زمزمه ام بین همهمه و آهنگ بلند دیجی که به نظر به یُمن ورود عروس و داماد داشت خودکشی میکرد، گم میشه.
ولی برق نگاه هامرز میگه مطمئنأ هیچی از کف دستش در نمیره.
دو نوگل شکفته بین تشویق و هیاهویی که دیجی مسیر انداخت به رسم ادب و قشنگتر شدن فیلمشون از یک کنار شروع میکنن به خوشامد گویی و وقتی بلاخره سر جاشون جاگیر میشن چندتایی دختر و پسر با لباس های اسپورت شروع به رقص دسته جمعی دنس وسط پیست میکنن.
انقدر مجذوب رقص هماهنگ و دلرباشون میشم که به کل فراموش میکنم کجام، تا اینکه خود هامرز کف دست به کار میشه..
و نگاهم اول روی گرمای کف دستش که انگشت هام و در برگراهی شده میشینه و بعد نزدیک ترین فاصله ای که امشامگاه بهم داشته رو با نفس هاش کنار گوشم حس میکنم.
_رفیقت خودش و کشت تا بهش نگاه کنی کم مونده با اون یال و کوپالش بپره وسط سِن.
بهش بیان کرده بودم به اندازه کافی شایعه و حواشی پشت سرم به جا گذاشتم به هیچ عنوان دلم نمیمیل داشت دیگه منو به خودش ربط بدن و تا جای ممکن دقیقا مثل یک هممسیر باهم رفتار کنیم.
هرچند بعد امشب مگر قیامت میشد تا من دوباره بخوام با این آدما رودرو بشم.
ولی میگن کوه به کوه نمیرسه اما سولینتا توی یه کشور میتونه با همه فک و فامیلا و دوست و دشمن هاش فیس تو فیس بشه.
خودم و عقب میکشم و با نگاهی به مریم حتی از این فاصله هم متوجه چشم غره ای که بهم میره، شدم.
از گوشه سالن جادهم و به طرفش میگیرم و با مشاهده کردن زن و مردی که بین جاده توقف کردن با ببخشیدی اجازه میخوام که مسیر بدن.
_سامانتا؟!! خودتی؟
خب نه عجیب بود نه غیر قابل پیشبینی میدونستم امشب همه اینجان..
_سلام خانم صمیمی..
صوتی متعجب و حیرونش میگه واقعا منو تازه متوجه شده.
_وای دختر یهو کجا غیبت زد؟
هنوز هم با نگاه به صورتش با اون همه تتو میتونم تمام نیش و کنایه هایی که از هر طرف مثل تیر بهم پرتاب میکرد و حس کنم.
نه حرفم میاد نه تبسمی در کاره پس…
_اجازه بدین میخوام ردشم.
نگاه خیره مرد و بی جواب میزارم اما نگاه چپ چپی که همکار سابقم بدرقه ام میکنه رو حس میکنم.
_بفرما خانوم..
اگه این رمانو دوس داشتی پس لایکو بزن