رمان استدراج پارت اول

سلام دوستان عزیز 🌹
رمان جدیدم رو به نام #استدراج قراره توی دو فصل تقدیم نگاهتون کنم .
امیدوارم مثل #افران ، از این جهانی جمشاهده کرد و متفاوت لذت ببرید . 🙂

خلاصه ی رمان :
سرگرد مهرداد افخم پس از یک دوره ی طولانی درگیری با بیماری PTSD ، بالاخره به زندگی برمیگردد ولی چه کسی او به خودش میرساند ؟ زندگی چه رویی نشان او خواهد داد ؟ ….

• به نام نور •

.استدراج.

_استدراج به معنی ارام ارام فرو رفتن در خطر و هلاکت است .
جایی که تاریکی ها در تلاشند نور را ببلعند اما ایا نور انقدر قدرتمند است که از دل تاریکی باز آید؟

°°°°°°°°°°°°°°°°°°
(فصل آغازین)

قسمت اول

.زمستان سال….بیمارستان روانپزشکی نیایش .

. اتاق ۳۶۵ .

در میان هیایوی بیمارستان کلافه پرده های اتاقش را کشید و اتاق در کسری از ثانیه در تاریکی فرو رفت .
ساعاتی پیش دکتر رمضانی دوباره به سراغش امده بود و اون با پرخاش لگدی به صنقلبی زده و پایه اش را شکسته بود و اینگونه دکتر رمضانی را از اتاقش بیرون کرده بود .
او در کوتاه مدت کاری کرده بود که حاضرین بیمارستان به ندرت بی‌قرارش میشدند تا از او انچه از سر گذرانده بود را جویا شوند .
مهرداد اَفخَم افسر کارکشته ای که حال در کنجی لبریز از تنهایی فرو رفته بود و به زور با خانواده ی خود ارتباط میگرفت ، روزی برترین و قابل اعتماد ترین نیروی نظامی برای مافوق خود سرتیپ درخشانی بود .
ولی دور گردون انچنان به کامش خوش نیامد و او را در زندان اتاق ۳۶۵ حبس کرد .

(ویستا)

کلافه موهایم را پشت گوش فرستادم و به نوجوانی که رو به رویم قرار گرفته بود و حس میکردم هرلحظه مغزش از آماس افکارش منفجر میشود خیره شده بودم .
ارام دستم را روی کف دستان سردش گذاشتم و آوایش زدم .
_دانیال ؟…هی پسر کجایی ؟ منو ول کردی راهی شدی باز ؟
پسرک تکانی خورد و دیدهان محزونش را به چشمهایم دوخت .
_فک کنم خیلی خسته شدی هوم ؟ میخوای بقیش رو بذاریم برای بعد ؟
پسرک سر تکان داد و از جایش قد بلند شد ، در آن لباس آبی و گمسرور بیمارستان نحیف تر متوجه شده میشد و موهایش را از ته کوتاه کرده بود .
لبخندی به رویش پاشیدم و کف دستم را روی شانه اش گذاشته و از اتاق خارج شدیم .
خانم محبوبی پرستار بخش اعصاب و روان به سمتم امد و با تبسم دانیال را از من تحویل گراهی شد .
فریماه به سمتم آمد و دستش را دور شانه ام انداخت .
_خانم دکتر من چطوره؟
_هاهاها مسخرم کردی الان ؟
فریماه قهقهه ای زد و اظهار کرد :
_ببین کفش اهنین رو پات کن که دکتر رمضانی کارت داره .
نگاههایم گرد شد و یک‌باره تلفیقی از احساسات به سمتم حمله ور شدند .
_ ننهه ! چیشده مگه ؟
از داخل ظرف کوچک و در دار شیشه ای اش شیرینی خانگی ای برداشت و بی توجه آن را در دهانم فرو برد :
_یه بیمار جمشاهده کرد قراره به لیست افتخاراتت اضافه بشه دخترم .
خندیدم و با ادا جوابش را دادم :
_اینجوری میگی بسیار ببشتر میترسم فری .
_برو برو … کار خودته میتمایل داشتی خرخونی نکنی به اینجام نرسی ، که همه کف دست به دامن تو میشن حتی دکترای مافوقت .
ریز خندید که ادایش را در آوردم و مسیرم را به سوی اتاق دکتر رمضانی کج کردم ، آرام در را کوبیدم و آوای گرم و مهربانش گوش هایم را نوازش کرد ، در را باز کرده و سرم را به داخل اتاق کشاندم و با تبسمی که عضو جدانشدنی صورتم شده بود سلام کردم :
_سلام استاد … افتخار نصیبم کرمتوجه شد بازم ؟
عینکش را از روی چشمش برداشت و با مهربانی به سمتم خیره شد و دستانش را در هم قفل کرد :
_بله خانم دکتر … بفرمایید دخترم بیا که یه مأموریت بزرگ برات دارم .
مشکوک به سویش خیره شدم و داخل رفتم ، اتاقش در سرمای زمستان هم سرسبز بود ، می‌اظهار کرد همسرش می‌گوید گیاه برای کسی با شغل او یک نیاز حیاتی است تا سنگینی سخنان بیمارانش را تاب بیاورد و من هم با ایشان موافق بودم ، این چند سلاما های ساکت روح را لمس میکنند و ذهن را میگشایند .
روی صنقلبی چرمین قهوه ای رنگ رو به روی میز دکتر جای میگیرم و مشتاقانه به او نگاه میدوزم .
_خانم ملکی آذر شما در مورد بیماری که حدود دو هفتس که اینجا بستری شده توی اتاق ۳۶۵ چیزی گوش دادید؟
_ همون که PTSD داشت ؟ بله یادمه … باهاش برخورد نداشتم اما وقتی اومده بود دیدمش .
_خب خداروشکر که دیدیش .
حرفش دو پهلو است ، شاید هم من اینطور فکر میکنم و به این سبب با کنجکاوی میپرسم …