود شد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن