رمان الفبای سکوت پارت ۱۲۹

_ اس ام اس میکنم به همین شمارهای که باهاش زنگ
زدی.
_ منتظرم!
*****
عروسک کوچک را به سمت اسکای گرفت.
_ اسکای بدو برو بازی کن.
اسکای عروسک را به دندان گرفت، ولی از جایش
تکان نخورد. تینا پرسید:
_ چند ساله اسکای رو داری؟
افرا به صورت پریشان او نگاهی انداخت. حتی
لباسهایش نیز شلخته و نامرتب بودند.
_ بسیار ساله…
_ به‌شدت بهش وابستهای؟
افرا عاقل اندر سفیه نگاهش کرد.
_ این همه جاده اومدی اینجا تا در مورد سگم باهام
صحبت کنی؟
در کمال ناباوری قطره اشکی روی صورت تینا
چکید.
_ اومدم ازت یه خواهشی بکنم.
افرا شوکه به صورت تینا خیره شد.
_ چی شده تینا؟ مسعود کاری کرده؟
تینا سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ از کارای تارخ خبر داری؟
افرا از سوال او برداشت خودش را کرد که اضافه کرد:
_ چیه؟ اومدی با افشا کردن حقایق کاری کنی که من
از داداشت جدا شم؟ آره خبر دارم. میدونم با عموش
چیکارا کرده.
تینا نگاهش را در چشمان افرا قفل کرد.
_ منظورم از تصمیماییه که تازه برای آیندهش گرفته.
افرا نفسش را بیرون داد.
_ اینکه میخواد مسیرشو از نامیخان جدا کنه؟ خب
آره. خبر دارم. بسیارم مسرورم بخاطر این موضوع.
حالا نوبت تینا بود تا نگاهش رنگ حیرت بگیرد.
تعجبی که بلافاصله جایش را به خشمگینت داد.
_ به همین راحتی؟
پوزخند زد و با عصبانیت سؤال کرد:
_ تارخ رو همینقدر دوست داری؟
افرا دیدهانش را ریز کرد.
_ چی میگی تو؟ معلومه که تارخ رو دوست دارم.
کجای اینکه میخواد از نامی خان جدا شه بده؟
تینا خیسی اشک روی گونهاش را با پشت دست پاک
کرد.
_ میدونی دیگه میخواد چطوری از عموم جدا شه؟
افرا در جواب دادن مکث کرد. اشتباه کرده بود که
رسیدن تینا را به تارخ خبر نداده بود. اصلا از نیت و
هدف تینا خبر نداشت. نمیخبر داشت برای چه به آنجا
رسیده و چه نیتی داشت. ممکن بود تینا از طرف
عمویش به آنجا آمده باشد؟ سوالات مختلفی ذهنش را
درگیر کرده بودند بنابراین سعی کرد رابطهی او با
تارخ را به فراموشی سپرده و محتاطتر راهی شدار کند. با
جدیت گفت:
_ نه نمیدونم. مگه مهمه؟ مهم اینه که جادهشو از راه
عموتون جدا کنه.
هیچ اشارهای به مدارک نکرد، ولی سوال تینا باعث شد
سر جایش خشکش بزند.

_ اگه بفهمی بخاطر این تصمیمش باید چند سال بره
زندان چی؟
افرا برای چند ثانیه شوکه به تینا خیره شد و بعد گیج
پرسید:
_ چی میگی؟
اشکهای تینا روی گونههایش سر خوردند. پشت سر
هم. نالید:
_ پس بهت نبیان کرده…
افرا از جایش کشیده شد.
_ چی رو ناظهار کرده؟ چی میگی تو؟
به تینا نزدیک شد و وقتی جلویش ایستاد با اطمینان
بیان کرد:
_ قراره یه معامله کنه… هر کی این جریان حبس
حرکت کردن رو بهت اظهار کرده تمایل داشته اذیتت کنه.
انگار محتاط بودن را فراموش کرده بود.
تینا سرش را بالا آورد.
_ حتی اگه خودش اضافه کرده باشه؟
وقتی سکوت افرا را مشاهده کرد از جایش بلند شد. حالا چشم
در نگاه بودند.
_ افرا برای جدایی از نامیخان باید چند سال بره
زندان…
افرا در سکوت سرش را به چپ و راست تکان داد.
تینا با گریه نالید:
_ بابا چته؟ چرا فکر میکنی دروغ میگم؟ خودش
دیشامگاه بهمون بیان کرد. زنگ بزن از شیرین بپرس…
کف دستش را با اعصابی بهم ریخته بالا آورد.
_ یا اصلا زنگ بزن از خودش بپرس.
افرا کوتاه لب زد:
_ چی میگی تینا؟
تینا عصبی دستش را جلوی او تکان داد.
_ دارم میگم تارخ همین روزا میره زندان اگه
جلوش رو نگیریم.
افرا هیستریک ریز خندید.
_ مزخرف نگو
تینا سرجایش آوار شد.
_ تورو خدا جلوشو بگیر…
هق زد:
_ نمیخوام اصلا از عموم جدا شه… فرار کنه… چه
بدونم… هرکاری بکنه که ما هم کنارش باشیم. من
نمیتونم همچین چیزی رو تحمل کنم.
افرا بازوی تینا را گحرکت کرد.
_ وایستا ببینم… چی داری میگی؟ اینارو تارخ بهت
گفته؟
تینا اینبار واضح توضیح داد:
_ میخواد یه سری مدارک رو ببره بده کف دست پلیس و
اعتراف کنه. علیه عمو شهادت بده… ولی زیرا
خودشم تو جرما کف دست داشته کف دستگیر میشه… فقط
بهش تو مجازاتش تخفیف میدن.
به قدری واضح توضیح داده بود تا افرا احساس ضعف
کند. دست افرا از دور بازوی تینا رها شد. عقب عقب
رفت و جایی در وسط پذیرایی تمام توانش را از دست
داد و روی زمین افتاد…
لبهایش را تکان داد:
_ نمیدونستم…
تینا با التماس نگاهش کرد.
_ افرا تورو خدا… تو میتونی منصرفش کنی… تورو
قسم به هر چی که اعتقاد داری جلوشو بگیر…
تینا حرف میزد، التماس میکرد، ولی افرا فقط تکان
خوردن لبهای او را میمشاهده کرد. نه میمتوجه شد تینا چه
میاضافه کرد و نه حرفهای او را میدرک کرد. بجایش صوتی
منحوسی در سرش پیچ میخورد. صوتی نحس
نامیخان که از زندانی شدن تارخ حرف میزد. از

بلاهایی که ممکن بود در زندان بر سرش بیاید.
هر ثانیه که میگذشت این صوتها در سرش عمیق و
عمیقتر میشدند. کف دستانش را روی گوشهایش گذاشت
و محکم فشار داد. اگر این صوتها ادامه پیدا میکردند
قطعا دیوانه میشد.
در خودش جمع شده و با حالتی عصبی گوش هایش را
گحرکت کرده بود. صحنهای که آنقدر در چشم تینا عجیب
بنظر آمد که با هول از جایش بلند شد و ترسیده خودش
را کنار افرا رساند.
کف دستش را روی شانهی افرا گذاشته و تکانش داد.
_ حالت خوبه؟
افرا بدون اینکه صدای تینا را متوجه شده باشد بیاختیار
زمزمه کرد:
_ نباید اینکارو کنه… نمیذارم همچین بلایی سر
خودش بیاره.
سرش را محکم به چپ و راست تکان داد
_ محاله… عمرا نمیذارم اینطوری از نامیخان جدا
شه. این کار خودکشیه…
تینا که در ذهنش گذرانده بود افرا کاملا متوجه صحبتهای او
شده است و بدون آنکه بداند افرا فقط حرفهای
عمویش را در ذهنش مرور میکرد با غصه بیان کرد:
_ منم همینو میگم… افرا من هر چی باهاش حرف
زدم فایده نداشت…
افرا که انگار تازه متوجه حضور تینا شده بود دستش
را از روی گوشهایش برداشت و به صورت او خیره
شد. تینا با متوجه شدن نگاه او با التماس بیشتری ادامه داد:
_ تارخ همواره همینطوری بوده. اگه بخواد کاری رو
بکنه محاله منصرف شه، ولی تو میتونی منصرفش
کنی… تو براش فرق داری. میتونی بیشتر از بقیه
تحت فشارش بذاری…
کف دست افرا را گراهی شد.
_ التماست میکنم افرا… من بجز تارخ کسی رو
ندارم… اگه بیوفته زندان…
افرا اخمهایش را درهم کشید.
_ تارخ هیچجا نمیره.
لحن قاطع و عصبیاش تینا را شوکه کرد، اما او
اهمیتی نداد. با قاطعیت از جایش کشیده شد.
_ میرم مزرعه…
با همان جدیت به سمت اتاقش رفته و تینا را تنها
گذاشت. بسیار سریع لباس پوشید بدون آنکه بفهمد
اصلا چه پوشیده است. از اتاق بیرون وارد شد. اسکای را
صدا زد و اصلا اهمیتی نداد که تینا در خونهاش مهمان
بوده است. با سرعت از خونه بیرون زد. تینا و اسکای
هم با سرعت دنبالش کردند. وارد پارکینگ شد و وقتی
کنار ماشینش رسید سرسری به تینا که کنارش از حرکت ایستاده
و بخاطر دویدن در پلهها نفس نفس میزد بیان کرد:
_ باید برم مزرعه. ببخشید که نتونستم ازت پذیرایی
کنم.
تینا سر تکان داد.
_ من مهم نیستم افرا… باید تارخ رو منصرف کنی.
افرا در را باز کرد تا اسکای سوار ماشین شود و بعد
همانطور که سرش را در تایید سخنان تینا تکان میداد
خداحافظی کوتاه کرده و پشت فرمان نشست.
بسیار تند از پارکینگ بیرون آمده و مسیر افتاد و در
راه تمام فکرش پر شد از تصمیم تارخ. اینبار واکنشش
فرق میکرد.
به آنی صورتش خیس از اشک شد. نالید:
_ تارخ میخوای چیکار کنی؟ برای دق دادن من
راهای بهتری هست!
اسکای به صدای دلخورش واکنش نشان داده و از
صنقلبی پشت سرش را جلو آورد و صوتی ریزی از
گلویش خارج کرد.
همین صدای زوزهی ساکت انگار احساسات افرا را
بیشتر تحریک کرد که هق زد. متوجه شدش تار شده بود. با
دست اشکهایش را پس زد، اما تاثیر چندانی نداشت.
آسمان نگاهانش ابریتر از این حرفها بود. اگر تارخ
تصمیمش را عملی میکرد چه بلایی بر سرش میوارد شد؟
ممکن بود به اظهار کردهی نامیخان در زندان آسیبی ببیند؟
محکم پلک زد. نباید به این چیزها میاندیشید.

داشت به مرز جنون میرسید. اصلا تا خود تارخ را
نمیدید و این صحبتها را از دهان خود او نمیگوش داد
نمیخواست باور کند که حرفهای تینا واقعی هسسریع.
چراغ قرمز را بیحواس رد کرد و خدا رحم کرد که
خیابان خلوت بود وگرنه تصادف بدی شکل میگرفت.
با این حال یجای اینکه سرعتش را کم کند پایش را
بیشتر از قبل روی پدال گاز فشار داد. باید هر چه
زودتر به مزرعه میرسید.
******
رحمان چشمان گرد شدهاش را روی صورت عصبی
و ظاهر بهم ریخته و کلافهی او چرخاند.
_ خانم مهندس اینجا چیکار میکنین؟ تارخخان گفتن
که دیگه اینجا کار نمیکنین آخه!
افرا سوالش را با خشمگینتی بیاندازه تکرار کرد.
_ آقا رحمان قصه میگی چرا؟ گفتم تارخ خانتون
کجاست؟
دندانهایش را روی هم سایید.
_ گوشیش خاموش بود. من میرم تو ساختمون بگین
بهش افرا ملک اومده برا تسویه حساب.
رحمان از صوتی عصبی او از جا پرید.
_ خانم مهندس چرا داد و بیداد میکنین؟
افرا که حوصلهی حرافیهای رحمان را نداشت با
عصبانیت پشت به او کرده و به سمت ساختمان دوید.
قد بلندتر داد زد.
_ به تارخ بگین بیاد سریع…
تعریفی برای حس و حال خودش نداشت. عصبی بود،
ترس داشت، ناراحت بود و نمیخبر داشت به کل این
احساسات یکجا دقیقا چه میگفتند. شاید باید حالش را
اینگونه توصیف میکرد که واقعا آشوب است. اگر به
رحمان بیان کرده بود برای تسویه حساب وارد شده است برای

این بود که در اوج دلخوریاش نیز حواسش بود که
رحمان به نوعی جاسوس نامیخان در مزرعه است.
نمیمیل داشت کسی از قلبیل حضورش در مزرعه آگاه
شود.
کلافه وارد ساختمان شد و چندین و چند بار طول و
عرض اتاق نشیمن را طی کرد و هموقت با تارخ
تماس گرفت.
همچنان گوشیاش خاموش بود. وحشت کرد که نکند به
دنبال کاری که قصد انجامش را داشت راهی شده باشد.
هنوز هم نمیمیل داشت باور کند تارخ چنین موضوعی
را از او مخفی کرده است. آنقدر زنگ زد و آنقدر
صوتی تکراری زن پشت خط که اعلام میکرد گوشی
تارخ خاموش است را شنید که خسته شد و خودش را
روی کاناپه انداخت. بخاطر حال بدش حتی فراموش
کرده بود که از رحمان بپرسد که اصلا تارخ در
مزرعه هست یا نه!
مجدداً گریه به سراغش وارد شد. تصویر تارخ پشت
میلههای زندان یک ثانیه هم از مقابل دیدهانش کنار
نمیحرکت کرد. با پایش روی زمین ضرب گحرکت کرده بود. از
شدت استرس مدام تنش را به جلو و عقب حرکت
میداد. آخر سر هم نتوانست خودش را کنترل کند و
نالید:
_ نه اینطوری نمیشه… بشینم یه جا دیوونه میشم.
قد بلند شد تا خودش به دنبال تارخ مزرعه را بگردد.
ولی همین که خودش را به بیرون و جلوی ساختمان
رساند توانست تارخ را از دور که سوار تکتاز بوده و
به سمتش میتاخت را تشخیص دهد. نمیدانست تارخ
هم او را دیده بود یا نه فقط نیرویی او را مجاب کرد
که مجدداً به داخل بازگردد.
انگار که برای رویارویی با تارخ و شنیدن حقیقت
هراس داشت. هراسی که او را مجبور میکرد دقیقا
برخلاف میل داشتهی دقایق و ساعات قبلش که به دنبال
تارخ بود عمل کند.

عجیب بود، اما انگار که دچار تب و لرز شده باشد
میلرزید. پریشان احوال وسط نشیمن از حرکت ایستاد و اینبار
دعاهایش برای اینکه تارخ دیرتر از مسیر برسد اجابت
نشد چون صوتی بم و مردانهی او در فضا طنین
انداخت.
_ افرا…
افرا دیدهانش را بست. اشک با سماجت از گوشههای
دیدهانش به بیرون پاشید. ممکن بود تا مدتها این
صوت که قلبش را به تاراج برده بود را اینگونه واضح
نشنود؟ اگر تارخ زندانی میشد…
این فکر که از ذهنش عبور کرد بیاختیار آوای
نالهای دردناک از میان لبهایش خارج شد. صوتیی که
بالاخره تارخ را متوجهش کرده و او را به قسمت
نشیمن ساختمان کشاند. با مشاهده کردن افرا که وسط نشیمن با
پریشانی از حرکت ایستاده بود دلواپس صدایش زد.
_ افرا…
بالاخره افرا سرش را بالا آورد. کامل به سمت تارخ
چرخید و با دیدی که به خاطر اشکهایش تار شده بود
به او نگاه کرد. نگاهی سرتاسر مشتاق دیداری و قلبخوری…
_ اینطوری دوستم داشتی؟
به سختی همان یک جمله را بر زبان آورد. تارخ با
نگرانی و با قدمهایی قد بلند خودش را مقابل او رسانده و
شانههایش را گرفت.
_ حالت خوبه؟ چی شده افرا؟
افرا با حالی خراب و شاید عصبانیت گله کرد:
_ میخوای ولم کنی. قرارمون این نبود تارخ.
تارخ او را میان حصار بازوانش گرفت.
_ آروم باش افراجان…
_ قرار بود فقط از نامیخان جدا شی…
نالهی افرا باعث شد صورت تارخ در هم برود. آهسته
کمر او را نوازش کرد.
_ کی بهت بیان کرد؟
_ چه فرقی میکنه؟
تارخ آه ساکتی کشید.
_ بسیار تند همه چی برمیگرده به حالت اول… فقط
یه مدت کم باید صبوری کنی و…
افرا به سریعی از آغوشش بیرون رسید و ناباور نگاهش
کرد.
_ تارخ انکارش نمیکنی؟ چطوری اینهمه بیرحم
شدی؟ واقعا میخوای بری زندان؟ واقعا میخوای ولم
کنی؟
تارخ نوازشگونه نگاهش کرد.
_ افرا بخاطر اینکه داشته باشمت باید این راهو برم.
افرا لبهی پیمسیرن او را چنگ زد.
_ من کاری به گذشتهت ندارم. میتونم همینطوری هم
باهات زیستن کنم. نباید اینکارو بکنی.
تارخ کف دست او را که پیمسیرنش را در مشت داشت
نوازش کرد.
_ نمیشه افراجان…
افرا مشتش را سفتتر کرد.
_ تو بخوای میشه… نباید بری زندان تارخ… بری
میمیرم…
هق زد:
_ همواره خودمو قوی نگه داشتم… همیشگی وانمود
کردم از پس خودم و حیاتم برمیام…
در دیدهان تارخ خیره شد.
_ ولی به جون خودت که شدی همه وجودم این بار
نمیتونم. بری دووم نمیارم… بخدا از پس این یکی
برنمیام.
با کف دست آزادش مشت محکمی روی سینهی تارخ
کوبید.
_ نمیتونم لعنتی… نمیتونی اینطوری ولم کنی…
بدون تو نمیتونم حیات کنم.
تارخ دیدهانش را کوتاه بست تا شاید بر خودش مسلط
شود. مشاهده کردن بیقراریهای افرا او را از درون متلاشی
میکرد. برخلاف مقاومت افرا مجدد او را در آغوش
کشید.
_ من جایی نمیرم افرا… پیشتم… فکر کن یه سفر
کوتاهه… یه سفر کاری…

_ زندان سفر کاری نیست تارخ. نمیتونی قانعم کنی
که همه چی سرجاشه… ممکنه اونجا هزارتا بلا سرت
بیاد…
بیحواس ادامه داد:
_ نامیخان بیان کرد ممکنه جونتم بگیرن. گفت تو زندان

بسیارا هستن که به خونت تشنهن.
همین جمله برای درهم کردن اخمهای تارخ کافی بود.
_ نامیخان مزخرف گفته افرا… اتفاقا تو زندان جام
امنه.
یک ذره هم به حرفی که زده بود باور نداشت.
اعترافش سخت بود، اما اینبار کاملا حق با عمویش
بود. زندانی شدنش اصلا به آن سادگی که دیگران
ممکن بود فکر کنند نبود. آنجا پر بود از آدمهایی که
دورا دور و حتی شاید از نزدیک او را میشناخسریع و
به خونش تشنه بودند. خلافکارهای ریز و درشتی که
بعضا طرف رقبای نامیخان بوده و کینهی عظیمی از
نامیخان و اطرافیانش داشسریع. او هم که همه کارهی
تشکیلات عمویش بود. انگار افرا هم با تیزهوشیاش
این ماجرا را فهمیده بود.
_ داری دروغ میگی… نامیخان با قاطعیت حرف
میزد… میتونم به یاد بیارم که دروغ نمیاظهار کرد…
کف دستانش را بالا برده و محکم از گردن تارخ آویزان
شد.
_ تصور اینکه بلایی سرت بیاد جونمو میگیره…
تورو قسم به جون افرا قید این تصمیمت رو بزن.
تارخ کاملا متوجه شد که دروغ بیان کردن و انکار حقیقت
آن هم در برابر افرا بیفایدهست. افرا دروغهایش را
باور نمیکرد. سخت بود، ولی باید با او روراست
حرف میزد.
کف دست برد شال افرا را که روی شانههایش افتاده بود را
برداشت و روی زمین انداخت. با حالی آشفته
انگشتانش را لای موهای کشیده او فرو کرد و مشغول
نوازش او شد. دیدهانش را بست و در خاموشی تمام
حواسش را معطوف نوازش انگشتانش کرد. قلبش
میتمایل داشت این نوازش را نه با حافظهاش که بلکه با
تمام گوشت و خونش به یاد بسپارد. مشتاق دیدار بود. از او
جدا نشده مشتاق دیدار در آغوش کشیدن، نوازش کردن،
گوش دادن به آوای دلنشینش و خیره شدن به
خندههای از ته قلب او بود. برای هیچکس به اندازهی
دخترک شیرین زبان مزرعه مشتاق دیدار نمیشد. اگر تا
آخر جهان با همان دیدهان بسته به نوازش او ادامه
میداد سیر نمیشد به ناچار لای پلکهایش را گشود و
نجوا کرد.
_ حرف بزنیم؟
افرا مثل یک کودک لجباز جواب داد:
_ باید از خیر این کار بگذری… حرفم بزنیم کوتاه
نمیام.
تارخ بوسهی ریزی روی سر او نشاند. برای اینکه
اندکی اضطراب را از افرا دور کند ملایم و پر محبت
اضافه کرد:
_ هر چی تو بگی… هر چی افرام بگه…
افرا برای چند ثانیه در آغوش او به حالت سکون ماند،
ولی درست چند ثانیه بعد در حالیکه بیصدا از ته قلب
میگریست از او جدا شد و روی کاناپه قرار گرفت.
دیدهان تارخ دنبالش کردند.
دیدن گریهی افرا روح و روانش را به بازی
میگرفت، ولی با این وجود خاموشی کرد. اجازه داد افرا
برخلاف میلش گریه کند تا بلکه اندکی سبک شد. به
آشپزمنزل رفت و با لیوانی پر از آب برگشت. کنار
افرا نشست و لیوان را به سمت او گراهی شد.
_ بیا قربونت بشم… یکم بخور…
افرا بدون اینکه لیوان را بگیرد نالید:
_ من به‌شدت میترسم تارخ.
تارخ دلخور از وضعیت نابسولین او لیوان را به
لبهایش نزدیک کرد.
_ یکم بخور…
لبهی لیوان را به لبهای افرا چسباند و او را مجبور
کرد کمی از آب لیوان را بنوشد و بعد لیوان را کناری
گذاشته و کف دست افرا را گراهی شد.
_ بهتری؟
افرا رنجور نگاهش کرد.
_ دروغ اضافه کردی تا آروم شم مگه نه؟

تارخ تمام تلاشش را کرد تا با آهستهش و طمانینه با او
حرف بزند.
_ میدونم به من بیشتر از چیزی که فکرشو بکنم
اهمیت میدی…
افرا میان حرفش پرید.
_ آره و برای همینه که نمیخوام بلایی سرت بیاد.
تارخ ملایم موهای بلند و نرم او را پشت گوشش
فرستاد.
_ پس باید صبوری کنی افرا…
اینبار با بالا آوردن کف دستش اجازه نداد افرا به میان
حرفش بپرد و با قاطعیتی آمیخته به دلدادگی و علاقه
ادامه داد:
_ افرا تو برام بینهایت با ارزشی… وقتی درک کردم
مهستا به انتخاب خودش رفته درک کردم تا به این سنم تو
این حیات هیچ کس منو به اندازهی تو دوست نداشته.
این برام خیلی با ارزشه. شاید نتونی عمق علاقهم به
خودت رو درک کنی. اینکه تو سن و سالی که منطقت
به احساست میچربه یکی رو اینطوری عاشق شده
باشی احساسیه که باید بگردن یه واژهی عمیقتر و
بزرگتر از عاشقی براش پیدا کنن تا بتونه منظور آدمو
برسونه…
مکث کوتاهی کرد و خیره در دیدهان اشکی افرا اظهار کرد:
_ من خیلی دوستت دارم افرا… عاشقت شدم… هر
ثانیهم کنارت برام بهترین حسای دنیارو تداعی میکنه
وقتی نمیبینمت حتی به فاصلهی چند دقیقه عین یه
دیوونه عاصی میشم از دلتنگی… نمیدونم چطوری
باید از حالم برات حرف بزنم. اعتراف کردن برام
سخت نیست فقط بلد نیستم کلمات قشنگ و خوب رو
برای اینکه عمق حس و حالمو بهت بفهمونم کنار هم
بچینم… شایدم باید قانع شم به همون دوستت دارم گفتن
ساده که انگار بهتر از هر چیزی حالمو نشونت
میده…
دست افرا را گرفت.
_ اما این دوستت دارم فرق داره با ابرازعلاقههای تو

کوچه و خیابون که بی حساب و کتاب تو زبون آدما
میاد… من وقتی میگم دوستت دارم یعنی یه مدت
طولانی به معنی تکتک کلمههایی که رو زبونم میاد
اندیشیدم. لمسشون کردم. حسشون کردم که به خودم
جرات دادم تو دهنم هجی کنمشون. این فرق داره با
دوستت دارمایی که همینطوری الکی رو زبون آدما
میاد… این دوستت دارمی که بهت میگم ریشه داره…
ریشهش هم به‌شدت عمیقه…
نفس کوتاهی گرفت.
_ ولی با وجود همهی اینا میخوام بدونی تصمیمم
بخاطر تو نیست. عاشقتم ولی بخاطر تو تصمیم به انجام
همچین کاری نگرفتم. دوست ندارم عذاب وجدان داشته
باشی. دلم نمیخواد خودتو بابت این موضوع آزار
بدی…
صورت افرا را میان کف دستانش گحرکت کرد.
_ افرا من اینکارو بخاطر خودم میکنم. برای آرامش
خودم… برای اینکه بتونم بقیهی روزا و سالای عمرمو
زندگی کنم نه اینکه فقط دست به یقه با عذاب وجدانم
باشم.
صدای افرا به زور از میان لبهایش خارج شد.
_ اگه بلایی سرت اومد؟ اگه…
بیآنکه جملهاش تمام شود خاموشی کرد. تارخ با انگشت
شست ساکت گونهاش را نوازش کرد.
_ اگه حتی اینطوری که میگی بشه باز ساکتش دارم.
حتی اگه بمیرم هم با آهستهش میمیرم.
اشکهای افرا روی گونههایش غلتیدند. اصلا توانایی
حرف زدن نداشت. نگاهان پر حرفش گویای همه چیز
بودند. تارخ سرش را جلو برد و روی نگاههای خیس
او را بوسید.
_ قرار نیست اتفاقی برام بیوفته… فقط یه مدت
همدیگهرو نمیبینم… نمیدونم چقدر… شاید چند
سال… سخته اینو بهت بگم… چند سال مدت زیادیه…
فکر کردن بهش دیوونهم میکنه، اما این واقعیتیه که
نمیشه ازش فرار کرد. افرا دوست دارم برام صبر
کنی، اما نمیخوام مجبورت کنم. این چند سال عمر تو
هم هست… خودت باید تصمیم بگیری.

اندکی مضطرب شده بود. به عشق و علاقهی افرا
ایمان داشت، اما با این وجود بخاطر همان یک هزارم
درصد احتمالی که میداد افرا در نبودش قیدش را بزند
دچار اضطراب شده بود.
_ من باید این جادهو برم تا بتونم طعم زندگی کردنو
بچشم… یا تو هم کنارم میمونی که اینطوری تا ابد
مدیونتم و یا بدون اینکه حتی یه ذره به خودت حس
عذاب وجدان بدی میگی نمیتونی و مسیر خودت رو
میری…
آهی کشید.
_ دومی رو انتخاب کنی غمگین میشم، اما نه بخاطر
تصمیم تو… ناراحتیم بخاطر تموم شدن رابطهمون
میشه. وگرنه تو هر تصمیمی بگیری من با جون و
قلبم بهش احترام میذارم.
افرا با حرصی بیسابقه و با صدایی که از خشم
میلرزید سؤال کرد:
_ چطور جرات میکنی همچین حرفایی به من بزنی؟
دندانهایش را روی هم سایید.
_ چطور به خودت جرات میدی جلو من دو تا راه
بذاری؟
با مشتش محکم به بازوی تارخ کوبید.
_ باید زور بگی بهم… مثل همون تارخی که کوچیک
و بزرگ ازش حساب میبرن.
مشت دومش را هم روی بازوی تارخ فرود آورد.
_ باید زل بزنی تو چشام… قلدری کنی بگی من این
تصمیم رو برا حیاتمون گحرکت کردم افرا و تو باید قوی
باشی و کنارم بمونی…
مشت بعدیاش بیرمقتر بود. مثل صوتیش که توان
اندکش را به نمایش گذاشته بود.
_ باید بگی مجبوری برام صبر کنی چون تو برا
خودمی. چطوری جرات میکنی از من دربارهی راهی شدن
و جدا شدن بپرسی… چطوری این همه بیرحم شدی؟
تارخ گریهها و نالههای او را تاب نیاورد. با بغضی
که بیخ گلویش را چسبیده و قصد رها کردنش را
نداشت او را در آغوش کشید. سفت و سخت افرا را به
سینهاش چسباند.
_ افرا روزگارای سختی پیش رومونه… باید خیلی محکم
باشیم.
افرا بیصوت به گریستنش ادامه داد. به‌شدت دلش
میخواست مخالفت کند. خیلی دلبسته شد سر تارخ
فریاد بزند که به او اجازهی چنین تصمیمی نخواهد
داد، اما حرفهای تارخ لالش کرده بودند. عشق همین
بود. ساکتش معشوق برایت از هر چیزی بیشتر
اولویت داشت. نمیتوانست تارخ را آشفته ببیند… در
تمام مدتی که او حرف زده بود تصویر تارخ روزگارهای
گذشته در برابر چشمانش هویدا گشته بود. تارخی که
عذاب میکشید. تارخی که در پشت ظاهر سخت خود
دلی رنجور و مریض داشت. تارخی که هر ثانیهاش
پر بود از احساسات منفی.
حقش نبود. این زندگی حق تارخ نبود و او میهراسید
در نهایت زیر بار این فشار روحی و عذاب وجدان
بلایی بر سرش بیاید. تمام این تصاویری که مقابل
دیدهش نمایان شده بودند لالش کرده بودند. نتوانسته.
بود دیگر مخالفت کند، اما جملات آخر تارخ او را به
مرز جنون رسانده بود.
زیستن او به دو قسمت تقسیم شده بود. روزگارهای قبل از
آشنایی با تارخ نامدار و روزگارهای بعدش… در نقطهای
ایستاده بود که هیچ چیز نمیتوانست او را به روزگارهای
بیتارخ بازگرداند. اگر هفت خان رستم مقابل راهش
بود نیز تمام توانش را به کار میبست تا این هفتخان
را تمام کند. بدون تارخ زندگی معنایش را برایش از

دست میداد. جهان برایش تیره و تار میشد. زندان
رفتن او و نبودن کوتاه مدتش دیوانه کننده بود چه رسد
به جدایی همیشگی… همین هم باعث شد که بعد از
گوش دادن حرفهای او به مرز جنون برسد، ولی تارخ
درست میاضافه کرد روزگارهای خیلی سختی پیش رو داشسریع.
روزگارهایی که مستلزم روحیهی بالا و سرسختی بود
وگرنه هیچ کدام در این جاده دوام نمیآوردند.
دستانش را دور کمر تارخ گره زد.
_ ما از پسش برمیایم… باید بر بیایم.
بیآنکه باوری به جملهاش داشته باشد آهستهتر نجوا
کرد:
_ تا دیده رو هم بذاریم این روزگارا تموم میشن.
یک ساعت دوری از تارخ هم برایش مثل هزار سال
بود. چگونه میتوانست به حرف خودش ایمان داشته
باشد؟
صدای تارخ پردهی گوشش را لغزاند. او حقیقت را بر
زبان آورد.
_ قراره سخت بگذره افرا… ولی حتی اگه هر ثانیهش
هزار سال طول بکشه بازم امیدی هست که میگذره.
همین امید اندک کمی به افرا روحیه داد که همانگونه
که سر روی سینهی تارخ داشت آرام گحرکت کرد.

منو را مقابل علی گذاشت.
_ چی میخوری جناب سرهنگ؟
علی بیآنکه نگاهی به منو بیانداز غر زد:
_ افر…ا چرا نیو…مد؟
تارخ دستش را زیر چانه زده و با مشتاق دیداری به دیدهان
بادامی او نگاه کرد.
_ منو بیشتر دوست داری یا افرارو؟
علی تبسمی زد که دیدهان بادامیاش تبدیل به یک خط
صاف شدند.
_ جفتت…ون رو…
دیدهک ناشیانهای زد.
_ کی عر…وسی می…کنین؟
تارخ تک خندهی پر حسرتی کرد.
_ کی اظهار کرده ما قراره عروسی کنیم؟
علی سرش را خاراند.
_ تو عا…شک افرایی… باید بری خوا…ستگاریش…
با گل و شیر…ینی.
خندهی شیرینی کرد.
_ بعد…شم بچه…دار می…شین.
تارخ خندید. کاش دنیای او نیز به سادگی دنیای
بیریای علی بود.
_ تو نمیخوای زن بگیری؟
علی نگاهش را با خجالت دزدید. حرکتی که قلب تارخ
را زیر و رو کرد. بی‌قراریاش برای علی را چه باید
میکرد؟
_ من… عاشک نشد…م هنو…ز. اما دوست دا…رم
زن بگیر…م.
دوباره همان دیدهک ناشیانهاش را تکرار کرد.
_ بچه… هم دو…ست دارم. اما بین خو…دمون
باشه.
تارخ با عشق نگاهش کرد.
_ منم بسیار دوست دارم عروسی و بچهی تورو ببینم.
علی کف دستش را به نشانهی اعتراض بالا آورد.
_ او…و ل باید… من عمو…شم.
تارخ نگاه دزدید. تصویر زیبای بود دولیدیاش در
کنار دخترک موچتری که لباس عروس به تن کرده
بود و علی برادری که ساقدوشش بود، اما این تصویر
خیلی سریع جایش را با حقیقت سایه انداخته در
زندگیاش عوض کرد. آهی کشید.
_ جفتمون دومادم میشیم تو آینده. فعلا بهم بگو ناهار
چی میخوری؟
علی نگاهش را به منو دوخت.
_ با…ید افر…ا عرو…ست بشه وگر…نه تو
عرو…سیت نمیام
تارخ خیره به او سر تکان داد.
_ اطاعت میشه جناب سرهنگ…
کلمهی سرهنگ تبسم روی لبهای علی نشاند که از
مشاهده کرد تارخ دور نماند. با ذوق کف دستش را روی دیزی
گذاشت. ابروهای تارخ بالا راهی شدند.
_ مطمئنی آبگوشت میخوای؟
علی با اطمینان سر تکان داد.
_ اوهوم… افر…ا بهم گف…ته آبگو…شت نخور…م
مرد زند…گی نیستم.
تارخ با خندهی ناراحتی سر تکان داد.
_ باشه طبق گفتهی افرا جانت عمل کن.
پیشخدمت را آوا زده و غذایشان را سفارش داد.
پیشخدمت که میزشان را ترک کرد به علی که نگاه
کنجکاوش روی منو و روی عکس کباب محبوبش
میچرخید خیره شد. بسیار داشت سعی میکرد ذهنش
را منحرف کند، ولی نیاندیشیدن به این موضوع غیر
ممکن بود.

فکر اینکه بعد از امروزگار قرار بود ملاقات بعدیاش با
علی چه مدتی باشد دیوانهاش میکرد. یقین داشت
عمویش به تلافی تمام کارهای او علی را از او
میگرفت. کاش برای حل این موضوع نیز مسیرحلی
داشت. در وضعیت دیوانه کنندهای گیر افتاده.
وضعیتی که حتی نمیتوانست راجع به آن با علی
صحبت کند. با این حال نمیتوانست علی را بیخبر از
همه جا بگذارد. هر چند نمیتوانست حقیقت را به او
بگوید، ولی لازم بود که در لفافه با او حرف بزند. آرام
پرسید:
_ علی تو دنیا کی رو بیشتر از همه دوست داری؟
علی نگاه شیفتهاش را به صورت تارخ دوخت.
_ تو… بابا…محمو…د… افر…ا… آبج…ی
مهس…تا… در…سا…
تارخ لبخندی به سادگی او زد. با آن قلب مهربانش
معلوم بود که در جواب او لیست کشیده و بالایی از نامها
را بر زبان میآورد.
_ اگه قرار باشه یکی انتخاب کنی چی؟ از بین اسمایی
که بیان کردی کی رو بیشتر دوست داری؟
علی اخم ریزی کرد. از این سوال تارخ که تحت
فشارش میگذاشت ناراضی بود.
_ من همه رو … به یه اند…ازه دو…دوست دارم.
تارخ سوالش را تکرار نکرد تا او اذیت نشود.
_ اوهوم… منم تورو به‌شدت دوست دارم.
در دیدهان علی خیره شد.

_ خیلی خیلی زیاد. تو بهترین داداش جهانیی واسم.
علی لبخندی زد. از تعریفهای تارخ قند در قلبش آب
شده بود.
تارخ تبسم او را با دیدهانش بلعید.
_ قول میدی اینو همیشگی یادت بمونه؟
نگاه گیج علی باعث شد تا واضح تر بگوید:
_ قول میدی همواره یادت بمونه که داداش تارخ بسیار
بسیار دوستت داره؟
علی با اطمینان سر تکان داد.
_ قو…ل می…دم.
تارخ با قلبی آکنده از اندوه و حسرت کف دست دراز کرد
و کف دستان تپل علی را در کف دست گرفت.
_ یه رازی رو بهت میگم که باید قول بدی به کسی
نگی…
حتی به بابا محمود.
_ چی؟
تارخ دست او را فشار داد.
_ علیجان من مجبورم برم به یه مسافرت که ممکنه
طولانی باشه. ممکنه یه مدت همدیگهرو نبینیم باید قول
بدی که تو نبودم پسر خوبی باشی. هر چی بابا محمود
بیان کرد قبول کنی و اذیتش نکنی.
غم در چشمان علی سایه انداخت.
_ کجا می…ری؟
تارخ تبسمی زورکی زد.
_ یه سفر کاریه علیجان… ولی نباید به کسی بگی.
_ چند رو…ز میر…ری؟
تارخ سرش را پایین انداخت.
_ نمیدونم داداش… شاید زیاد طول بکشه.
علی با بغضی که در گلویش قرار گرفته بود پرسید:
_ افر…ارو هم می…بری؟
تارخ سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ نه علی جان… افرا پیش تو میمونه…اصلا پیش هم
منتظرم باشین تا برگردم خب؟
علی با دلخوری اضافه کرد:
_ دو…ست ندا…رم جا…یی بر…ی!

علی چه میاطلاع داشت در قلب او چه غوغایی برپا بود.
اگر خودداریاش نبود میتوانست بلند زیر گریه بزند.
_ منم دوست ندارم برم جناب سرهنگ… ولی مجبورم.
قول میدی تو نبودم بدخلقی نکنی با بابا محمودت؟
علی تسلیم نشد.
_ از با…با اجا…زه بگید منم با…هات بیا…م.
تارخ مکث کوتاهی کرد تا بر خودش مسلط شود.
_ نمیشه علیجان. باید پیش نامیخان بمونی و
منتظرم بمونی.
صنقلبیاش را به صندلی علی نزدیک کرد. دستش را
دور گردن او انداخته و گوشهی پیشانی او را بوسید.
_ وقتی برگردیم میریم برات کت و شلوار
میخریم… دوتایی میریم آرایشگاه. به هیراد میگیم
عین دومادا موهامونو درست کنه… بعدش عروسی
میگیریم. اونوقت تو میشی ساقدوشم… تو عروسی
میرقصیم با هم… افرا برامون میخونه. کشیده و از ته
دل میخندیم…
خاموشی کرد. این تصورات میتوانسشتاب‌زده باعث شوند تا
برای زنده ماندن و زیستن کردن بجنگد. تا آخرین حد
توان. تصویر سازی از رویاهایش مطابق میل علی هم
بود که از ته قلب ریز خندید.
_ اگه قو…ل بد…ی اینط…وری شه صبر می…کنم تا
بر…گردی.
تارخ بغضش را با آب دهانش قورت داد.
_ میشه جناب سرهنگ…
هراسید از قول دادن، ولی با تمام وجودش از خدا
خواست سرنوشتش طوری رقم بخورد که علی ناامید
نشود. ناامید شدن علی مساوی بود با به وقوع پیوستن
تمام ترسهایی که سعی در فرار کردن از آنها داشت.
******
_ حاضری؟
تارخ نگاهی به دوربین کوچک مقابلش انداخت.
_ تصویرم پخش میشه؟
مرد کف دستی به ریش سفیدش کشید و اخم کرد.
_ نه. ولی به یه مصاحبه بعنوان یه مدرک مسسریع نیاز
داریم تا
عموت نتونه با استفاده از نفوذش بزنه زیر همه چی.
تارخ سر تکان داد.
_ بنظرتون چند سال حبس برام میبرن؟ ده سال؟
بیست سال؟ یا بیشتر؟
برخلاف سرگردی که جوانتر از مرد مقابلش بود و
سعی میکرد با امید با او صحبت کند این مرد پیر هیچ
نرمشی در سخنانش نداشت.
_ این قضیه فقط به ما مربوط نیست. فقطم تو کف دستای
ما نیست. شک ندارم عموت سعی خواهد کرد قاضی
مورد انتخاب خودش رو بذاره بالا سر این پرونده…
اونوقت ممکنه با پول قاضی رو تطمیع کنه و از سر
لجش حکمی رو برات ببرن که نباید.
تارخ اخم کرد.
_ اینطوری که نامی خان بسیار راحت قسر در میره.
مرد پوفی کشید.
_ برای همین میخوام مصاحبه کنی و جلوی دوربین
شهادت بدی.
خاموشی معنادار تارخ باعث شد تا بگوید:
_ اما من به تو قول دادم. سر قولمم هستم. منم برای
حفاظت ازت و به حداقل رسوندن مجازاتت از تمام
نفوذم استفاده میکنم.
تارخ پوزخندی زد.
_ من به شما اعتماد ندارم!
تعجب مرد در ابروهای بالا راهی شدهاش به نمایش درآمد.
تارخ خونسرد اظهار کرد:
_ مطمئنم تو این جریان یه درصدم نگران من نیستین.
هر کس دنبال هدف و منفعت خودشه.

نوبت مرد بود تا پوزخند بزند.
_ من اگه دنبال منفعت شخصی بودم خیلی وقت پیش
میشدم یکی از نفوذیهای امثال عموت تو سیستم
قضایی!
پولشم به مراتب بهتر بود.
در دیدهان تارخ زل زد.
_ تو مجرمی… اینو یادت نره. بخاطر همکاری
بزرگت مستحق تخفیف خوردن تو مجازات و بخشش
هستی، ولی جرایمی که انجام دادی اونقدر بزرگ هستن
که در کنار بخشش بخاطر همکاریت تورو مستحق
مجازات هم میکنن.