با برداشته شدن دست هایش، انگار صدا های سرش هم خاموش شده بودند. بی جان نفسی کوتاه کشید و بدون توجه به دختر ماتم زده، دست هایش را از دستان دختر بیرون کشید و با سری پایین افتاده به موکت خیره شد.
محمودی جرئتی به خودش داد و جلو وارد شد:
– دخترجون، حالت خوبه؟دکتر خبر کنم؟
صدای نگهبان که حالش را میجویا شد، میشنید ولی نمیتوانست واکنشی نشان دهد.
با روشن شدن برق های سالن بالاخره فضا از آن حالت گرگ و میش و خاکستری رنگ خارج شده و کم کم همه از آن حالت خواب آلودگی و وحشت زده، خارج شدند.
محمودی که جوابی از دختر نگحرکت کرد با سه قدم، خودش را به جانا رساند.
– مگه صدام و نمی شنوی؟کری؟می گم حالت خوبه یا نه؟
با احساس سایهی نگهبان به روی تنش بالاجبار نگاهش را بالا آورد و به نگاه زن دوخت.
محمودی بی حوصله نگاهی به زندانی تازه وارد کرد و فکر کرد که اصلا حوصلهی ادا اطوار های تازه وارد ها را ندارد.
بی حرف، دستش را بند بازوی نحیف جانا کرد و با زور سعی کرد بلندش کند.
– پاشو بریم درمانگاه.
با برخورد دست سرد زن با پوست برهنه اش لرز در تنش پیچید.
ناچار از فشاری که بر دستش وارد میشد قد بلند شد.
اما ثانیه ای نگذشته انگار زیر پاهایش خالی شده باشد زانوانش تاخورده و به سمت پایین کشیده شد.
با استیصال دوباره روی موکت خشک زانو زد و چرا دست از سرش بر نمیداشتند؟درد خودش برایش بس بود دیگر.
حنا با متوجه شدن حال جانا عصبی توپید:
– چیکارش داری؟ نمی بینی حالش بده؟
محمودی کلافه رو به حنا غرید:
-به تو ربطی نداره.سرت به کار خودت باشه.
و سعی کرد دوباره دختر را بلند کند.
– پاشو ببینم، خودت و به موش مردگی نزن.من صد تای مثل تو رو تشنه می برم گشنه بر می گردونم. این ننه من غریبم بازی ها اینجا به دردت نمی خوره اگه حالت بده پاشو بریم دکتر ببینت وگرنه بقیه رو مچل خودت نکن.
حنا پر حرص خودش را عقب کشید و در حالی که از سلول خارج می شد، جوری که صوتیش به گوش محمودی برسد غر زد:
– حیف اسم گاو که بخوام به تو نسبت بدم. شعور نداری بفهمی، دیده که داری ببینی حال و روزگار شو. از جنازه بخوای باهات تا درمانگاه بیاد عاقلانه تره تا این دختر
محمودی عصبی از زبان درازی حنا فریاد کشید:
– کدوم گوری میری سلیطه؟برگرد اینجا ببینم. با کی بودی بیان کردی گاو؟من!
هنوز حرفش تمام نشده بود که، سپیده درحالی که با سرعت از روی تخت کشیده میشد کف دستش را روی باسنش گذاشت و در حالی که میدوید آژیر کشید:
– برین اون ور الان عنی میشین.
سوسن در حالی که خنده اش گحرکت کرده بود، بی توجه به محمودی و جانا پشت سر سپیده بیرون راهی شد.
هما و همتا هم به دنبالش، بدون حرفی سلول را ترک کردند.
با کمک زن دیده مشکی که حتی نامش را نمیاطلاع داشت، به روی تخت برگشت.
بدنش که روی تخت آهسته گحرکت کرد، پشت به بقیه رو به دیوار دراز کشید. در حالی که نگاهانش را می بست فکر کرد “کاش تنهایش میگذاششتابزده.”
محمودی با اخم میل داشت به زن که با خودسری دختر را به تخت برگردانده بود، چیزی بگوید که شیما خونسرد با دیدهانی جدی نگاهش را به تخم دیدهان محمودی دوخت و سرد اضافه کرد:
– دوروزگاره که تب داره. هیچ چیزی هم نخورده به زور آمپول و سرم سرپاس.نای حرف زدنم نداره،پس کاری به کارش نداشته باش.
محمودی تمایل داشت چیزی بگوید اما نگاه شیما آنقدر جدی و کلامش قاطع بود که بی هیچ حرفی عقب گرد کرد و موقع بیرون راهی شدن با مکث گفت:
– حواست به دختره باشه،برای سرشماری نمیخواد بیای،اسم تون و رد میکنم.
و همان دم که پایش را در سالن گذاشت با سوت بلندی، روال هر روزگارش را پیش گرفت.
لیلا با دلسوزی، درحالی که تختش را مرتب میکرد بیان کرد:
– چرا اینجوریه این دختره؟همه اش حس میکنم الان میمیره.
و بدون اینکه منتظر جوابی از شیما باشد کارش را ادامه داد. شیما مسکوت به جانا نگاه کرد.لیلا راست میاضافه کرد دخترک بوی مرگ میداد،بویی که شیما سال ها با آن اُخت گراهی شده بود.
با افسوس روی تن جانا خم شد و پتو را تا زیر چانه اش بالا کشید. رو به لیلا اضافه کرد:
– برو سهم صبحانه رو بگیر. ببین میتونی یکم نبات هم پیدا کنی؟ یه کم چایی نبات درست کنیم ببینیم میشه چیزی بهش بدیم بخوره،
شاید حالش بهتر شد.
لیلا بی حرف سری تکان داد و بعد از برداشتن فلاکس چای از سلول بیرون رفت.
سکوت نسبی که سلول را فرا گرفت، چشمانش را باز کرد و بغض همچراکه توده ای سرطانی در گلویش رشد کرد.
ناخوداگاه نگاهش به نوشته روی دیوار افتاد.
«ای جنگل، ای داد
از آشیانت بوی خون می آورد باد.
بر بال سرخ کشکرک…پیغام شومی ست
آنجا، چه وارد شد بر سر آن سرو آزاد؟»
– من هنوز گشنمه.
حنا چپ چپ نگاهی به سپیده که تمام ماکارانی را با نان سهم صبحانه شان به بهانه سیر شدن خورده بود انداخت.
– ای بترکی،انقدر نلومبون.
سپیده با بیخیالی شانه ای بالا انداخت و همانطور که تمام هوش و حواسش به ظرف کف دست نخوردهی دختر تازه وارد بود،درحالی که دماغش را بالا میکشید نرم نرمک خودش را به ظرف غذا رساند و خواست چنگالش را در ماکارانی مریض احوال فرو کند که حنا کف دست جنباند و با قاشق روی کف دستش کوبید. ظرف را به طرف خودش کشید:
– کف دست خر کوتاه.
سپیده با لب هایی برچیده به ظرف ماکارانی که از دسترسش خارج شده بود، خیره شد و با آن صوتی تو دماغی اش حرص خورد:
– خر بیشعور،گشنمه.اون دختره غشی هم که نمیخوره یخ میکنه از دهن میوفته.
حنا نگاهی زیر دیدهی به جانا که گوشه تخت چمباتمه زده بود انداخت و میل داشت چیزی بگوید که شیما تشر زد:
– زود بخورین،جمع کنین اون سفره رو. جلوی مسیر و گرفته نمیتونیم رد شیم.
نگاهان سپیده برق زد:
– چاکر شوما.
و قبل از اینکه حنا جلویش را بگیرد ظرف غذا را از جلوی حنا چنگ زد و دولپی مشغول خوردن شد.
حنا سری به نشانه تاسف برای سپیده تکان داد و مشغول جمع کردن سفره شد.
سپیده همانطور که مشغول خوردن بود، ناگهان نگاهش در نگاه جانا گره خورد.
با وجدانی درد گرفته در حالی که رشته ای ماکارانی از گوشه لبش آویزان بود، بی حواس بشقاب خالی شده را به طرف جانا گحرکت کرد و مظلومانه اظهار کرد:
– میخوری؟
لیلا با دیدن سپیده و بشقاب خالی در دستش نخودی ریز خندید.
– درد نگیری دختر، ته بشقاب و هم لیس میزدی بعد تعارف میکردی.
سپیده درحالیکه غذا زهرمارش شده بود، نادم بشقاب را زمین گذاشت و با لب و لوچه آویزان خودش را کنار کشید.
– خب گشنه ام بود.
بی حرف نگاهش را از صورت چرب و چیلی دختر گراهی شد و کاش زود تر غذایشان را می خوردند.
بوی غذا قلب و روده اش را بهم میریخت.
همان صبح هم که به اصرار شیما جرعهای از چای نبات را نوشید به لحظه نکشیده از دماغ و دهن، خورده و نخورده اش را بالا آورده بود.
اصلا مگر از این گلوی وولینده اش، چیزی پایین می راهی شد؟
توده ای زهرآگین، به نام بغض که گلویش را گرفته بود تنها ولین نفس کشیدنش می داد و بس.
سفره ناهار تازه جمع شده بود که صدای علی پور در سلول پیچید.
– جانا ماندگار؟
نگاه همه به طرف دختر تازه وارد کشیده شد و سپس روی علی پور برگشت.
نگاه خاموشش به روی علی پورکه منتظر ایستاده بود قرار گرفت.
بی جان کف دستش را بند میله ی تخت کرد و به زحمت روی پاهای لرزانش ایستاد.
علی پور دیده غره ای به دختر که کنار تخت توقف کرد راهی شد:
– تو جانا ماندگاری؟زبون نداری حرف بزنی؟
نگاهش را از زن گراهی شد و فکر کرد کاش به جای لال شدن،کر شده بود.
لیلا طبق معمول کف دست جنباند:
– نمیتونه حرف بزنه.
علی پور با ابروهایی بالا رفته بیان کرد:
– لالِ؟
– نه. ولی از وقتی اومده حتی یک کلمه هم چیزی ناظهار کرده.
علی پور چشم هایی ریز کرد و با نگاهی دقیق سرتاپای دختر را از نظر گذراند. با تشر گفت:
– سر تو قد بلند کن.
با تشر علی پور سرش را بالا آورد و خیره نگاهش کرد.
علی پور خجسته نطق کرد:
– صحبت کن ببینم.
صوتی پوزخند حنا در سلول پیچید.
– منتظر بود تو بگی.
علی پور با غیض نگاه غره ای به حنا حرکت کرد.
– سرت به کار خودت باشه.
حنا بی تفاوت در حالی که پشت به علی پور دراز میکشید بیان کرد:
– به خاطر شُک نمیتونه حرف بزنه. انشالله سواد که داری یه چیزی بارت باشه؟
با متوجه شدن حرف های حنا، با اخم نگاهش روی جانا برگشت و سوالی جویا شد:
– راست میگه؟
لب های خشک شدهاش را کمی تر کرد و ناچار سری به نشانه تایید تکان داد.
علی پور هوفی کشید:
– خیل خب. چادر تو سرت کن بریم، ملاقاتی داری.
برای لحظهای،نوری کم سو دل مدفون شده در تاریکی اش را در نَوَرمشاهده کرد. بی قرار فکر کرد یعنی چه کسی به متوجه شدارش آمده؟
بغض در گلویش پیچید. کاش پدرش آمده باشد.
دلش هوای آغوش پدرش را کرده بود.قلب ویرانش، کوه طلب میکرد برای خالی کردن این غم جانگداز.
قلبش میخواست در آغوش پدرش فرو رود و مرثیه بخواند:
– بابا مشاهده کردی چه خاکی به سرمون شد؟مشاهده کردی خونه خراب شدیم؟
و دق کند:
– بابا، دیگه جاوید نداریم.
پدرش را در آغوش بگیرد و هق بزند که آبانش را میخواهد.
وای که اگر پدرش وارد شده باشد.
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن