رمان الفبای سکوت پارت ۱۳۰

_ اگه غیر این فکر میکردم بنظرتون الان اینجا
روبهروی شما قرار گرفته بودم؟ من پای اشتباهاتم هستم،
ولی نمیخوام بقیهی عمرم رو بجای مجرم اصلی
گوشهی زندان بمونم. خانوادهم بیرون زندان به من
نیاز دارن. اونم تو همچین موقعیتی که ممکنه نامیخان
یه ثانیه هم راحتشون نذاره.
مرد سر تکان داد.
_ سر قاما که بهت دادیم هستیم. در مورد خانوادهتم
مضطرب نباش. سپردم حواسشون بهشون باشه. هم به
دایه و خواهرت و هم به دختری که فکر میکنم ارتباط
خاصی باهاش داری.
تارخ حس کرد اندکی قلبش ساکت شد.
_ ممنون.
مرد به دوربین اشاره کرد.
_ شروع کنیم؟
تارخ سر تکان داد.
_ من به همهی خلافایی که به کف دستور عموم انجام دادم
اعتراف میکنم. با ارائهی دلیل و مدرک و سند محکمم
اعتراف میکنم.
سرهنگ کف دست دراز کرده و دوربین را روشن کرد.
*******
عق زد. زردآب بالا آورد و گلویش از تلخی آن مادهی
زهردار سوخت. آوای صحرا را شنید.
_ افرا خوبی؟ مردم از نگرانی بخدا.
افرا شیر آب را باز کرده و مشتی آب به صورتش
پاشید. خوب نبود. تارخ رفته بود… تارخ نبود و حالا
خوبی احوال برای او معنایی نداشت. دروغ بیان کرد:
_ خوبم…
ملایم هق زد:
_ دارم میمیرم صحرا….
اشکهایش داخل کاسهی روشویی چکیدند.
_ تارخ کجایی تو؟ من میترسم… بدون تو از همه
چی میترسم.
کف دستانش را به لبهی روشویی گرفته و سرش را پایین
انداخت. کاش قادر بود آوای او را بشنود، ولی شیرین
گفته بود او برای انجام کاری که قصدش را داشت
حرکت کرده و عمدا خداحافظی نکرده است. چراکه اضافه کرده بود
باز خواهد گشت و قلبیلی برای وداع کردن نیست، اما
حالا سه روزگار بود که کسی از او خبر نداشت. اهالی
عمارت به اشتباه فکر میکردند او در
ویلای خارج از شهر نامیخان است، خود تارخ همه
چیز را اینگونه چیده بود، اما او که از همه چیز خبر
داشت میخبر داشت این خبر دروغ است و از شدت
نگرانی رو به مرگ بود. آن هم فقط دوازده ساعت
مانده به تحویل سال نو!
مجدد صوتی در آمد و اینبار بجای صدای صحرا
صوتی نگران سامان در گوشش پیچید.
_ افرا… افرا باز کن ببینم این درو… چی شده؟
آنقدر درمانده بود که حتی میتوانست به سولین پناه
ببرد. شیر آب را بست و با بیحالی در را باز کرد.
سامان با مشاهده کردن حال نزار او خشکش زد.

ناباور از دیدن رنگ پریده و حال خراب افرا بازوی
او را گراهی شد.
_ افرا بابا چت شده؟ این چه رنگ و روییه؟
افرا که دستانش را دور گردن او حلقه کرده و به
آغوشش پناه برد حیرت سولین هزاران برابر شد.
آخرین بار کی افرا اینگونه او را در آغوش گراهی شده
بود؟ آخرین بار چه مدتی دخترش اینگونه با میل و
رغبت خود در آغوشش خزیده بود؟ هیچ تاریخی در
ذهن نداشت. فرصت را از دست نداد. برای یک ثانیه
انگار حال بد افرا را فراموش کرد. لبخند کج و کوله و
پر استرسی روی لبهایش جای گرفت و با همان تبسم
عجولانه دستانش را دور کمر افرا حلقه کرد. وقتی
صوتی نفسهای نامنظم افرا را کنار گوشش گوش داد تازه
حواسش جمع حال نزار او شد.
_ چی شده عزیزم؟ جاییت درد میکنه؟ مریض شدی؟
افرا خودداری موقتیاش را از کف دست داده و زیر گریه
زد.
_ سامان…
سولین نگرانتر از قبل شد. همانگونه که هم آغوشی
افرا را مدتها بود که فراموش کرده بود این حجم از
بیقراریاش را نیز به یاد نداشت.
_ جان سولین؟ چت شده دخترم؟
افرا که واژهی دخترم را از زبان سولین گوش داد سرش
را در گودی گردن او فرو کرده و هایهای گریست.
به یاد بچه گفتنهای تارخ افتاده بود. صحرا که دلواپس
تماشایشان میکرد جویا شد:
_ تارخ کجاست افرا؟ بخاطر اون داری گریه میکنی؟
اخمهای سولین درهم رفتند. چه اشتباه هولناکی انجام
داده بود که جلوی افرا را برای رفتن به مزرعهی
نامدارها نگراهی شده بود. عصبی شد، ولی با یادآوری اینکه
افرا حالش خوب نیست و با سوال عصبی او ممکن
است از او دوری کند برای اامان بار در زیستناش با
افرا عاقلانه و به دور از لجبازی حرف زد.
_ حرف بزنیم؟
افرا سرش را از روی شانهی او برداشت.
_ منو از این خونه ببر بیرون… اینجا نمیتونم نفس
بکشم. دارم خفه میشم.
سولین به‌سرعت اطاعت کرد.
_ باشه عزیزم. یه چیزی تنت کن بیا بریم.
افرا را که از آغوشش جدا کرد صحرا با نگرانی کف دست
او را گحرکت کرد.
_ بیا خواهری. من کمکت میکنم لباس بپوشی.
افرا بیجان لب زد:
_ خودم میتونم صحرا…
سامان به صحرا اشاره کرد تا او را راحت بگذارد و
صحرا علیرغم تمام دلواپسیاش از حرف او اطاعت
کرد.
چند دقیقه بعد افرا شلخته و در حالیکه هر چه دم
کف دستش یافته بود را به تن کرده بود با چشمانی سرخ
شده از گریه مقابلشان ظاهر گشت. وضعیتش طوری
بود که حتی اسکای هم با دلواپسی به سمتش دوید و در

حالیکه دمش را تکان میداد خودش را به پاهای او
مالید. افرا با غصهای که ذره ذرهی وجودش را به
اسارت گراهی شده بود خم شد و سر اسکای را نوازش
کرد.
_ خوبم رفیق… تو هم میای باهام؟
اسکای انگار که کامل متوجه منظور او میشد صدای
ریزی از گلویش خارج کرد. افرا سر تکان داد.
_ باشه تو هم بیا…
اشکهایش چکیدند و او کف دستی به گونهاش کشید.
_ هر چی دورم شلوغتر باشه راحتتر یادم میره چه
بلایی سرم اومده.
صحرا به‌سرعت رو به پدرش بیان کرد:
_ سامان وایستا منم لباس بپوشم.
سامان چشمانش را باز و بسته کرد. وقتی صحرا به
اتاقش رفت نزدیک افرا شده و کف دست او را گحرکت کرد.
_ چه بلایی سرت اومده افرا؟ از چی حرف میزنی؟

کف دست او را فشار داد.
_ پدر خوبی نیستم قبول اما به روح مامان بزرگت
قسم دارم از دلواپسی برات تلف میشم. چی شده؟
افرا کف دستش را از کف دست او بیرون کشیده و صورتش را
با دو کف دست پوشاند. آوایش ناواضح بود، ولی سولین
متوجه جملهاش شد.
_ سولین یه کاری برام میکنی؟
سولین دستش را روی شانهی راست او گذاشت.
_ هر چی که بخوای.
افرا با امیدواری که به وجودش جاده یافته بود کف دستانش
را از صورتش جدا کرده و با چشمان خیسش به پدرش
چشم دوخت.
_ پرس و جو کن ببین تارخ کجاست.
نگاهان سولین ریز شدند.
_ مگه جایی حرکت کرده؟
افرا نفس عمیقی کشید.
_ از اینجا بریم بیرون تعریف میکنم برات. نمیتونم
نفس بکشم.
سولین کف دستش را گراهی شد.
_ بریم صحرا هم میاد الان…
همان لحظه صحرا از اتاقش بیرون آمد.
_ من آمادهم
******
سولین به افرا که با غم بیاندازهای از پنجرهی ماشین
به بیرون خیره بود نگاه کرد.
_ افرا جان…
افرا نگاهش را از پنجره گراهی شده و سرش را به سمت
سولین چرخاند. فرصت نکرد چیزی بگوید چون
صحرا در حالیکه روی صنقلبی عقب نشسته بود با
نگرانی سؤال کرد:
_ افرا چی شده؟ تو هیچوقت اینطوری نبودی.
افرا بدون جواب دادن به صحرا به سولین خیره ماند.
_ چی شد که تصمیم گرفتی با آرزو ازدواج کنی؟
واقعا دوسش داشتی؟
دیدهان سولین گرد شدند. انتظار داشت افرا قلبیل حالش
را بازگو کند نه اینکه از گذشتهی پر از اشتباه او
سوال بپرسد. سولین کامل به سمت او چرخید.
_ افرا گذشته ی من پر از اشتباهه…
افرا جملهاش را قطع کرد.
_ نمیخوام سرزنشت کنم. عاشق آرزو بودی؟
سامان چشمانش را بست و آهی کشید.
_ بودم… شایدم به اشتباه فکر میکردم هستم.
_ چطوری میشه عاشق یکی بود و ازش جدا موند؟
سولین آهی کشید. حالا دیگر حدس میزد مشکل افرا
چیست.
_ قضیه تارخ نامداره. میدونم. چی شده؟
اسم تارخ دوباره احساسات افرا را به غلیان انداخت.
از حرف زدن راجع به احساساتش هیچ ابایی نداشت.
_ سولین من…
سولین جملهاش را کامل کرد.
_ دوسش داری.
_ باید بدونی چی شده.
نگاهش را به خیابان مقابلش دوخت. صحرا با دلواپسی
میان حرفشان پرید.
_ افرا اتفاقی برای تارخ افتاده؟
سولین مهلت نداد افرا جواب خواهرش را دهد.
_ افرا دلبسته شدن کافی نیست. عاشق شدن کافی
نیست. اشتباه منو نکن لطفا.
افرا سرش را مجدد به سمت سامان چرخاند.
_ منظورت چیه؟
_ میدونی تارخ نامدار چیکارا کرده تو زیستنش؟

افرا بدون ذرهای تردید در دیدهان سامان خیره شد.
_ اگه منظورت خلافایی که تو زندگیش کرده باید بگم
آره… میدونم. به‌شدت بیشتر از تو.
سولین شوکه شد. صحرا متعجب سؤال کرد:
_ از چی حرف میزنین؟ چه خلافی؟
سامان تلاش کرد خودش را کنترل کند، اما نتوانست
از اخم کردن نیز اجتناب کند. این میان باز هم سوال
صحرا بیجواب ماند.
_ افرا زیستن شوخی بردار نیست. میفهمم… حس و
حال الانت رو من نزدیک بیست و شش سال قبل
تجربه کردم. مایی که هر دومون دانشجوی یه رشته
بودیم و تقریبا هدفای مشترک داشتیم به نتیجه نرسیدیم.
من دوست ندارم هیچکدوم از شمارو تحت فشار بذارم،
اما از من نخواه در رابطه با این موضوع هم کوتاه
بیام. پروندهی زندگی تارخ نامدار پر از خلافای ریز و
درشته.
انتظار عصبیت و جیغ و داد افرا را داشت، اما در
کمال حیرتش افرا ساکت و پر غصه اضافه کرد:
_ سولین همهی اینارو میدونم، ولی اینم میدونم این
آدم الان یه جاییه که هیچکس خبر نداره و اتفاقا برای
این جبران گذشتهای که ازش حرف میزنی راهی شده.
نگاه غمزدهاش را به دستانش دوخت.
_ خواهش میکنم پیداش کن. میدونم برخلاف حرفایی
که بهم زده یه بخشی از این کارش بخاطر من بوده.
سولین گیج جویا شد:
_ واضح حرف بزن افرا… یعنی چی کسی ازش
خبری نداره؟
اشکهای افرا دوباره سد چشمانش را شکسسریع، اما او
اینبار نهایت سعیاش را کرد تا بر خودش مسلط شود
و سپس توضیحی مختصری از تمام قضایا به سامان
داد. حرفهایش که تمام شدند سولین کلافه به خیابان

مقابلش دیده دوخته و دستش را لای موهایش برد.
حرفهای تارخ را بخاطر آورد. اضافه کرده بود در نبودش
مراقب افرا باشد. ظاهرا تمام حرفهایش جدی بودند.
کف دستانش را دور فرمان ماشین قفل کرد. دخترش در
شرایط حساسی بود. خودش هم گیج شده بود. حس
میکرد در رابطه با این موضوع دقیق نمیتوانست
درست را از غلط تشخیص دهد. فعلا تنها کار درستی
که به ذهنش میرسید این بود که افرا را ساکت کند. از
سلامتی او که مطمئن میشد میتوانست جادهحلی برای
این مشکل بیاید. شاید واقعا باید تارخ را پیدا کرده و
مجدد با او حرف میزد. به نیم رخ رنگ پریدهی افرا
نگاهی انداخت.
_ قول میدم پیداش کنم.
افرا تبسم تصنعی زد.
_ اگه پیداش کردی بهش بگو میخوام حرف بزنم
باهاش.
کف دستش را به سمت دستگیرهی ماشین برد که سولین
نگران سؤال کرد:
_ کجا داری میری؟
افرا با خستگی جواب داد:
_ میخوام یکم قدم بزنم. شما برین.
سامان بازویش را گراهی شد.
_ با این حال و روزگار چطوری میخوای پیاده روی
کنی؟ اول باید یه چیزی بخوری.
افرا با بیحالی بازویش را تکان داد تا سامان رهایش
کند.
_ دلواپس نباشم. اینقدرام حالم بد نیست. گرسنهم شد یه
چیزی میخورم.
سولین پوفی کشید.
_ گوشیت هممسیرته؟

افرا بیحواس دستش را داخل جیب بارانیاش برد.
_ اینجاست.
سامان کیف کارتهای بانکیاش را از جیب کتش
بیرون آورده و یکی از کارتها را به سمت افرا
گراهی شد.
_ رمزش .۸۷۹۰چیزی لازم داشتی بخر.
افرا برای اینکه سریعتر از ماشین پایین برود کارت
را گراهی شد. اما اینبار صوتی صحرا متوقفش کرد.
_ میخوای من باهات بیام؟
افرا به سختی سرش را به پشت سرش چرخانده و
تبسمی به روی صحرا پاشید.
_ خوبم صحرا… حواست به اسکای باشه فقط.
منتظر حرفی نماند و از ماشین پیاده شد.
*******
با بیحالی به در بزرگ مقابلش خیره شد. خوب
میخبر داشت قلبیل اینجا بودنش چه بود. دلتنگی و دلواپسی
بی حد و اندازهاش برای تارخ او را به اینجا کشانده
بود. مردد بود برای فشار دادن زنگ آیفون یا
بازگشتن، ولی در یک ثانیه تمام ترمتوجه شدهایش را کنار
گذاشته و آیفون را به صوت درآورد. میخبر داشت اگر با
این حال و روز به منزل باز میگشت بیقراریهایش
هزار برابر میشدند.
چند ثانیه بیشتر از به آوا درآوردن افاف نگذشته
بود که آوای نرم شیرین را گوش داد.
_ افراجان تویی؟
افرا کامل به سمت آیفون چرخید تا شیرین راحتتر او
را ببیند. بلافاصله صوتی تیک باز شدن دروارد شد و پشت
بندش صوتی هول شدهی شیرین.
_ بیا تو عزیزدلم…
افرا با بغضی که بار دیگر در گلویش قرار گرفته بود در را
باز کرد و وارد حیاط شد. اولین باری که قدم در این
خانه گذاشته بود را خوب بخاطر داشت. شب مهمانی
بود و تارخ او را از سر اجبار و با اخم و تخم به اینجا
آورده بود. مدتی که سماجت به خرج میداد تا در
مزرعه بماند.
با حسرت و دلتنگی به اطرافش و ماشین تارخ که در
حیاط پارک بود خیره شد. جلوتر حرکت کرد و همین که
انگشتانش بدنهی سخت ماشین را لمس کردند کنترل
بغضش را از دست داد.
_ کجایی تارخ؟
پیشانیاش را به بالای در ماشین تکیه داد و نالید:
_ دارم از زور بی‌قراریت میمیرم. کاش جلوت رو
میگحرکت کردم.
مدت کوتاهی به همان حالت مانده بود که شیرین
صوتیش زد.
_ افرا عزیزم؟ چرا اونجا وتوقف کردی؟
همین صوتی آشنا کافی بود تا او از ماشین جدا شده و
با گریه به سمت شیرین برود. شیرین مادرانه و
درحالیکه خودش بغض سنگینی داشت او را در آغوش
گراهی شد.
_ دورت بگردم من.
افرا هق زد:
_ شیرین جون تارخ حالش خوبه مگه نه؟
به ثانیه نکشید که صورت شیرین هم خیس شد.
_ تحمل کن عزیزم. تارخ بفهمه این همه بیقراری
میکنی غصه میخوره.
_ شما ازش خبر دارین؟ عمدا چیزی بهم ناضافه کردین؟ نکنه
اتفاقی افتاده؟
شیرین او را از آغوشش جدا کرد.
_ رنگ به رو نداری عزیزم. بیا بریم تو بشین حرف
بزنیم.

افرا به اجبار شیرین را دنبال کرد. هممسیر هم وارد
منزل شدند، اما وقتی شیرین میل داشت چیزی برای
خوردنش بیاورد افرا کف دستش را گرفت و مانعش شد.
_ شیرینجون توروخدا… من چیزی نمیخوام. فقط
میخوام از تارخ خبر بگیرم.
شیرین کنارش قرار گرفت و کف دستش را گراهی شد. قبل از اینکه
برای آرام کردن او تلاش کند صدای تینا میانشان
پیچید.
_ کیه شیرین؟ صدای افاف رو شنیدم.
افرا بیاختیار از روی کاناپهای که روی آن قرار گرفته بود
بلند شد و به سمت تینا که در پشت سرشان بود
چرخید.
_ سلام…
تینا با مشاهده کردن افرا بلافاصله زیر ضجه زد. میان
گریههایش نجوا کرد:
_ افرا من التماست کردم.
همانجایی که ایستاده بود قرار گرفت.
_ من التماست کردم که اجازه ندی بره. چرا به حرفم
گوش ندادی آخه؟

شیرین درمانده به تینا خیره شد. درست از روزی که
تارخ راهی شده بود بیقراریهای او نیز شروع شده بود. نه
درست غذا میخورد نه میخوابید و نه آرام میگحرکت کرد.
نگاهش را بین افرایی که بیصدا گریه میکرد و
تینایی که وسط پذیرایی روی زمین نشسته و سرش را
میان دستانش گراهی شده و زار میزد چرخاند و جان کند تا
اشکهایش را کنترل کند.
تارخ سختترین کار جهان را به او محول کرده بود.
چگونه باید با قلب بیقرارش این دو دختر جوان را ساکت
میکرد؟
نفس عمیقی کشید. به تارخ اندیشید. به سختیهایی که
او کشیده بود. نباید پسرش را ناامید میکرد. تمام
توانش را جمع کرد و غرید:
_ اینطوری میخواین به تارخ کمک کنین؟
نگاه تینا و افرا به سمت شیرین چرخید. او با جدیت
ادامه داد:
_ تارخ تمام فکر و ذکرش پیش ماست. ازمون قول
گحرکت کرده قوی باشیم. جادهیه که شروع کرده…فکر
میکنین اگه با خبر بشه حال و روز شما چطوریه چه
بلایی سرش میاد؟ بفهمه شما این همه بیتابی میکنین
اونجا چطور دووم میاره؟ اصلا براتون مهمه؟
افرا نالید:
_ هر چی شما بگین شیرینجون. فقط اگه خبر دارین
ازش بگین بذاره حرف بزنم باهاش.
شیرین با جدیت در نگاهان افرا خیره شد.
_ الان شدنی نیست عزیزم. باید صبر کنی. با
سرگردی که تارخ باهاش همکاری داره حرف زدم.
بیان کرد این چند روزگار تحت بازجویی بوده. باید صبر کنیم
پلیسا کارشون رو بکنن و بعد وقتی تارخ رو منتقل
کردن میتونیم ببینیمش.
تینا با صوتیی که میلرزید هق زد:
_ داداشمو میخوان منتقل کنن زندان آره؟ بخاطر اون
حرومزاده؟
داد زد:
_ دعا میکنم بمیره. دعا میکنم اونقدر زجر بکشه که
مرگ بشه براش آرزو… ازش متنفرم. حیوون…
افرا با غم از شیرین سؤال کرد:
_ کی منتقلش میکنن؟
قبل از اینکه شیرین جواب دهد مجدد جویا شد:
_ میشه شماره تماس سرگرد رو بدین بهم؟ خواهش
میکنم.
شیرین درمانده به افرا چشم دوخت و وقتی نگاه ملتمس او
را مشاهده کرد سر تکان داد.
_ باشه.
افرا منتظر نگاهش کرد و شیرین گوشیاش را از
روی میز برداشت و بعد از روشن کردن آن شماره را
در لیست مخاطبینش یافته و گوشی را به سمت افرا
گرفت.

افرا با قدردانی گوشی را از کف دست او گحرکت کرد.
_ میتونم برم تو اتاق تارخ؟
شیرین سر تکان داد.
_ به شرطی که گریه نکنی.
افرا با پشت دست خیسی گونههایش را پاک کرده و
سر تکان داد.
_ باشه…
حرکت کرد و خودش را کنار تینا رساند. به‌شدت دوست
داشت به او دلداری دهد اما واقعا شرایط خوبی
نداشت. با این حال دستی به شانهی او زد.
_ پاشو تینا… درست میشه؟
تینا که پیشانیاش را به زانوهایش تکیه داده بود زجه
زد:
_ چطوری افرا؟ چطوری درست میشه؟
افرا به سمت پلههایی که به طبقهی بالا و اتاق تارخ
منتهی میشد قدم برداشت.
_ نمیدونم چطوری… اما تارخ برمیگرده پیشمون
بار دیگر. باید برگرده… قول داده بهم.
لحن جدیاش باعث شد گریههای تینا کوتاه مدت بند
بیاید. از پلهها بالا راهی شد و مقابل در اتاق تارخ از حرکت ایستاد.
دستش را با حسرت به در اتاق کشید و بعد ملایم در را
باز کرد و وارد اتاق شد.
اتاق مرتب بود و بوی دلتنگی میداد. به سمت میز
ارایش راهی شده و ادکلن تارخ را از روی آن برداشت.
بوی شتاب‌زده و تیز ادکلن را با تمام وجود داخل ریههایش
کشید.
_ دیوونه شدم تارخ… قلبم برای بوی سیگار قاطی
عطرتم تنگ شده.
با حسرت ادکلن را سر جایش گذاشت و روی تخت
بزرگ و راحت او جای گرفت. گوشی شیرین را مقابل
صورتش گحرکت کرد و با شمارهای که روی صفحه دیدهک
میزد تماس گراهی شد. بعد از چند بوق صوتی بمی در
گوشش پیچید.
_ بفرمایین…
_ سلام.
تعجب در لحن مرد دوید.
_ شمایین خانم نامدار؟
_ من بخاطر تارخ زنگ زدم.
_ شما؟
افرا به روتختی چنگ زد.
_ من افرام.
مرد خشک زمزمه کرد:
_ نمیشناسم خانم.
افرا عصبی شد.
_ نیازی نیست بشناسی. میخوام با تارخ حرف بزنم.
مرد کوتاه و جدی بیان کرد:
_ نمیشه.
افرا غرید:
_ چه بلایی سرش آوردین؟ چرا نمیتونه حرف بزنه؟
مرد بیربط جویا شد:
_ تو نامزدشی؟
افرا بیربط اظهار کرد:
_ تارخ کجاست؟ بهت اضافه کردم میخوام باهاش حرف
بزنم.
برای چند ثانیه پشت تلفن سکوت برقرار شد.

خاموشی بینشان به قدری طول کشید که افرا حس کرد
تماس قطع شده است.
_ الو…
آوای مرد خیالش را آسوده کرد که او هنوز پشت
خط است.
_ نباید حرفی بزنی که ادامه دادن براش سخت شه.
اگه قراره پشت تلفن گریه کنی…
افرا سریع میان حرف او پرید. امید برای شنیدن
آوای تارخ هیجانزدهاش کرده بود.
_ قسم میخورم. فقط میخوام صداشو بشنوم و مطمئن
شم حالش خوبه.
مرد جدی زمزمه کرد:
_ چند دقیقه پشت خط بمون.
_ باشه. هستم.
نتوانست بنشیند. با همان هیجان و اضطرابی که در

وجودش بود قد بلند شد و در اتاق شروع به قدم زدن
کرد. ثانیهها برایش طولانی و غیرقابل تحمل
میگذششتاب‌زده. برای گوش دادن صوتی تارخ بیقرار بود و
قلبش ناسازگاری میکرد. با استرس نگاهش را روی
دیوارهای اتاق چرخاند تا ساعت را پیدا کند. به دیوار
تکیه داد و به عقربههای ساعت چوبی روی دیوار
خیره شد. مرد بیان کرده بود چند دقیقه! کاش وقت
دقیقتری میبیان کرد.
در دریای مواج بیتابی بالا و پایین میشد که بالاخره
دلرباترین صدای بم و مردانهی جهان در گوشش پیچید.
_ افرا…
افرا توانش را از کف دست داد. تکیه داده به دیوار سر
خورد و کف اتاق افتاد. نگاهانش را بست و با تمام
وجودش گوش شد تا بار دیگر صوتی او را بشنود. تارخ
مجدداً آوایش زد:
_ افرا عزیزم…
افرا دیگر نتوانست خاموشی کند. تمام عشق و
بی‌قراریاش را در کلماتش ریخت.
_ تارخ…
تارخ نفس عمیقی کشید. این آوای لرزان دلش را
تکه تکه میکرد.
_ جون تارخ… خوبی؟
افرا که صدای نفس کشیدن عمیق او و مضطربی که در
تکتک کلماتش بود را گوش داد و حس کرد گوشی را از
گوشش فاصله داد و با بستن چشمانش تلاش کرد تا
احساساتش را کنترل کند. به تارخ قول داده بود قوی
باشد. وقتی مطمئن شد که میتواند گریههایش را
کنترل کند مجدد گوشی را به گوشش چسباند.
_ بچهجون خوبه آقابزرگ!
صوتی تک خندهی تارخ بهترین ملودی بود که
میتوانست بشنود.
_ تو چطوری؟ اذیتت کردن؟
تارخ قاطع جواب داد:
_ من خیلی خوبم افرا… جز بی‌قراری برا شما چیز
دیگهای نیست که اذیتم بکنه. احساس سبکی میکنم. یه
بار بزرگ از رو دوشم برداشتن.
افرا محکم لبزیرینش را گاز گراهی شد. فشار دندانهایش
روی لبش به حدی زیاد بود که طعم شور خون را در
دهانش حس کرد.
_ منم به‌شدت قلبم برات تنگ شده. دوست دارم پیشم
باشی و محکم بغلت کنم.

تارخ قربان صدقهاش حرکت کرد:
_ بچهجون داری با احساساتم بازی میکنی.
آه کوتاهی کشید.
_ شیرین و تینا خوبن؟
_ اوهوم. خوبن. نباید نگران ما باشی. فقط باید از
خودت مراقبت کنی.
سوزش لبش را نامتوجه شده گحرکت کرد.
_ خوب غذا میخوری؟ میخوابی؟ اصلا اونجا بهت
آب و غذا میدن؟
تارخ نرم جواب داد:
_ دورت بگردم بیابون که نیستم. هم غذا میخورم هم
میخوابم هم چشامو میبندم به تو فکر میکنم که داری
برام آواز میخونی. اگه قول بدی گریه نکنی و
حواست به شیرین و تینا هم باشه منم بهت قول میدم
سالم و سرحال برگردم کنارت.
_ قول میدم تارخ… نمیذارم شیرین و تینا غصه
بخورن.
_ خودت چی؟
بغض اجازهی حرف زدن به افرا را نداد. تارخ متوجه
این قضیه شد که ملایم نجوا کرد:
_ قبل از راهی شدنم فرصت نشد کادویی که برات گراهی شدم
رو بهت بدم. میمیل داشتم فردا از شیرین بخوام که بهت
بگه بری تو اتاقم و برش داری. حالا که حرکت کردی پیش
شیرین برو تو اتاقم کادوت تو اتاقم زیر تختمه.
_ اینجام.
_ برو از زیر تخت برش دار تا بعدش بهت بگم تو
مدت نبودم ازت چی میخوام.
افرا با ملایمترین لحن ممکن لب زد:
_ باشه. هر چی تو بگی.
با هر زحمتی بود از روی زمین کشیده شد. به سمت
تخت حرکت کرد و اینبار کنار تخت روی زمین قرار گرفت
سرش را خم کرد و با متوجه شدن جعبهی مستطیل شکل
مشکی رنگ زیر تخت کف دست دراز کرد و آن را بیرون
کشید. ناباور کف دستی روی جعبه کشید. ندیده هم
میاطلاع داشت داخل آن جعبه چه هدیهی بینظیری است.
_ تارخ…
احساساتش وقتی به اوج خود رسیدند که نگاهش به
نوشتهی هک شدهی گوشهی جعبه افتاد.
” دربندی بودم که عشق ورزیدن به تو بیپروایم کرد
تا از قفس زندانی شده در آن بگریزم.
برای رفیق حیاتام…
دخترک مو چتری که تا ابد یادی چال گونه و
صدای مخملیاش در حافظهام مانده و هواییام خواهد
کرد.
برای افرای بیپروایم ”
دیگر محال بود بغض مجالش دهد. دستش را روی
دهانش گذاشت. تمام وجودش از عاشقی به تارخ نبض
میزد.
صوتی بم او را گوش داد.
_ یادته با هم حرکت کرده بودیم کنسرت؟ امین دارا برامون
ویولن زد. محو ویولن زدنش شده بودی. حسودیم شده
بود.
مکث کوتاهی کرد.
_ جعبهرو باز کن افرا…
طوری حرف میزد که انگار در گوشهای از حرکت ایستاده و
نظارهگر تمام حرکات افرا بود.

افرا اطاعت کرد. دستش را به سمت دو قفل جعبه که
در امتداد یکدیگر بودند برده و آنها را باز کرد. در
جعبه را آرام به سمت بالا هول داد و در چشم بهم
زدنی زیباترین ساز جهان مقابل چشمانش هویدا گشت.
ویولنی که مقابل چشمانش بود قشنگترین ویولنی بود
که در زندگیاش متوجه شده بود.
_ بینظیره…
حس کرد رضایتی عمیق لحن تارخ را رنگ زد.
_ نمیدونستم ویولن داری یا نه… حتی نمیدونستم
بلدی ویولن بزنی یا نه، ولی حس کردم شاید بخوای
پیش یکی که قلبت میخواد ساز زدن یاد بگیری.

افرا گیج و حیرت زده به ویولن خیره شد.
_ منظورت رو نمیفهمم تارخ…
_ ویولن رو از جعبهش در بیار… زیرش یه کاغذ
هست که روی اون یه اسم و شماره تلفن نوشتم. شاید
با مشاهده کردنش منظورمو بفهمی.
افرا کف دستش را به سمت ویولن برد. انگار که میخواهد
یک نوزاد را در آغوش بگیرد نرم و با احتیاط ویولن
را از جعبه بیرون آورده و روی تخت گذاشت.
همانگونه که تارخ گفته بود یک کاغذ آنجا بود. کاغذ
را برداشته و تای آن را باز کرد. با دیدن اسم ” امین
دارا” حیرت زده شد.
_ چطور ممکنه
تارخ راضی از شوکه شدن او اظهار کرد:
_ شاید ویولن زدن بلد باشی، ولی میدونم که دوست
داری کنار امین دارا از نو این سازو یاد بگیری…
افرا خیره به کاغذ با حیرت زمزمه کرد:
_ امین دارا آموزش نمیداد به کسی… چطوری…
تارخ چطوری اینکارو کردی؟
تارخ خندهی ساکتی کرد.
_ اینش مهم نیست بچهجون. مهم اینه که وقتی برگردم
قلبم میخواد دعوت بشم به کنسرتی که تو بالای سنش
برام ویولن بزنی و من نتونم یه ثانیه هم ازت چشم
بردارم. یه جوری تو موسیقی سازی که تو برام
میزنی غرق شم که فراموش کنم کیم و کجام. امین
دارا قابلیت اینو داره که همچنین استادی برات باشه.
که تو رو بسیار حرفهای کنه تو زمینه موسیقی.
باید قول بدی افرا… باید قول بدی هر روز بری سر
کلاس و تمریناش. قول میدی بهم؟
_ تارخ من عاشقتم خب؟
_ این گریههارو میذارم به پای خوشحالیت افرا…
اونقدر باید سرگرم شی که به من فکر نکنی.
_ تو چی؟
_ من با فکر کردن به تو نفس میکشم. قوت میگیرم.
افرا کاغذ دستش را روی دلش گذاشت.
_ قسم میخورم وقتی برگردی بهترین ملودی که یاد
گحرکت کردم رو برات بزنم، ولی اینو مطمئن باش هر ثانیهی
حیاتم با در ذهنش گذراندن به تو میگذره. با مرور تموم
ثانیههایی که کنار هم بودیم.
منتظرتم تارخ… یادت نره.
_ نمیره… برمیگردم.
افرا بینیاش را بالا کشید. آنقدر اشک ریخته بود که
دیگر چشمهی اشکهایش خشک شده بودند.
_ فردا عیده. کاش پیشمون بودی.
_ دل من پیشتونه. حرفایی که بهت میگم رو به
شیرین و تینا هم بزن. سفرهی هفت سین بچینین مثل
هر سال… لباس نو بپوشین…

شخص افرا را مخاطب قرار داد.
_ آرایش کن. رژ قرمزی که برات خریدم رو بزن.
بشین پای سفرهی هفت سین تا سال تحویل شه.
نمیخوام تو تحویل سال آزرده و شلخته باشی.
افرا اطاعت کرد.
_ قبوله به شرطی که خودتم همینکارو بکنی.
_ باشه بچه جون. سوم فروردینم برو پیش امین
دارا… منتظرته.
بعد از مکث کوتاهی اضافه کرد:
_ دوستت دارم.
افرا با آوایی گرفته جملهی او را تکرار کرد.
_ به‌شدت دوستت دارم.
نفس داغش را بیرون فرستاد.
_ میخوای با شیرین و تینا حرف بزنی؟
تارخ برای چند ثانیه خاموشی کرد. انگار برای حرف
زدن با آنها ترمشاهده کرد داشت، اما نهایتا تسلیم شد.
_ باشه.
_ چند ثانیه صبر کن.
با سرعت از جایش قد بلند شد و از اتاق تارخ بیرون
حرکت کرد. با همان هیجان آوایشان زد.
_ تینا… شیرین جون…
نگاه سوالی آنها را که دید گوشی دستش را بالا آورد.
_ تارخ پشت خطه.
قبل از اینکه گوشی را تحویل شیرین دهد با عشق
نجوا کرد.
_ عیدت مبارک عشقم.
_ عید تو هم مبارک کوچولوی مو چتری من!
******
با وسواس آیینهی کوچک را بالای سفرهی هفتسین
گذاشت.
_ خوبه شیرینجون؟
شیرین تبسمی به وسواس او زد. از وقتی تارخ تاکید
کرده بود که لحظهی تحویل سال حتما سفره ی هفت
سین چیده و لباس نو به تن کنند افرا مشغول بود. در
کمال حیرت او و تینا با آن حال خرابشان برای خرید
وسایل هفت سین راهی شده بودند و حالا که نیم ساعت
بیشتر به تحویل سال باقی نمانده بود افرا دوش گحرکت کرده
لباس مرتب به تن کرده و حتی آرایش کرده بود. این
رفتارهای افرا روی تینا نیز تاثیر مثبت داشت که او
هم اندکی ملایمتر شده و قصد کرده بود طبق
تمایل داشتهی تارخ عمل کند.
به آیینه که مقابلش قران قدیمی منزلشان قرار گرفته
بود خیره شد.
_ خوبه عزیزم. الان سال تحویل میشهها بیا موهاتو
ببافم.
افرا با تبسم از سفرهی هفت سینی که روی میز چیده
بود فاصله گرفت.
_ شیرین جون فقط بیزحمت شل نباف.
شیرین خندید.
_ باشه عزیزم.
افرا کنار شیرین روی کاناپه قرار گرفت و موهای کشیدهش
را به کف دست او سپرد. شیرین مشغول بافتن موهایش بود
که افرا آوایش زد:
_ شیرین جون…
شیرین مهربان جواب داد:
_ جانم؟

افرا آرام و با احتیاط پرسید:
_ من میتونم زود زود بیام تو این خونه؟
شیرین موهای او را میان انگشتانش نوازش کرد. این
تمایل داشتهی افرا ناشی از بی‌قراری افرا بود و همین شیرین
را غصهدار میکرد.
_ من میمیل داشتم خواهش کنم که تو زود زود بهمون
سر بزنی.

افرا بیجان لبخند زد.
_ اینو اضافه کردین دیگه نمیتونین منو از این خونه بیرون
کنین.
شیرین انتهای موهای او را با کش مویی بست و محکم
کرد.
_ ممکنه خونهرو عوض کنیم.
با احتیاط اضافه کرد:
_ اگه اذیت نشی و عاشق شده باشی میتونی بیای با
ما زندگی کنی. خواهرت صحرا هم بیاد. تارخ بفهمه
خوشحال میشه.
افرا به سمت شیرین چرخید. کف دستان ظریف شیرین را
در کف دست گرفت.
_ شما خیلی مهربونین شیرین جون.
شیرین تبسمی زد.
_ تعارف نکردم عزیزم. من بسیار دوست دارم تو
کنارم باشی.
افرا شانه بالا انداخت. این پیشنهاد چیزی نبود که
بتواند به‌سرعت و بیفکر به آن پاسخ دهد.
_ باید فکر کنم.
شیرین سر تکان داد.
_ صحرا نمیاد اینجا؟
افرا بافت بلندش را در کف دست گراهی شد.
_ سال تحویل پیش سامانه… اضافه کرد بعدش میاد اینجا.
شیرین با کنجکاوی سؤال کرد:
_ دخترم همیشه پدرت رو با اسمش صوت میزنی؟
افرا آهی کشید.
_ داستانش درازه شیرینجون. قبلا برام بابا بود، ولی
از یه جایی به بعد برام فقط سولینه.
شیرین که متوجه شد ممکن است افرا بخاطر این سوال
ناراحت شود بحث را تغییر داد.
_ بیخیال این حرفا… پاشم ببینم تینا کجا موند. الان
سال تحویل میشه.
افرا جلوتر از او بلند شد.
_ من صداش میزنم.
به سمت اتاق تینا حرکت کرده و تقهای به در زد.
_ اومدم شیرین.
افرا در را باز کرد. تینا در حال بستن موهایش بود. با
صدای باز شدن در به سمت افرا چرخید. افرا تبسمی
به رویش زد.
_ خوشگل شدی.
تینا که موهایش را بست نزدیکش شد. در نگاهان افرا
خیره نگاه کرد.
_ ممنونم.
افرا تعجب کرد.
_ برای چی؟
تینا نفسش را بیرون داد.
_ برای بسیار چیزا، ولی مهمتر از همه اینکه کاری
کردی یکم آروم شم. دارم سعی میکنم قوی باشم.
افرا لبخندی زد.
_ تارخ شاد میشه بشنوه.

تینا در سکوت سر تکان داد. از وقتی که تارخ راهی شده
بود ذهنش در خاطراتش پرسه میزد. یاد روزگاری افتاده
بود که سر مسعود با تارخ درگیر شده و با او بد حرف
زده بود. آنموقع نمیفهمید چقدر حرفش زشت و بیجا
بوده است، اما حالا که تارخ نبود حالا که جای
خالیاش در جایجای خونه متوجه شده میشد…حالا میدرک کرد
تارخ برای او چه حکمی داشته است. تارخ برادرش
نبود. پدرش بود، مادرش بود. دوستش بود. آنروز
چگونه توانسته بود با تارخ تا آن اندازه بیرحم باشد؟
مسعود چگونه چنین تاثیری رویش گذاشته بود که به
خودش اجازه داده بود به تارخ توهین کند؟
افرا صوتیش زد و او را از خاطراتش جدا کرد.
_ بریم پیش شیرین.
تینا با افرا همجاده شد و همه دور سفرهی هفتسین
قرار گرفتند. هنوز یک ربع دیگر به تحویل سال باقی بود.
هر سه با دلتنگی به تلویزیون خیره بودند که آوای
افاف باعث شد تا تینا به‌سرعت از جا بپرد.
_ نکنه داداش تارخه؟
افرا هم از جایش قد بلند شد تا دنبال او برود ولی وسط مسیر
با صوتی ناامید تینا که زودتر به افاف رسیده بود سر
جایش از حرکت ایستاد.
_ آرشه…
شیرین تعجب کرد.
_ آرش یه ربع مونده به سال تحویل اینجا چیکار
میکنه؟
افرا بدون اینکه اهمیتی به حضور آرش دهد برگشت و
مجدد سرجایش قرار گرفته و به تلویزیون دیده دوخت.
فکر و ذکرش فقط حول محور مکالمهاش با تارخ و
هدیهی ارزشمند او میچرخید. اگر هر موقعیتی غیر
این داشت برای اینکه شاگرد امین دارا خواهد شد بال
در میاورد. اما تارخ نبود و او شوقی نداشت. هر چند
قصد نداشت تارخ را نا امید کند.
آرش پر سر و آوا و درحالیکه دسته گل بزرگی
همراه با چند جعبه شیرینی در کف دست داشت وارد منزل
شد.
_ سلام عرض شد.
افرا بیاختیار به او خیره شد. آرش دلتنگ تارخ نبود؟
تک کت سفید رنگی به تن کرده بود با یک شلوار جین
رنگ روشن. صورتش کاملا اصلاح شده بود و
موهایش کوتاه. بنظر میوارد شد او همان آرش همیشگی
است.
_ جای نگاه چرونی جواب سلاممو بده.
حواس افرا جمع شد.
_ سلام.
آرش به طرف او خم شده و مستقیم به صورت او
خیره شد.
_ خوبی؟
افرا تبسم مصنوعی زد.
_ اوهوم. دارم سعی میکنم نقشمو خوب بازی کنم.
اینکه حالم خوبه و به چیزای منفی فکر نکنم.
آرش فرصت نکرد در جواب افرا چیزی بگوید زیرا
شیرین که مشغول جا دادن گلها داخل گلدان بوده و
متوجه مکالمهی آنها نشده بود جویا شد:
_ آرش جان الان باید پیش خانوادهت باشی.
آرش دیدهک پر شیطنتی به شیرین زد.
_ خاله شیرین هستم دیگه.
کنار افرا قرار گرفته و به خودش اشاره کرد.
_ نگاه… پیش خواهر زنم نشستم!

شیرین هیجان زده به آرش خیره شد.
_ آرش جان جدی میگی؟ واقعا دارین همه چی رو
رسمی میکنین؟
افرا بجای آرش با غر و نارضایتی بیان کرد:
_ معلومه که نه شیرینجون.
آرش با اخمی ساختگی پا روی پا انداخت.