رمان الفبای سکوت پارت ۱۱۱

بدون حضور تارخ اندکی استرس داشت. بخصوص
که در بدو ورود با صاحبخونه ی جدی مواجه شده و
متوجه شده بود مکالمه و حرف زدن با او بدون اینکه وارد
خط قرمزهایش نشود کار سختی بود. اول از کبری
خواست او را به سرویس بهداشتی ببرد. عجیب بود
که در آن خانه‌ی قدیمی سرویس داخل منزل بود! بعد
از اینکه کف دست و صورتش را شست از سرویس
بهداشتی بیرون وارد شد. کبری که با نارضایتی منتظرش
بود با دیدنش غرغر زیرلبی کرده و راه افتاد. افرا هم
به ناچار دنبالش کرد. مسیری که صبح همراه تارخ
. .طی کرده بودند تا به اتاق برسند را اینبار هممسیر کبری
در جهت عکس طی کردند.
بار دیگر از همان اتاقهای تو در تو گذشتند و اینبار به
جای مکانی که در بدو ورود آنجا را دیده بود وارد
سالن پذیدایی بزرگتری شدند که سفرهای نسبتا بزرگ
وسط آن پهن شده و روی سفره پر شده بود از غذاهای
خوش آب و رنگ. از دیدن جمعیت دور سفره حیرت
کرد. هدایتخان در راس سفره نشسته بود. دو زن در
اطرافش بودند که یکی از آنها سالخورده و مریض
احوال بنظر میرسید و دیگری جوان و سرزنده. سه
پسر که یکی از آنها بزرگتر از بقیه بود و دو نفر
دیگر نوجوان بودند. دو دختر که یکیشان هم سن و

سال خودش بود و چهار بچه‌ی قد و نیمقد! همه‌شان هم
بلااستثناء لباس محلی به تن داششتاب‌زده. هنوز داشت به
جمعیت اطراف سفره ی ناهار نگاه میکرد که صدای
زمخت هدایتخان باعث شد حواسش را جمع کند.
_ نمیخوای بشینی؟
. .افرا مضطرب تبسمی زد. در این موقعیت دلش فقط
تارخ را میتمایل داشت. جو اطرافش بیش از حد سنگین
بود!
به اولین جای خالی که به دیدهش خورد نزدیک شد.
کنار همان دختر که همسن خودش بنظر می‌آمد.
مودبانه قرار گرفت و به هدایتخان چشم دوخت.
_ عذر میخوام… یکم شوکه شدم.
ابروهای پرپشت و بالاحرکت کرده هدایتخان را که مشاهده کرد
توضیح داد:
_ صبح موقع ورودمون بجز شما و کبری خانم کس
دیگه ای رو ندیدم. فکر نمیکردم خانواده تون اینهمه
پر جمعیت باشه!
هدایتخان با جدیت پرسید:
_ قبل از اینکه بیاین اینجا تارخ راجع به ما چیزی
بهت ناضافه کرده بود؟
افرا با تسلط حقیقت را بر زبان آورد.
. ._ چرا راجع به روستا و فرهنگ اهالی اینجا یکم
حرف زدیم، اما راجع به شما و خانواده تون نه.
راستش قرار نبود من هممسیر تارخ بیام. یهویی شد.
هدایتخان سر تکان داد. با دست به سفره اشاره کرد.
_ حتما تارخ بهت اضافه کرده ما موقع غذا خوردن حرف
نمیزنیم. این کار گناهه… بعد از ناهار صحبت
میکنیم. اهالی خونه رو هم بهت معرفی میکنم.
افرا فقط در خاموشی سر تکان داد و مشغول کشیدن
غذا برای خودش شد. آنقدر گرسنه بود که با تمام
وجود از پیشنهاد هدایتخان استقبال کرده بود. از پلو
خوش عطر و خورشت قورمه سبزی که جزو غذاهای
محبوبش بود برای خود کشیده و مشغول شد. طعم
بینظیر غذا که حکایت از یک آشپز ماهر داشت
شاظهار کرد زده اش کرد. عاشق غذاهای خانگی بود، ولی
خودش سررشته ی چندانی در آشپزی نداشت. اکثر
مواقع یا از بیرون غذا میگرفتند یا در خانه غذاهایی
مثل ساندویچ که سریعتر حاضر میشد درست
میکردند. سالها بود که چنین غذای خوشمزه ی

خانگی را مزه نکرده بود. اشتهایش با چشیدن طعم
غذا چند برابر شده بود. ملایم ولی با لذت مشغول غذا
خوردن بود که سنگینی نگاهی را روی خودش
احساس کرد. بیاختیار نگاهش را از بشقابش گرفته و
بال آورد. یکی از همان سه پسری بود که از همه
لاغرتر بنظر می آمد. سبیل کم پشتی پشت لبهایش
داشت. بینی قلمی و صورتی لغر داشت و ابروهایش
تیره و پر بودند. یک مدل خاصی نگاهش میکرد.
نگاهش طوری بود که افرا حس معذب بودن پیدا کرد.
با یادآوری توصیه‌های تارخ سریع از او نگاه گرفت و
دوباره به بشقابش چشم دوخت، ولی اینبار حس بدی که
از نگاه خیره ی پسر جوان در وجودش جریان یافته
بود باعث شد تا نتواند مثل چند دقیقه قبل از خوردن
غذایش لذت ببرد. این احساس تا جایی ادامه یافت که
. .در نهایت غذایش را نصفه رها کرد و مشغول بازی
کردن با قاشق و چنگالش شد.
انگار تمام آدم های آن جمع منتظر بودند تا هدایتخان
غذایش را تمام کرده و اجازه‌ی صحبت کردن را
صادر کند. چراکه به محض اینکه هدایتخان الهی
شکری زمزمه کرد زبان بقیه هم باز شد. حتی آن
بچه‌های قد و نیمقد هم شروع به نق زدن کردند. گویا
تا دقایقی قبل جرات چنین کاری را نداششتاب‌زده.
افرا که فهمید میتواند حرف بزند نگاهش را بین
هدایتخان و آن دو زنی که کنارش بودند چرخاند.
_ ممنون بابت ناهار. خیلی خوشمزه بود.
زنی که مسنتر بود واکنشی نشان نداد. زن جوانتر
که بنظر می‌وارد شد دختر هدایتخان باشد لبخند ساکتی
زده و نوشجان زیرلبی زمزمه کرد و هدایت خان با
اشاره به بشقاب افرا که همچنان چند قاشق غذا داشت
بیان کرد:
_ غذای باقی مونده ت میگه از کف دستپخت آشپز راضی
نبودی! اسراف گناهه میدونی؟
. .افرا از طعنه ی او به باقی مانده ی غذایش که نتیجه ی
نگاه‌های خیره پسر جوان مقابلش بود حیرت کرد. این
پیرمرد به شدت رک بود و سریع و تیز حرف میزد. با
این وجود خودش را نباخت.
_ این غذا سهم گنجیشکاییه که تو هوای سرد دنبال
غذان. وگرنه دست آشپز درد نکنه بسیار هم خوشمزه
بود.
هدایتخان تیز نگاهش کرد.
_ شوهرتم همیشگی برای آدم یه جواب تو آستینش داره.
تارخ اظهار کرد مزرعه رو میگردونی. چند سالته؟
افرا سر تکان داد.
_ به زودی بیست و پنج ساله میشم.
هدایتخان یک تای ابرویش را بال داد.
_ پس همچینم بچه نیستی! قیافه ت کوچیک متوجه شده
میشه. زنای هم سن و سالت تو روستای ما
بچه هاشون مدرسه میرن.
. .چشمان افرا گرد شد.
_ یعنی اینجا دختری هست که تو سن هجده سالگی
مادر شده؟
هدایتخان عاقل اندر سفیه نگاهش کرد.
_ حتی زودتر. پونزده سالگیم یه زن میتونه بچه
بیاره.
افرا به‌شدت خودش را کنترل کرد تا جواب هدایتخان
را ندهد، اما نتوانست در برابر افکار پوسیده و
متحجرانه ی او سکوت کند.
_ در کمال احترام من مثل شما فکر نمیکنم.
بلافاصله اخمهای زن مسن و لب گزیدن زن جوان را
متوجه شد.
هدایتخان هم اخم کرد. به دختری که کنارش قرار گرفته
بود اشاره کرد.
_ محدثه رو ببین. از تو کوچیک تره و دو تا هم بچه
داره.
. .افرا با حیرت به دختر جوان کنار کف دستش نگاه کرد.
_ دانشگاه نرفتی؟
بجای محدثه همان پسر جوانی که نگاههای هیزش را
روی خود احساس میکرد جوابش را داد.
_ من دوست ندارم زنم درس بخونه.
تعجب افرا چند برابر شد. محکم در دیدهان پسر
جوان خیره شد.
_ محدثه همسر شماست؟
تکان دادن سر او که به نشانه ی مثبت بودن جواب
سوالش بود را متوجه شد یک دستش را دور از نگاه بقیه از
شدت حرص مشت کرد. قسم میخورد اگر مهمان این
خونه نبود و تذکرهای تارخ را نمیگوش داد دندانهای آن
مردک را داخل دهانش خرد میکرد.
سعی کرد از این بحث بگذرد، اما نتوانست. نگاهش
را به هدایتخان دوخت.
_ شما با نامیخان رفاقتن؟

هدایتخان دستی به سبیل سفید شدهاش کشید. زیر
چشمی به کبری که داشت سفره را جمع میکرد نگاه
کرد.
_ من بسیار وقته نامیخان رو میشناسم. هم برای
نامیخان و هم شوهرت تارخ احترام زیادی قائلم.
نمیدونستی با نامیخان در ارتباطیم؟
افرا در جایش جابهجا شد. عقب تر راهی شده و به پشتی
تکیه داد. مدام تذکرهای تارخ در گوشش میپیچید.
قطعا تارخ بی‌قلبیل از او نمیل داشته بود با احتیاط رفتار
کند. بخاطر تارخ هم که شده سعی کرد جملهای که در
ذهن داشت را با ادبیات و لحن ملایمتری بیان کند.
_ چرا یه چیزایی شنیده بودم، ولی خب برام عجیبه که
چطور دوتا آدم با فرهنگ متفاوت میتونن با هم
دوست شن؟ مثلا همین قضیه ی درس خوندن! اینجا
ظاهرا خانما حق تحصیل ندارن اما دختر نامیخان
. .تازه از آمریکا برگشته. سالها برای درس خوندن
رفته بوده اونجا و همونجام حیات میکرده.
هدایتخان با سر به زن جوان کنارش اشاره کرد. زن
بلافاصله با دیدن اشاره ی او بلند شد و صندوقچه ی
کوچکی را از گوشه‌ی سالن برای هدایت خان آورد.
در صندوقچه را باز کرده و آن را جلوی هدایتخان
گذاشت. هدایت خان یک چپق قدیمی چوبی از داخل
صندوقچه بیرون آورد. اندکی توتون داخل آن ریخت
و آتشش زد. اامان پک را که به چپق زد دودش را
بیرون داده و بعد خیره در چشمان افرا چپق دستش را

تکان داد.
_ اینو میبینی؟ این چپق عتیقهس! چیزی که باعث
دوستی من و نامیخان شده فرهنگ نیست. این چیزا
مال بچه‌های تازه از تخم دراومدهس. اون قلبیلی که من
و شوهرت و عموش رو بهم نزدیک کرده این
عتیقه جاته.
افرا گیج به او نگاه کرد. درست و دقیق متوجه منظور
او نشده بود. عتیقهجات چگونه میتوانسسریع باعث
. .شکلگیری رفاقت میان چند فرد شوند؟ میدانست
نباید زیاد حرف زده و سوال میسؤال کرد، ولی علاقه‌ی
شمشاهده کردی به درک کردن این ماجرا داشت. اینکه دلیل اصلی
این رفاقت و حضور تارخ در این روستای قشنگ و
بکر، ولی عجیب چه بود.
_ متوجه نمیشم؟
هدایتخان کام دیگری از چپقش گراهی شد.
_ یعنی تو نمیدونی شوهرت برای چی اینجاست؟
این لفظ شوهر برخلاف دقایقی قبل که باعث لذتش بود
حال آزارش میداد. از اینکه تارخ را فقط از سر
تعصب به او میچسباندند تا مبادا باورهای مذهبیشان
دچار خدشه شود حرص میخورد. به سختی خودش
را کنترل کرد تا اخمهایش را درهم نکشد.
_ تارخ بیان کرد یه معامله داره اینجا…
هدایتخان یک پایش را بالا آورده و آرنجش را روی
زانویش گذاشت.
. ._ نگفته بهت چه معامله ای؟ اگه ناظهار کرده که حتما صلاح
ندونسته. بهتره تو کارش دخالت نکنی. یه زن بهتره
حواسش به خونه و زیستنش باشه.
افرا آهسته لب زد:
_ فرصت نشد راجع بهش حرف بزنیم. حدس میزدم
مربوط به مزرعه باشه.
دلبسته شد هدایتخان در جواب جمله‌اش چیزی
بگوید تا بلکه کنجکاوی اش رفع شد، ولی او به طرز
آزاردهنده‌ای برای دقایقی خاموشی کرد و بعد با مطرح
کردن سوال جدیدی بحث را کاملا تغییر داد.
_ تارخ رو از کجا میشناسی؟
افرا بی‌میل جواب داد:
_ از مزرعه‌ی نامدارا… اونجا کار میکنم.
هدایتخان نگاهانش را ریز کرد.
_ تارخ یه زن مسیر داده تو دم و کف دستگاه کاریش؟ اونم
زن خودشرو! ازش بعیده.
. .افرا اخم ریزی کرد. از طعنه ی کلام پیرمرد که انگار
میتمایل داشت تارخ را حقیر بشمارد بدش وارد شد.

_ به‌شدت سخت قبول کرد. هفت خان رستم رو گذروندم
تا بتونم راضیش کنم.
هدایتخان پوزخندی زد.
_ زنای شهری فکر میکنن خیلی حالیشونه و بسیار
زرنگن. یه زن رو چه به کار کردن! خدا و پیغمبر
کمتر از این شماها میدونن که گفتن کار خونه با زن
کار بیرون با مرد؟
افرا تبسم هیستریکی زد. قلبش میتمایل داشت خرخره ی
پیرمرد را بجود. اگر آدمی به قدری کوته فکر بود که
مدت پیامبر را با قرن حاضر مقایسه میکرد و از
طرفی با تعصب و خودخواهی میخواست عقاید
. .خودش را به دیگران تحمیل کند حتی شده با توهین،
همان بهتر که با او بحث نمیکرد. البته که بسیاری از
حرفهایی که از دهان چنین آدمهای متعصبی
درمی‌وارد شد بدعت گذاریهای خودشان در دین بود!
حرفهایی که به نفعشان بود و آنها را در چارچوب
مذهبی بیان میکردند. چراکه قاعدتا حرفی که به پیامبر
و خدا نسبت داده میشد بیشتر قابل باور بود. هیچ
حرفی نزد. قطعا اگر یک کلمه از دهانش بیرون
میوارد شد ممکن بود کار به جاهای باریکتری برسد.
چند دقیقه خاموشی کرد و نیشخند هدایتخان در این
مدت حاکی از این بود که از سکوت افرا راضی
است. فکر میکرد توانسته است در جنگ میان
عقایدشان پیروزگار شود.
بعد از چند دقیقه خاموشی، افرا که از جو سنگین
میانشان عصبی شده بود با اکجاده سؤال کرد:
_ من میتونم یکم تو حیاط قدم بزنم؟
هدایتخان سر تکان داد. بار دیگر سرش را به سمت
زن جوان کنارش چرخاند.
. ._ پاشو ایشون رو مسیرنمایی کن. مطمئنم هنوز سوراخ
سنبه های این خونه رو بلد نیس.
زن جوان خیلی سریع از جایش بلند شد. افرا که از
لحن کف دستوری و تحقیرآمیز هدایتخان که آن زن جوان
را نشانه گراهی شده بود عصبی بود دندانهایش را روی
هم سایید و کف دستانش را مشت کرد. از جایش بلند شد و
با تبسم ملایم و تشکر زیرلبی با زن جوان همجاده شد.
وقتی دومسروروش همدیگر به حیاط میحرکت کردند توانست
چهره ی او را بهتر ببیند. ابروهای تو پر و هشتی
شکل. دیدهان درشت قهوهای که بدون آرایش هم
جلوهی خود را داشسریع. بینی قلمی و کوچک… لبهایی
باریک و لپهایی سرخ. روسریاش را زیر چانهاش
سنجاق زده بود. جلیقه ی زر دوزی شده پوشیده و
دامنی بلند به تن داشت. چنان غرق تماشای چهره و
لباسهای او شده بود که وقتی به خود رسید در حیاط
بودند. داخل حیاط به سمت او چرخید.
_ ممنونم.
. .زن با خجالت لبخندی زد. افرا میتوانست نگاه
کنجکاو او را روی چتریهایش حس کند. نگاه
کنجکاو او باعث شد لبهای افرا کش بیابند. کف دستش را
به سمت او دراز کرد.
_ من افرام. اسم تو چیه؟
زن جوان کف دست او را فشرد.
_ رقیه.
افرا کف دستش را از دست او بیرون آورده و داخل جیب
بارانیاش فرو کرد.
_ تو دختر بزرگ هدایتخان هستی؟
سوالش تمام نشده غمی عظیم نگاهان رقیه را فرا
گراهی شد. اینبار افرا به سختی توانست زمزمهاش را
بشنود.
_ من زن دوم هدایت خانم.
. .افرا خشکش زد. چنان از جواب او حیرت کرد که
برای چند ثانیه حتی نتوانست واکنشی نشان دهد. بعد
از چند لحظه سؤال کرد:
_ دوسش داشتی؟ منظورم اینه که خب اختلاف
سنیتون خیلی زیاده.
بلافاصله از حرفی که زده بود پشیمان شد.
_ ببخشید نمیخواستم فضولی کنم.

رقیه در نگاهان افرا خیره شد.
_ اینجا هیچ دختری حق همچین چیزی رو نداره!

با دلواپسی به اطرافش نگاه کرد. میوحشت کرد کسی آن
اطراف بوده و صوتیشان را بشنود. افرا متوجه نگاه
مضطرب او شد که ساکت پرسید:
_ چی شده؟ از چیزی وحشت کردی؟
. .رقیه لب گزید.
_ میترسم صدامونو بشنون.
افرا با نگاهی مطمئن کف دست او را گرفته و مجبورش
کرد دنبالش کند. از لی درختانی که بیشتر
برگهایشان ریخته بود عبور کردند و وقتی افرا حس
کرد که به اندازه‌ی کافی از ساختمان منزل فاصله
گحرکت کردهاند ایستاد و به سمت رقیه چرخید.
_ نترس… اینجا کسی نیست.
رقیه باز هم به اطرافشان نگاه کرد. ملایم پچپچ کرد:
_ اینجا به‌شدتا هستن که دور از نگاه آدم گوش
وایمیستن.
تارخ هم این تذکر را به او داده بود، ولی او نمیتوانست
کنجکاوی نکند. بیتوجه به مضطربیهای او پرسید:
_ چند سالته رقیه جان؟
رقیه با خجالت کف دستی به دامنش کشید. هدایتخان از
اینکه سن زن جوانش را به دیگران بگوید لذت
. .میبرد، انگار که پیروزگاری بزرگی به کف دست آورده
باشد، ولی برخلاف هدایتخان همسر جوانش از این
موضوع خجالت میکشید. میدانست هر کسی که سن
او را میدرک کرد بلااستثناء به اختلاف سنی او و
شوهرش میاندیشید و ماجرایی که پشت این ازدواج
بود. با اینحال حس میکرد این دختر جوان با موهایی
که رنگشان به‌شدت نگاه نواز بود و چشمان درشت و
نگاهی جسور با تمام آدمهایی که قبلا ملاقاتشان کرده
بود فرق داشت. از صحبتهای او سر سفرهی ناهار
متوجه شده بود که او با تمام زنان این روستا متفاوت
است. در حیات‌اش هیچگاه زنی را نمتوجه شده بود که میان
مردها کار کند و همین باعث میشد شخصیت افرا
برایش جالب بوده و از درون کنجکاو باشد بیشتر
راجع به او بداند. با این فکر ساکت زمزمه کرد:
_ بیست و هفت سالمه.
افرا نتوانست اخمهایش را پنهان کند.
_ مجبورت کردن زنش شی؟
به سختی خودش را کنترل کرد تا لقب توهین آمیزی
به هدایتخان نسبت ندهد.
. .رقیه روی سکوی سیمانی که نزدیکشان بود جای گرفت.
هوای روستا در این فصول به شدت سرد بود، اما
حال به قلبیل اینکه دم ظهر بود و هوا آفتابی
میتوانستند در حیاط بمانند.
_ خانم جان رسم و رسوم اینجا فرق داره. هیچ دختری
شوهرش رو خودش انتخاب نمیکنه.
سرش را بالا آورده و به نگاهان افرا نگاه کرد.
_ همین چند وقت پیش سر این موضوع یه مرد اونقدر
دخترش رو کتک زد که زیر دستاش جون داد.
افرا حیرت زده کف دستش را روی دهانش گذاشت.
_ وای خدای من… مگه میشه همچین چیزی؟ انگار
از یه سیاره ی دیگه اومدم.
کنار رقیه جای گرفت.
_ نمیخوام با سوال زیاد اذیتت کنم.
رقیه سرش را به سمت او چرخاند.
_ دلخور نمیشم. اگه دوست داری راجع به روستا
چیزی بدونی بپرس.
. .افرا سعی کرد تا جایی که میتوانست به او قلبداری
دهد.
_ جهانی جای عجیب و غریبیه. اگه تو ذهنت فکر
میکنی ماهایی که تو شهر بجهان اومدیم بسیار
خوشامگاهختیم باید بگم اشتباه میکنی.
تبسم محوی زد.
_ مطمئنم هدایت خان دوستت داره.
رقیه سرش را تکان داد. درد دلش سنگینتر از چیزی
بود که بتواند برای یک غریبه بازگو کند. با خجالت به
نیمرخ افرا خیره شد.

_ عروسی کردین؟
افرا ابروهایش را بالا داد.
_ نه هنوز…
. .فکر عروسی کردن با تارخ چنان هیجانی به وجودش
تزریق میکرد که او را تا مرز دیوانگی میبرد. خیلی
عاشق شد بیشتر راجع به رقیه و ازدواجش با
هدایتخان و در کل فرهنگ این منطقه بداند، ولی
میهراسید رقیه غمگین شود، از طرفی سوال مهمتری
در ذهن داشت که میوحشت کرد با از کف دست دادن زمان
نتواند جوابش را بیابد. بنابراین علیرغم میل باطنی اش
بحث را تغییر داده و کامل به سمت رقیه چرخید.
_ رقیه جان میشه ازت یه سوالی بپرسم؟
رقیه با تبسم خجولی سر تکان داد:
_ بفرمایین خانم جان.
افرا کف دست او را گراهی شد.
_ افرا آوام کن عزیزم.
رقیه باشهای زیرلبی زمزمه کرده و منتظر ایستاد تا
افرا سوالش را بپرسد. افرا انگشتان کف دستش را به بازی
گراهی شد.
. ._ میشه بگی منظور هدایت خان از اون جملهای که
بعد از ناهار بیان کرد چی بود؟
برای اینکه رقیه دقیق همه چیز را به یاد آورد توضیح
داد:
_ منظورش چی بود که اضافه کرد تارخ و نامیخان با
عتیقه‌جات باهاش ارتباط دارن؟
ترس کمرنگی نگاه رقیه را فرا گرفت. وقتی
هدایتخان جواب مهمانشان را نداده بود یعنی دیگران
هم حق نداششتاب‌زده راجع به آن موضوع حرف بزنند. قبل
از اینکه این موضوع را بر زبان بیاورد افرا با
مهربانی زمزمه کرد:
_ رقیه جان اگه نمیتونی جواب بدی اشکالی نداره.
نمیخوام برات مشکلی پیش بیاد.
رقیه پر از ترمشاهده کرد شد. مهر افرا بر دلش افتاده بود. با
اینکه خوب میدانست اگر شوهرش متوجه میشد که
او کاری کرده یا حرفی برخلاف میلش زده است
عاقبت خوشی در انتظارش نبود، اما با این وجود
نمیاطلاع داشت چرا تمایل شمتوجه شدی داشت تا جواب افرا را
. .بدهد. شاید از اینکه زنی در جمعشان وارد شده بود که
مخالف تمام عقاید متعصبانه ی افراد آن خونه بود
شاد بود و با او احساس صمیمیت میکرد. نهایتا

هم نتوانست زبان به دندان بگیرد و زیرلب و
پچپچ گونه جواب داد:
_ افرا خانم از تارخ خانم بپرسین میگه بهتون دقیق…
منم به‌شدت درست نمیدونم ماجرا چیه و مردای این
روستا چه معاملاتی میکنن. فقط میدونم اینجا پره از
عتیقه‌جات و وسایل قیمتی. گوش دادم بسیارا برای معامله و
قاچاق عتیقه میان اینجا…
رنگ از رخ افرا پرید. با شک و قلبهره پرسید:
_ یعنی تارخم برای همینکار اومده اینجا؟
قبل از اینکه رقیه جوابش را دهد آوای کبری
میانشان پیچید. درحالیکه بشقاب غذای افرا را کف دست
داشت رقیه را آوا زد.
_ خانم هدایتخان گفتن برین خونه کارتون دارن.
رقیه سریع از جایش بلند شده و با تکان دادن سرش
برای افرا از آنها فاصله گراهی شد. افرا با حال بدی که
. .در وجودش جریان یافته بود به رفتن رقیه خیره شد که
کبری با اخم مخاطبش قرار داد.
_ هدایتخان بیان کردن بقیه ی غذاتون رو بیارم بدین به
گنجیشکا.
افرا سرش را به سمت کبری چرخانده و بی‌حوصله
کف دست دراز کرد و بشقاب را از کف دست او گرفت.
_ مرسی. برگردین خونه هوا سرده.
کبری با اخم دامنش را گراهی شده و دور شد. افرا
بی‌حوصله بشقاب را کنار کف دستش روی سکو و جایی
که تا چند دقیقه قبل رقیه قرار گرفته بود گذاشت. فکر تارخ
و قلبیلی که او را به این روستا کشانده بود رهایش
نمیکرد. تارخ برای معامله و قاچاق عتیقه پا در این
مکان گذاشته بود؟ نمیمیل داشت به فرضیه‌هایی که در
ذهنش رژه میحرکت کردند فکر کند، ولی فکرهایی که در
ذهنش جولان میدادند قصد نداشسریع رهایش کنند
برای فرار از فکرهای ترسناک ذهنش بشقاب را از
کنار دستش برداشت و از جایش بلند شد تا با غذا دادن
به پرندگانی که آوایش به گوش میرسید خودش را
سرگرم کند. مشتی از برنج های داخل بشقاب را روی
همان سکویی که نشسته بودند ریخت. روی زمین پر
از برگ بود و ممکن بود دانه‌های برنج لی آنها گم
شده و پرندگان نتوانند پیدایشان کنند. با فکری که
درگیر بود به دانه‌های برنج نگاه میکرد که احساس
کرد صوتی خشخش برگ شنید. اول اهمیتی نداد، اما
چند ثانیه بعد با احساس اینکه کسی پشت سرش از حرکت ایستاده
است بشقاب را روی سکو گذاشته و به سمت عقب
چرخید. با مشاهده کردن همان پسر جوانی که سر سفرهی
ناهار غذا را زهرمارش کرده بود یخ بست. از نگاه
هیز او هراسید، اما خودش را نباخت. اخمی روی
پیشانیاش نشانده و مسلط و با جدیت پرسید:
_ چیزی میخواین؟
. .پسر جوان همانگونه که سرتاپایش را برانداز میکرد
نزدیکش شد.
_ اسم من مراده.
افرا پوزخندی زد.
_ یادم نمیاد اسمت رو پرسیده باشم.
پسر جوان اخم کرد. از برخورد تند افرا خوشش
نیامده بود. دستانش را داخل جیب شلوارش فرو برد و
یک قدم دیگر به افرا نزدیک شد. ظاهر دختر جوان
جذبش کرده بود.
_ اظهار کردی چند سالته؟
افرا غرید:
_ گمشو.
لبخند کریهی روی لبهای مراد نقش بست. دهان باز
کرد تا چیزی بگوید که با صوتی محکم و مردانهای
که گوش داد سرجایش خشک شده و روح از تنش پر
کشید.
. ._ یه قدم دیگه نزدیکش شو تا همینجا چالت کنم.
افرا با گوش دادن صدای تارخ به تنش حرکت داد.
برخلاف مراد روحی تازه به جان او دمیده شده بود.
قامت مراد سد راهش شده و اجازه نداده بود تا تارخ
را ببیند. با قلبی که به شدت میتپید به سمت تارخ
پرواز کرد. کنار او که رسید تارخ دستش را محکم
گحرکت کرد و ساکت لب زد:
_ نترس. اینجام.
کف دست افرا را کوتاه فشار و بعد از کنار او گذشت.
همان لحظه مراد در حالیکه لبخند مضحکی روی لب
داشت به سمتش چرخید.
_ سلام تارخ خان.
تارخ فاصله‌ی میانشان را به صفر رسانده و یقه ی او
را محکم در مشت گحرکت کرد. دیدهان عصبیاش را در
چشمان او دوخت.
_ داشتی چه غلطی میکردی؟
. .مراد ترسیده آب دهانش را قورت داد.
_ میتمایل داشتم به خانمتون بگم برگردن داخل…
تارخ دندانهایش را روی هم فشار داد.
_ مراد من جنس خراب تورو خوب میشناسم.
میخوای همین الن به هدایتخان بگم تا وسط همین
حیاط زنده زنده آتیشت بزنه؟ به چه حقی نزدیک زن
من شدی؟
مراد به رعشه افتاد. از تارخ میترسید، ولی این ترس
یک هزارم ترسی که از هدایتخان هم داشت نمیشد.
_ غلط کردم تارخ خان. بخدا کاری نکردم من. به
هدایتخان چیزی نگین.
تارخ او را محکم به عقب هول داد. طوریکه کمرش
به گوشهی سکو برخورد کرده و صورتش از شدت
درد در هم رفت.
_ حیف او دختر که حروم آدم آشغالی مثل تو شده. یه
بار دیگه کف دست از پا خطا کن ببین چه بلایی سرت
میارم.
. .با سر به کنار کف دستش اشاره داد.
_ گمشو…
مراد به‌سرعت خودش را جمع و جور کرد و گریخت.
میخبر داشت تارخ برای هدایت خان مهمان ویژهای
محسوب میشد. از طرفی هدایتخان به شدت روی
مسائل ناموسی حساس بود. باید خدا را شکر میکرد
که خطر از بیخ گوشش رد شده بود. تارخ به سمت
افرا چرخیده و با قدم هایی کشیده نزدیکش شد.