_ شما؟
مرد که حدودا چهل ساله بنظر میآمد تبسم گل و گمسروری زد که افرا ترساند.
_ شما منو نمشاهده کردین! بهشدت وقته اینجام.
نگاه افرا روی دندانهای زرد و حال بهمزنش ثابت ماند.
_ شما تشریف ببرین. من خودم از پس خودم برمیام.
مرد بیتوجه به افرا نزدیکتر شد.
_ تعارف میکنین خانم مهندس؟ اسم من حمیده… اسم شما باید افرا باشه نه؟
افرا اخمهایش را در هم کشید. با کف دست به جادهی خاکی اشاره کرد.
_ لازم نکرده کمک کنی. بفرما…
حمید لبخند کریهی زد.
_ دیر کردی… من فقط میخوام کمکت کنم دختر!
تمایل داشت به افرا نزدیکتر شود، ولی صوتی خشمگین و عصبی تارح باعث شد تا وحشت زده خشکش بزند.
_ منم کمکت میکنم تا گورت رو از اینجا گم کنی حرومزاده.
لبخند از روی لبهای حمید کنار راهی شده و به عقب قدم برداشت.
_ اشتباه برداشت نکنین تارخخان… من فقط میمیل داشتم به خانم مهندس کمک کنم لاستیک ماشینشون رو عوض کن.
تارخ با اخم به او چشم دوخت. خسته بود و اعصاب خرابش به گونهای بود که میدانست اگر آن مردک همچنان مقابل چشمانش میماند خونش را میریخت. غرید:
_ گورت رو از جلو چشمم گم کن. یالا… صبح تکلیفت رو روشن میکنم.
حمید بدون تعلل و بدون حرف دیگری با قدمهایی کشیده از آنها فاصله گحرکت کرد. همین که حمید دور شد افرا نفس حبس شده در سینهاش را بیرون فرستاد و به سمت تارخ چرخید.
_ کی اومدی؟ کو ماشینت؟
تارخ با حرص به او نزدیک شد.
_ این وقت شب اینجا چه غلطی میکنی؟
با کف دست به اطراف اشاره کرد.
_ اسکای کجاست؟
افرا لب گزید.
_ تارخ…
تارخ غرید:
_ جوابمو بده.
افرا مضطرب انگشتانش را درهم گره زد.
_ اسکای پیش سولینه… باید میبردتش پیش دامپزشکش برای ویزیت. کار منم طول کشید…
کشیده شدن بازویش توسط تارخ باعث شد جملهاش ناقص بماند.
_ خودتو زدی به نفهمی؟ میدونی اگه نمیرسیدم این مرتیکه همینجا کف دستمالیت میکرد؟
داد زد:
_ میدونی یا نه؟
افرا خیره در چشمان قرمز و به خون نشستهی او لب زد:
_ معذرت میخوام…
تارخ پوزخندی زد.
_ معذرت میخوای؟ عذرخواهی تو به چه دردم میخوره وقتی یه کلمه از حرفامو گوش نمیدی؟ کارت ناقص مونده بود؟ به جهنم میذاشتی میموند. اینجا اتفاقی برات میوفتاد من باید چه خاکی تو سرم میریختم؟
افرا همانطور که در نگاهان او خیره بود کف دستش را گرفت و فشار داد. احوال بد تارخ از حالت صورتش نیز معلوم بود.
_ حالت خوبه؟
تارخ ناامید به او خیره شد.
_ من چی میگم تو چی میگی؟
افرا بیتوجه به لحن ناامید او و با پشیمانی که در کلماتش موج میزد لب زد:
_ حق داری عصبی شی. بیفکری کردم.
برای اینکه تارخ را ساکت کند ادامه داد:
_ قول میدم از این به بعد حواسمو جمع کنم. بدون اسکای نمیام مزرعه.
لحن ملایمش کارساز بود که تارخ دستش را از کف دست او بیرون آورده و به پشت گردنش کشید. نگاهی به لاستیک پنجر شدهی ماشین او انداخت و اظهار کرد:
_ من لاستیکش رو عوض میکنم.
خواست کف دست دراز کرده و پیچهای لاستیک را باز کند که افرا بازویش را گرفت.
_ حالت خوبه؟ این ساعت چرا اومدی مزرعه؟
تارخ دیدهانش را کوتاه بست و نفسش را بیرون داد.
_ خوبم… بیان کردم یه سر بزنم اینجا…
سوال افرا باعث شد تا چشمانش را باز کند.
_ مشروب خوردی؟
افرا که نگاه تارخ را دید شانه بالا انداخت.
_ حس کردم دهنت بوی الکل میده.
خاموشی تارخ باعث شد تا با احتیاط کف دستش را از بازوی او به پایین سر داده و انگشتانش را لمس کند.
_ بیا بریم تو… خودت منو میرسونی! فردا عوض میکنیم لاستیکرو…
تارخ در برابر لحن ملایم و دوستانهی او نرم شده و دنبال او مسیر افتاد. با خودش که تعارف نداشت. جای گرفتن کنار افرا و حرف زدن با او را دلبسته شد. موقعی که تصمیم گرفته بود به مزرعه بیاید ته دلش میخواست افرا نرفته باشد تا با او ملاقات کند.
قبل از اینکه وارد ساختمان شوند تارخ قدمهایش را متوقف کرد.
_ میخوام سیگار بکشم.
پاکت سیگار را از جیبش بیرون کشید و روی یکی از سفالهایی که مقابل ساختمان بود قرار گرفت. افرا هم بیحرف یکی از سفالها را کنار او گذاشت و روی آن جاگیر شد. همانطور که به تارخ که در حال آتش زدن سیگارش بود نگاه میکرد زمزمه کرد:
_ کجا بودی؟
تارخ فندک را نزدیک سیگار کرده و هموقت با روشن کردن سیگار کامی از آن گحرکت کرد.
_ مهمونی!
افرا ابروهایش را بالا داد.
_ مهمونی بودی یا عزا؟ اخمات چرا تو همه؟
تارخ سرش را به سمت او چرخاند. لحنش کاملا جدی بود.
_ اول عزا بودم. بعدش راهی شدم مهمونی!
خودش هم نمیمتوجه شد چرا داشت همه چیز را برای افرا تعریف میکرد. شاید نیاز به درد و دل کردن داشت.
افرا با خستگی خمیازهای کشیده و کف دستانش را در آغوش گراهی شد. سردش بود.
_ جدی میگی یا داری سر کارم میذاری؟
تارخ نگاهی به او که کف دستانش را در آغوش گرفته بود انداخت. درک کرد که سردش شده است.
_ سردته؟
افرا سرش را به سمت او چرخاند و با شیطنت اظهار کرد:
_ اگه کت داشتی میتونستی جنتلمنبازی دربیاری و کتت رو بدی بهم و مخم رو بزنی! خیلی بدشانسی!
شوخیاش باعث شد تا لبخندی واقعی ولی کمرنگ روی لبهای تارخ جا خوش کند. تبسمی که از خود صبح برای اامانبار تکرار میشد.
_ من بدشانسم یا تو؟
افرا با اعتماد بنفس کف دستی به چتریهای بادمجانی رنگش کشید.
_ قطعا تو! چراکه بهشدتا آرزوشونه مخ منو بزنن!
تارخ سیگار را از لبهایش جدا کرده و با دقت به حرکات او خیره شد.
_ پرنسس خانم دوست دارن مخشون توسط کی زده شه؟
افرا شانه بالا انداخت و در حالیکه وانمود به بیتفاوتی میکرد بیپروا جواب داد:
_ یه مزرعه دار اخموی سیگاری شاید! که هممدت تو یه روزگار هم میره مجلس ختم هم مهمونی!
تبسم تارخ عمیق شده و با افسوس به او خیره شد.
_ خوبه چند دقیقه قبل قول دادی حواست به رفتارت باشه. خجالت نمیکشی داری غیرمستقیم بهم پیشنهاد میدی؟
افرا لب گزید و خندید! تارخ غر زد:
_ به چی میخندی؟!
افرا میان خندههایش با شیطنت زمزمه کرد:
_ برداشتت غلطه! دارم غیرمستقیم ازت میخوام بهم پیشنهاد بدی!
خندهی افرا طوری بود که انگار در حال شوخی کردن است، اما لحنش در عین طنز بودن جدیتی داشت که تارخ نمیتوانست آن را نامتوجه شده بگیرد.
_ اگه پیشنهاد بدم بهت قبول میکنی؟
افرا نگاهش را از تارخ گراهی شده و به کتانیهایش دوخت.
_ خودت چی فکر میکنی؟
نگاهش به کتانیها بود که با احساس گرمای کف دست تارخ زیر چانهاش شوکه شد. تارخ مجبورش کرد سرش را به سمت او بچرخاند. وقتی چشمانشان درهم قفل شد با جدیت زمزمه کرد:
_ پسم بزن…
نگاه متعجب افرا باعث شد تا ادامه دهد:
_ من تو زیستنت باشم آسیب میبینی اگه یه روزگاری به همچین نقطهای رسیدیم پسم بزن.
افرا از او نگاه دزمشاهده کرد و بهسرعت از جایش بلند شد.
_ من بسیار سردمه بریم تو حرف بزنیم.
تارخ متوجه فرار نامحسوس او برای تغییر بحث شد که جلویش را نگراهی شد. نگران بود. واقعا ممکن بود روزگاری مستقیم به افرا پیشنهاد دهد؟ اگر او قبول میکرد در آینده چه اتفاقاتی برایشان رخ میداد؟ افکارش را پس زد.
_ برو تو سیگارمو بکشم آوات میکنم برسونمت خونهتون.
افرا خم شد و سیگار را از لای انگشتان او بیرون کشید.
_ مشروب که خوردی سیگارم که میکشی نمیترسی خدایی نکرده سنکوپ کنی؟
تارخ پوفی کشیده و با اخم و نارضایتی به سیگاری که افرا از کف دستش بیرون کشیده بود خیره شد.
_ گندهش نکن… همش یه قلپ خوردم.
افرا بیتوجه به اخمهای او سیگار را روی زمین انداخته و پایش را روی آن گذاشت تا خاموش شود.
_ مثل سری قبل که رو به قبله شدی بودی؟
تارخ پوفی کشید و از جایش بلند شد.
_ اون سری فرق داشت. حالم بد بود.
افرا با حاضرجوابی زمزمه کرد:
_ الانم بنظر نمیاد بسیار رو به راه باشی! نمیگی چی شده؟
تارخ آهی کشید. قصد کرد جواب او را بدهد.
_ یادته اومدی بودی یه مهمونی خارج از شهر دنبال من تا باهام حرف بزنی؟
افرا با لبخند سر تکان داد.
_ برای ملاقات با تو چه رذالتها که نکشیدم. یادمه خب؟
تارخ با ناراحتی پرسید:
_ حتما عصبیت و حرفامو هم یادته! آره؟ اظهار کردم تو همون مهمونیا به یه دختر تعرض شده.
افرا دیدهانش را ریز کرد.
_ آره خب چی شده مگه؟
تارخ با سر به ساختمان اشاره کرد.
_ بریم تو بهت بگم. نوک دماغت قرمز شده. سرما میخوری.
حس خوبی از توجه تارخ در قلب افرا جوشید. کاملا متوجه بود که ارتباطشان در حال پوست اندازی بود و رابطهشان داشت آرام ساکت شکل جمشاهده کردی به خود میگرفت. شکلی که او را به هیجان وا میداشت. حسی که از درونش میجوشید حسی بود که برای اامان بار در زندگیاش تجربه میکرد. هیجانی که در کنار تارخ داشت را قبلا هیچ وقتی تجربه نکرده بود. همهی حرکت کردارهای تارخ برایش جذاب بود. از اخم و تخمهایش گحرکت کرده تا جذبه و حتی برآشفتهتهایش! دیوانگی بود، اما او تارخ را با تمام حرکت کردارهای خوب و بدش دوست داشت. با وجود تمام عیبهایی که دیگران بوسیلهی آن تارخ را نقد میکردند.
دستش که توسط تارخ گراهی شده شد حواسش را جمع کرد.
_ به چی فکر میکنی؟
به نیمرخ تارخ خیره شد. فک استخوانی و بینی قلمی او را از نظر گذراند، اما چیزی نگفت و فقط در خاموشی او را هممسیری کرد. تارخ که خاموشیش را مشاهده کرد چیزی ناظهار کرد.
وقتی وارد ساختمان شدند به طرف کاناپه رفته و با خستگی روی آن جای گرفت.
_ خب چی شده؟
تارخ هم رسید و با فاصله از او روی کاناپه جاگیر شد. سرش را میان دستانش گراهی شد. اینبار مستقیم سر اصل مطلب راهی شد.
_ دختری که بهش تعرض شده بود خودکشی کرده.
جملهاش تمام نشده بود که افرا هینی از سر ناباوری کشید.
_ خدای من… مرده؟
تارخ سرش را تکان داد.
_ امروز هفتمش بود…
افرا گیج پرسید:
_ رفته بودی مجلس ختمش؟ اما مگه تورو میشناسن؟
گیجتر ادامه داد:
_ اصلا نمیفهمم جریان از چه قراره.
تارخ آه غلیظی کشید.
_ هیولاهایی که دورمو گراهی شدن به هیچ کس رحم نمیکنن… حتی به یه دختر جوون بیپناه…
افرا روی کاناپه جابهجا شده و به او نزدیک شد.
_ تارخ ربط تو به ماجرای خودکشی این دختر چیه؟ چرا اینهمه بهم ریختی؟
تارخ زاویهی سرش را تغییر داده و به صورت افرا دیده دوخت.
_ شاهین حاتمی کسی بود که به اون دختر بیچاره تعرض کرد. همونی که اون شب اومده بودی مهمونیش…
افرا تلاش کرد آن مهمانی را به یاد آورد. وارد یک اتاق شده بود و از آنجا توانسته بود صدای داد و بیدادهای تارخ را بشنود. ذهنش در حال بازسازی اتفاقات آن شب بود که تارخ ادامه داد:
_ وقتی از استرالیا برگشتم نامیخان موضوع مریم کریمی رو باهام مطرح کرد. دختری که بهش تعرض شده بود… کسی هم که این بلارو سرش آورده بود پسر حاتمی بود. از شرکای نامیخان…
افرا با تردید سؤال کرد:
_ نامیخان چی میتمایل داشت ازت؟ چرا باید این موضوع رو بهت بگه؟
تارخ پوزخندی زد.
_ میخواست من قضیهرو ماست مالی کنم و اون دختر بیچارهرو از شکایتش علیه پسر حاتمی منصرف کنم. با وعدهی پول و این جور چیزا…
افرا شوکه شد. کمابیش میدانست نامیخان مرد قدرتمندی است که با کارهای کاملا قانونی و درست میانهای ندارد، ولی ظاهرا تصویری که از نامیخان در ذهنش داشت بیشاز حد خوب بود.
_ نامیخان چطور آدمیه؟
تارخ با نفرت زمزمه کرد:
_ یه شیطان تو ظاهرا فرشته…
نفسش را بیرون داد.
_ من تو بهشدت از گندکاریای عموم شریک بودم، ولی این یکی عین نامردی بود. اون دختر به اندازهی کافی ضربه مشاهده کرده بود. به اندازهی کافی تحقیر شده بود، اگه به پسر حاتمی کمک میکردم صداشو خفه کنه….
آهی کشید.
_ این دیگه ته آشغال بودن بود. من بخاطر اشتباهاتم به اندازهی کافی عذاب وجدان داشتم. نمیخواستم این قضیه هم بهش اضافه شه…
مکثی کرد. تمایل داشت ادامهی ماجرا را هم برای افرا تعریف کند، حتی با وجود اینکه دلیل آن را نمیاطلاع داشت. یا شاید هم میخبر داشت و به روی خودش نمیآورد. نقش او در ماجرای مریم نقش مثبتی بود! سعی کرده بود طرف آن دختر باشد نه دم و دستگاه عظیم خودشان. به روش خودش تلاش کرده بود حق آن دختر را پس بگیرد و طبق خواستهای که داشت شاهین را مجبور کند که او را عقد کند، اما همانطور که برنامهاش را چیده بود قصه به اینجا ختم نشده بود. شاید قلبیل اینکه دلبسته شد ماجرا را برای افرا تعریف کند این بود که میتمایل داشت حداقل در یک نقطه از ارتباطشان ذهنیت خوبی از خودش بجای بگذارد. حسی به او میگفت که بالاخره یک روزگار افرا از همه چیز باخبر خواهد شد. ماه همواره پشت ابر نمیماند و آنوقت شاید همین مکالمههایش باعث میشد قضاوت او دربارهاش اندکی مهربانانهتر باشد. دلش نمیخواست ذهنیت افرا نسبت به او کاملا تاریک باشد. افرا و تصوراتش برایش بیش از هر کس دیگری مهم بود و هر چه که بیشتر میگذشت این اهمیت پررنگتر و پررنگتر میشد.
_ خواستهی مریم این بود که شاهین عقدش کنه.
افرا ناراحت لب زد:
_ یعنی تا این اندازه اون مرتیکهرو دوست داشته؟
تارخ سرش را به چپ و راست تکان داد.
_ فکر نمیکنم قضیه این باشه… چیزی که امروزگار متوجه شدم این بوده که مریم از طرف خانوادهش تحت فشار بوده. برای همین دنبال ازدواج با شاهین بود نه چیز دیگهای.
افرا پوزخندی زد.
_ حتما خانوادهش بیشتر از اینکه اون پسرو مقصر بدونن دخترشون رو مقصر این جریانات میدونن…
پوفی کشید.
_ خوب درکش میکنم بیپناه شدن یعنی چی! اینکه پشتت رو خالی کنن یعنی چی.
اخم کرد.
_ وقتی نمیتونن… وقتی بلد نیستن مگه مجبورن بچهدار شن؟
طفلک مریم که قربانی نفهمی خانوادهش شده… حتما الانم دارن گریه میکنن و یقه جر میدن واسه دخترشون؟
تارخ میتوانست قلبیل برآشفتهت افرا را تا حدودی درک کند. خانواده نعمتی بود که افرا هم تقریبا از آن محروم بود.
_ افرا این چیزیه که ما متوجه شدیم فقط… بنظرم تا وقتی که مطمئن نشدیم چی بین اون دختر و خانوادهش رخ داده نمیتونیم خانوادهش رو قضاوت کنیم.
با غمی واضح اضافه کرد:
_ امروز وقتی مشاهده کردمشون واقعا دلخور شدم. یه خانواده از هم پاشیده.
افرا کامل به سمت او چرخید و پاهایش را روی کاناپه داخل شکمش جمع کرد. تارخ حق داشت نباید سریع و بیفکر قضاوت میکرد. خیره به تارخ اضافه کرد:
_ تارخ چرا داری خودت رو عذاب میدی؟ یکی به اون دختر تعرض کرده و تو سعی کردی به اون دختر کمک کنی… گناه تو چیه که اینهمه خودت رو آزار میدی؟
تارخ تمایل داشت چیزی بگوید که افرا دستش را بالا آورد.
_ صبر کن… چیزی نگو… من نمیدونم چه خطاهایی تو زیستنت مرتکب شدی. نمیدونم تو هر جریانی که تو زندگیت رخ داده چقدر مقصر بودی، ولی میتونم اینو ببینم که تو نگاهت رو به خصوصیات خوبت بستی. فقط داری خودت رو آزار میدی… فراموش کردی کنار تمام اشتباهات کارای خوب زیادی هم کردی.
تارخ لبخند تلخی زد.
_ افرا آدما نمیتونن خودشون رو گول بزنن… یه گناه هر چند کوچیک گناهه… ضایع کردن حق کسی حتی اگه قد یه ارزن باشه حقالناسه… نمیتونی با کارای خوبی که کردی خودت رو گول بزنی و وانمود کنی آدم خوبهی قصه هستی. حتی اگه شبانهروز خودت رو توجیه کنی که چیزی نیست بازم نمیتونی خودت رو گول بزنی که اشتباه نکردی. آره تو راست میگی… من کارای خوب زیادی کردم. من سعی کردم به بهشدتا کمک کنم، اما هیچکدوم از این کارا اشتباهاتمو نمیپوشونه… سرپوش نمیذاره رو عذاب وجدانم…
افرا با لبهایی آویزان نگاهش کرد.
_ شاید حق با تو باشه، اما تو قصهی مریم… تو این قصه تو مقصر نیستی که اینهمه حالت بهم ریختهس.
تارخ دیدهانش را روی هم گذاشته و سرش را به کاناپه تکیه داد.
_ اشتباه کردم افرا… شاهین و پدرش رو کف دست کم گرفتم و اندیشیدم با تهمتوجه شد کردنشون میتونم همه چی رو درست کنم. از کف دست خودم عصبیام… بخاطر مرگ اون دخترم دلخورم.
افرا ساکت کف دستش را روی بازوی او گذاشت.
_ نباید خودت رو سرزنش کنی…
تارخ نگاهانش را گشود و به افرا خیره شد.
_ اون دختر میتونست تینا باشه میتونست…
افرا اخمهایش را درهم کشید.
_ با این فکرا خودت رو آزار نده.
با شک سؤال کرد:
_ حالا میخوای چیکار کنی؟
تارخ بیحوصله پاهایش را روی میز مقابلش دراز کرد.
_ شاهین رو پیدا میکنم. ظاهرا از ایران فرار کرده. مجبورش میکنم تاوان کاری که کرده رو بده.
افرا مضطرب لب زد:
_ خیلی خطرناکه تارخ… خودت بیان کردی حاتمی شریک نامیمنزل. اینطور که معلومه نامیخانم طرف حاتمیه… یه بلایی سرت میارن.
تارخ همانطور که سرش را به کاناپه تکیه داده بود به او چشم دوخت.
_ مضطربمی؟
افرا عاقلاندر سفیه نگاهش کرد.
_ اینقدر برات عجیبه؟ که دلواپست باشم؟
تارخ آرام نجوا کرد:
_ تو هم منو مضطرب میکنی… میدونی چی عجیبه؟
سکوت افرا مجابش کرد تا ادامه دهد:
_ که چطور شد که یه دختربچهی موچتری سر به هوا رو مسیر دادم تو این مزرعه؟ که چطور شد که به اینجا رسیدیم؟
زمزمهاش در ادامه آرامتر شد.
_ بعدش قراره چی بشه؟ قراره به کجاها برسیم؟
افرا نفس کوتاهی کشید. شنیدن این حرفها از جانب تارخ نفسگیر بود.
_ نباید به بعدش فکر کنیم. هیچکس از روز بعدش خبر نداره.
نمیدونیم قراره چه اتفاقی برامون پیش بیاد.
تارخ به چتریهای او خیره شد.
_ اگه بعدش پشیمون شدیم؟
افرا نگاهش را از او دزمتوجه شده و شانه بالا انداخت.
_ شاید به پشیمونی بعدش بیارزه کسی چه میدونه!
بلافاصله از جایش قد بلند شد.
_ رحمان شیر آورده بود. میرم شیرقهوه درست کنم. هوا سرده میچسبه.
میل داشت برود، ولی وسط راه پشیمان شده و به سمت تارخ چرخید.
_ در رابطه با مریم…
مکث کرد و انگشتانش را به بازی گحرکت کرد.
_ هر کاری که بهت ساکتش میده رو انجام بده، اما بهم قول بده که مراقب خودت باشی.
منتظر واکنش تارخ نماند و چرخید و همانطور که قدم اول را به سمت آشپزخانه برمیداشت ادامه داد:
_ قلبم نمیخواد اتفاق بدی برات بیوفته. چه بخوای چه نه من نگرانتم.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن